เดิมพันร้ายพ่ายรัก

high school วันสุดท้ายห้องเรียนของพวกเรา หลังจากเลี้ยงอำลาเสร็จ เพราะต่อจากนี้เพื่อนๆในห้องก็จะแยกย้ายกันไปเติบโต กับสถานบันศึกษาแห่งใหม่ นั้นก็คือมหาวิทยาลัยที่ทุกคนเลือกที่จะศึกษาต่อ และก็เป็นวันสุดท้ายที่หญิงสาวคนนึ่งจะได้เจอคนที่แอบชอบเป็นวันสุดท้าย มิย่าแอบชอบเพื่อนรวมห้องตัวเองมาสามปี เพราะแค่เขาเคยช่วยเธอไว้ตอนที่ลูกบาสกระเด็นมาอัดหน้าจนเลือดกำเดาไหล เขาเป็นคนอุ้มเธอไปส่งห้องพยาบาลในตอนนั้น และตั้งแต่นั้นมาเธอก็แอบรักเขามาโดยตลอด แต่ก็ไม่เคยสารภาพรักให้เขาได้รับรู้สักครั้ง เวลาทำรายงานกลุ่มเธอได้อยู่กลุ่มเดียวกันกับเขา เธอจะดีใจมาก เวลากลับบ้าน มิเชลน้องสาวฝาแฝดก็แซวไม่หยุด จนมิเชลบอกว่าให้สารภาพรักไปเลย แต่เธอรู้ดีว่าเขาเป็นหนุ่มฮอตของโรงเรียน และยังเป็นพวกนิ่ง เย็นชาไม่สนใจผู้หญิงคนไหน เธอกลัวว่า ถ้าเธอสารภาพรักไปแล้วเขาจะปฏิเสธเธอเหมือนผู้หญิงคนอื่นๆที่เคยสารภาพรักไปก่อนหน้านั้น "ลุกเลยมิย่า มึงเห็นโนลันเดินไปเข้าห้องน้ำมั้ย ตามไปสิเร็วๆ" มิเชลดันไหล่ให้มิย่าลุกขึ้นให้รีบตามไป "จะดีหรอ..." "ดี" ฟุ่วว!! มิย่าพ่นลมหายใจออกมา เพื่อเตรียมความพร้อมไม่ให้ตื่นเต้นจนเกินไป แต่พอเดินมาถึงเธอรู้สึกประหม่าไม่น้อยเลย เธอยืนดักรอเขาหน้าห้องน้ำ ไม่นานโนลันก็เดินออกมา เธอรีบเดินไปขวางทางเขาเอาไว้ โนลันหยุดชะงักแล้วมองหน้าเธอ ส่วนเธอก็มองหน้าเขาด้วยความตื่นเต้น "มีอะไร ถ้าไม่มีก็หลบไป"เสียงทุ้มพูดขึ้นด้วยสีหน้านิ่งๆตามสไตล์ของเขา "คะ....คือฉันมีอะไรจะบอกนาย" คิ้วหนาเลิกขึ้นเล็กน้อย "ว่ามา" เขาก็อยากรู้เหมือนกันว่าเธอจะบอกเขาว่าไง ถ้าไม่ใช่จะมาสารภาพรัก เขารู้มาตลอดว่าเธอแอบชอบเขาและแอบมองเขาบ่อยๆ แต่เขาไม่สนใจ และไม่เคยคิดจะมีความรักหรือมีแฟน "คะ....คือ ฉะ.....ฉัน" "คือฉันอะไรของเธอ ถ้าไม่พูดก็หลบไป" โนลันไม่สนใจก่อนจะเดินออกไปหน้าตาเฉย มิย่ารวบรวมความกล้าทั้งหมดก็ตะโกนสารภาพรักออกไปตรงๆ "โนลัน!! ฉันชอบนาย!!" เมื่อโนลันได้ยินก็หยุดเดิน และหันหน้ากลับมามองเธอด้วยสีหน้านิ่งๆ เพราะเขาชินกับประโยคพวกนี้ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้เธอเสียใจและผิดหวังอย่างแรง "แต่ฉันไม่ได้ชอบเธอว่ะ และเธอก็ไม่ต้องมาแอบมองแอบชอบฉันอีก มันน่ารำคาญ" กึก! ประโยคที่เขาพูดออกมาพร้อมกับแววตาที่จริงจัง ทำเอามิย่าถึงกับอึ้งในประโยคนั้น ไม่รักก็ไม่ได้ว่าแต่ทำไมต้องพูดแรงขนาดนั้นด้วย มันน่ารำคาญอย่างนั้นเหรอ ทำเอาเธอจุกกับประโยคนั้นก่อนที่น้ำตาของเธอจะไหลพรากอาบแก้มทั้งสองข้าง สติที่มีก็เลือนลางไปบางขณะ "หึ!