เว่ยเจิ้งเจียงพาผู้ติดตามมาสองคน
หนึ่งคือองครักษ์ประจำตัวแบกเขาขึ้นเขามา ส่วนอีกหนึ่งคืออดีตบ่าวรับใช้จิ้งอ๋องคนเก่า ชายผู้นี้อายุหกสิบปีแล้วติดตามรับใช้จิ้งอ๋องคนเก่ามานาน ยามนั้นเข้าตาจนข้าศึกบุกประชิดเข้ามาทุกที จิ้งอ๋องให้เขาอุ้มเว่ยเจิ้งเจียงหลบหนี ไม่คาดคิดว่าภายหลังบ่าวรับใช้ผู้นี้ความจำเลอะเลือน กว่าจะหายดีกินเวลาสิบปี
“ท่านคารวะท่านพี่”
เว่ยเจิ้งหรงเบะปาก “ข้าไม่ใช่พี่ชายเจ้า”
“ข้าตั้งใจมาพบท่าน ข้าอยากพบท่านนานแล้ววันนี้ได้พบแล้ว”
“หากเจ้าอยากตายมากนักแค่เอามีดปาดคอตนเองก็พอ ไม่ต้องเสียเวลามาพบข้าหรอก”
“ท่านย่าไม่ได้ทอดทิ้งท่าน เป็นเรื่องเข้าใจผิดกันเท่านั้น”
“อ้อ” เว่ยเจิ้งหรงขานรับในลำคอ
“ข้ารู้ว่าท่านโกรธแค้นท่านย่าแต่วันนี้ข้าไม่อาจไม่พูด ข้าไม่ได้รักตัวกลัวตาย พูดเสร็จหากท่านอยากเอาชีวิตข้าไม่บ่ายเบี่ยงทั้งนั้น”
“ท่านอ๋อง” บ่าวรับใช้ชราจับชายเสื้อเว่ยเจิ้งเจียง
