ทันทีที่เอื้อมพัฒน์เปิดประตูแอนเดรียน่าแสร้งเข่าอ่อนระทวย กระโจนร่างใส่ชายหนุ่ม มือไม้ไม่อยู่สุขทั้งกอดคอ กอดรัดลำตัวเขาส่งสายตาจิกหยาดเยิ้มพร้อมจะกลืนกิน
“แอนดี้กลับบ้านไม่ได้ แอนดี้ต้องอยู่กับอเล็กซ์ คืนนี้ ให้แอนดี้นอนด้วยคนนะ”
“ทำไมจะไม่ได้ล่ะ” เขาปิดประตูดึงร่างเธอเข้ามาแนบชิด หล่อนพยายามยื่นหน้าขึ้นมาหมายจะจูบริมฝีปาก เอื้อมพัฒน์ยิ้ม ส่ายหน้า โบกมือทำนองปฏิเสธ
“อย่าใจร้อนสิจ๊ะคนสวย เรามีเวลาทั้งคืน แบบไม่ต้องหยุดพักดีมั้ย”
“ใช่จริงๆ ด้วย แอนดี้ว่าแล้ว......อเล็กซ์....ต้องการแอนดี้จริงๆ ด้วย......ทำเป็นเมินนะ” หล่อนลูบคางชายหนุ่มเบาๆ แล้วหัวเราะ “จัดการเผื่อวันที่ผ่านไปด้วยนะ”
แอนเดรียน่าหายเมาเป็นปลิดทิ้งเพราะเธอไม่ได้เมาตั้งแต่แรกแล้ว หล่อนเริ่มแกะกระดุมเสื้อฝ่ายตรงข้ามทีละเม็ดจนเห็นแผงกล้ามหน้าอกและซิกแพคแน่นน่าลูบไล้เล่นพลางขบริมฝีปากอย่างยั่วยวน เอื้อมพัฒน์ดันร่างสาวงามให้ถอ