พูดแค่นี้ก็ขี้แยแล้ว เด็กน้อยจริงๆ" พูดจบเขาก็หันหลังเดินออกไปโดยไม่หันหลังกลับมามอง มิย่าถึงกับน่าเสียและเสียใจมาก เธอยืนมองแผ่นหลังกว้างของเขาก่อนจะหายไป จนได้ยินเสียงเรียกชื่อเธอถึงกลับมามีสติอีกครั้ง "มิย่า!" "มิย่า!" "........"_"....." "อีย่า!!!" "หืม มึงเรียกกูหรอ" "ก็เออสิ เป็นเหี้ยอะไรไป กูเรียกมึงถึงไม่ได้ยิน นี่ๆมึงร้องไห้เหรอย่า" พอมิเชลเห็นหน้าพี่สาวฝาแฝดก็ตกใจ ก่อนจะเข้าไปถามด้วยความเป็นห่วงแล้วกอดปลอบ "โนลันมันปฏิเสธมึงสินะ โอ๋ๆไม่เป็นไรนะแค่ไอ้หน้านิ่งไม่มีหัวใจคนเดียวเองไม่ต้องร้อง" พอถูกน้องสาวกอดปลอบก็ยิ่งร้องหนักกว่าเดิม "ฮึก ฮือ ฮื้อ กูเจ็บ กูจุก กูเสียใจกับคำพูดของเขา ฮื้ออ... เขาว่ากูน่ารำคาญ ขี้แย เด็กน้อย อ่ะมึง ฮืออ" "มึงหยุดร้องก่อนเดี๋ยวคนมาเห็น" ดีที่ตรงนี้ไม่มีใครนอกจากพวกเธอสองคน "กูรู้ ไม่ต้องร้อง ถ้ามึงร้องมึงก็เป็นเหมือนกับคำพูดที่มันว่ามึงนะย่า" พอได้ยินประโยคนั้นเหมือนเป็นประโยคที่ซ้ำเติมเธอ มิย่าก็หยุดร้องแล้วผละตัวออกจากอ้อมกอดมิเชลก่อนจะเช็คน้ำตาที่ไหลออกมาลวกๆ "กูจะเป็นคนใหม่ที่ไม่อ่อนแออีกแล้ว กูจะทำให้เขาดูถูกกูอีกไม่ได้ และกูจะลืมว่ากูเคยรักเขา" ถูกปฏิเสธขนาดนั้นเธอคงไม่คิดที่จะรักเขาอีกแล้ว "ดีมาก ไม่ต้องไปสนใจมันหรอกไอ้หน้านิ่งไรหัวใจแบบมัน แค่เห็นหน้ากูก็อยากต่อยหน้ามันซักสิบหมัดหมั่นไส้ว่ะ กูไปท้ามันต่อยอีกดีไหมวะ กูจะต่อยให้หน้ามันแหก ให้สาสมกับที่มันทำกับมึงเลย เป็นไงดีไหมหืม" "ไม่ต้องไปยุ่งกับเขาหรอก เราไปเก็บของเตรียมตัวกลับบ้านกันดีกว่า" "เดี๋ยว! ก่อนที่มึงจะไปเก็บของกลับ กูว่ามึงควรไปล้างหน้าล้างตาก่อนเถอะเห็นแล้วโคตรขี้เหร่ ดูดิคาบน้ำมูกเป็นทางเลย น่าเกลียด..." "อื้อ อีเชลพูดซะกูรู้สึกอายเลย" ก่อนที่มิย่าจะยกมือปิดหน้าตนเองแล้ววิ่งเข้าไปในห้องน้ำด้วยความอาย มิเชลที่เห็นท่าทางพี่สาวก็ได้แต่ยืนหัวเราะอย่างชอบใจที่ได้แกล้ง และทำให้พี่สาวลืมเรื่องก่อนหน้าได้ชั่วขณะ อีกด้าน "มึงจะกลับเลยหรือจะไปดื่มกับกู" ไดม่อนหันไปถามในขณะที่โนลันเดินกลับมาจากห้องน้ำ "ไปดื่มกับมึงดิ จะกลับไปทำไมไม่มีไรให้ทำ" "ว่าแต่มิย่าเธอมาสารภาพรักมึงหรือยัง เราเรียนจบแล้วนะ" "สารภาพแล้ว" "แล้วมึงตอบเธอว่าไง กูเดามึงคงปฏิเสธเธอเหมือนผู้หญิงคนอื่นๆ แล้วบอกว่ารำคาญเหมือนกลับสาวๆทุกๆคนที่เคยมาสารภาพกับมึงสินะ" "อืม" "ใจร้ายสัส สักวันหนึ่งเธอจะเอาคืนมึง" "ไม่มีทาง" โนลันไหวไหล่อย่างไม่สะทกสะท้าน "หึกูจะรอดูวันที่มึงถูกทำแบบนั้นบ้าง ดีไม่ดีมึงอาจจะเป็นเบี้ยล่างเธอก็ได้ใครจะไปรู้ เพราะนั้นมันคุณหนูลูกสาวมาเฟียเลยนะ" "แล้วไงกูไม่สนใจอยู่แล้ว ผู้หญิงอะไรอ่อนแอสิ้นดี และก็ไม่ใช่สเปคที่กูสนใจด้วย" พูดจบโนลันก็เดินออกไปเลย โดยที่ไดม่อนมองตามหลังเพื่อนก่อนจะส่ายหัว