ฤดูสุดท้ายของหัวใจ

นับตั้งแต่ค้นพบความลับของธีรภัทร ไออุ่นก็แอบวางแผนหย่ากับเขามานานแล้ว เธอติดต่อสำนักงานกฎหมายมาหลายแห่ง แต่ทันทีที่รู้ว่าคู่กรณีคือธีรภัทร กิตติวรางกูร ทนายความทุกคนต่างปฏิเสธอย่างสุภาพและเชิญเธอกลับแทบจะทันที ไออุ่นก้มมองผลวินิจฉัยโรคมะเร็งตับในมือ กระดาษแผ่นนั้นถูกกำจนยับย่น ขอบตาของเธอค่อย ๆ แดงก่ำ แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน หมอบอกว่าเธอพลาดช่วงเวลาที่เหมาะสมที่สุดสำหรับการผ่าตัดไปแล้ว ชีวิตเหลือเวลาอีกเพียงหกเดือน เมื่อถึงตอนนั้นเธอก็จะหายไปจากโลกใบนี้ และความสัมพันธ์ฉันสามีภรรยาระหว่างเธอกับธีรภัทรจะสิ้นสุดลงเอง จังหวะนั้น โทรศัพท์มือถือก็มีข้อความไลน์เข้ามา เป็นข้อความเสียงจากธีรภัทร “บ่ายสองโรงเรียนมีกิจกรรมครอบครัว อย่าไปสายล่ะ” ป้าจันทร์ซึ่งกำลังทำความสะอาดอยู่ได้ยินเสียงของเขา จึงพูดด้วยความตื่นเต้น “คุณผู้หญิงคะ หรือว่าคราวนี้คุณผู้ชายจะยอมเปิดเผยความสัมพันธ์ของพวกคุณแล้ว!” ถ้าเป็นเมื่อก่อน ไออุ่นคงดีใจจนแทบลืมตัว แต่ตอนนี้ไม่ใช่อีกแล้ว ตลอดเจ็ดปีของชีวิตแต่งงานที่ต้องหลบซ่อน ธีรภัทรไม่เคยยอมพาเธอออกงานในฐานะภรรยา แม้แต่เวลามีแขกมาที่บ้าน เขาก็จะโอนเงินสองล้านเข้าบัญชี แล้วบอกให้เธอออกไปเดินเล่นซื้อของข้างนอก เพราะรักเขา เธอจึงยอมทนทุกอย่าง เธอทุ่มเทความอ่อนโยนทั้งหมดลงในอาหารทุกมื้อ หวังว่าสักวันความอบอุ่นของเธอจะละลายหัวใจที่เย็นชาของเขาได้ แต่แท้จริงแล้ว ธีรภัทรก็มีมุมที่อบอุ่นและเปี่ยมด้วยความรู้สึก เพียงแต่ความอบอุ่นเหล่านั้นไม่เคยมีไว้ให้เธอ ถ้าไม่ได้ค้นพบโดยบังเอิญ ไออุ่นอาจยังถูกปิดบังต่อไปอย่างไม่รู้จบ เมื่อก่อนเธอเคยอยากเข้าร่วมกิจกรรมครอบครัวมาก หวังว่าจะได้ออกไปใช้เวลาร่วมกันอย่างมีความสุขพร้อมหน้าพ่อแม่ลูกสักครั้ง แต่ทุกครั้งธีรภัทรจะปฏิเสธไม่ให้เธอไป เธอเองก็ไม่อาจบอกเหตุผลที่แท้จริงแก่ลูกได้ ทำให้เด็กน้อยผิดหวังอยู่เสมอ เธออาจเลิกใส่ใจธีรภัทรได้ แต่ไม่มีทางไม่สนใจคีริน ลูกชายที่เธออุ้มท้องมานานถึงสิบเดือน สุดท้ายวันนี้ไออุ่นจึงยังตัดสินใจไปร่วมกิจกรรม เพื่อเติมเต็มความปรารถนาของลูกที่อยากออกไปทำกิจกรรมพร้อมหน้ากันสามคน บ่ายสองโมงตรง ไออุ่นเดินทางมาถึงโรงเรียน เธอหยิบกระดาษโน้ตออกจากกระเป๋า เขียนข้อความด้วยลายมือบรรจง ก่อนยื่นให้เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยอย่างสุภาพ 【สวัสดีค่ะ ฉันเป็นคุณแม่ของเด็กชายคีริน ห้อง ป.1/3 มาร่วมกิจกรรมครอบครัว รบกวนช่วยเปิดประตูให้ด้วยนะคะ】 วันนี้เธอตั้งใจเลือกสวมเสื้อผ้าชีฟองอัดพลีต รวบผมยาวต่ำอย่างเรียบง่าย และยังหยิบต่างหูมุกที่ธีรภัทรเคยมอบให้ออกมาสวมเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี เดิมทีไออุ่นก็มีใบหน้าหวานละมุนอยู่แล้ว เมื่อแต่งตัวเพียงเล็กน้อยจึงยิ่งดูอ่อนโยนชวนมอง เธอรู้ดีว่าเด็ก ๆ ย่อมอยากให้คุณแม่แต่งตัวสวย ๆ มาร่วมกิจกรรมที่โรงเรียน เจ้าหน้าที่เลิกคิ้วมองเธอ “คุณพูดไม่ได้เหรอ” ไออุ่นยิ้มแล้วพยักหน้า ความจริงเธอไม่ได้เป็นใบ้แต่กำเนิด เพียงแต่เหตุการณ์ร้ายแรงในวัยเด็กทำให้เธอป่วยเป็นโรคสูญเสียความสามารถในการพูด หลังจากผ่านมาหลายปี เธอก็คุ้นชินกับคำถามเช่นนี้ไปแล้ว เจ้าหน้าที่หยิบสมุดลงทะเบียนออกมาตรวจดูอย่างละเอียด ก่อนกวาดตามองไออุ่นตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า เป็นผู้หญิงที่สวยมากจริง ๆ เสียดายที่พูดไม่ได้ น้ำเสียงของเจ้าหน้าที่เริ่มไม่เป็นมิตร “คุณพ่อกับคุณแม่ของเด็กชายคีรินลงชื่อเข้าไปข้างในแล้ว คุณจะมาแอบอ้างว่าเป็นแม่ของเด็กคนอื่นตามอำเภอใจไม่ได้นะ” ไออุ่นขมวดคิ้ว รีบเขียนข้อความตอบลงบนกระดาษ 【คีรินเป็นลูกชายของฉันจริง ๆ ค่ะ ฉันจะมาแอบอ้างเป็นแม่ของเขาได้ยังไง】 เจ้าหน้าที่ชักสีหน้า ก่อนดึงสมุดลงทะเบียนมาตรงหน้าเธอแล้วชี้ไปยังช่องรายชื่อของคีริน “ดูให้ดี ๆ สิ!” ไออุ่นมองชื่อสองชื่อในช่องลายเซ็นผู้ปกครอง ความรู้สึกราวกับมีเถาวัลย์เลื้อยขึ้นมาจากส่วนลึกของหัวใจ ก่อนจะเติบโตอย่างรวดเร็วและรัดหัวใจของเธอจนแทบหยุดเต้น นับตั้งแต่สูญเสียความสามารถในการพูดเพราะเหตุการณ์ร้ายแรงในวัยเด็ก เธอเผชิญคำดูถูกเหยียดหยามมานับครั้งไม่ถ้วนจนเคยชินไปเสียแล้ว แต่วันนี้กลับรู้สึกอึดอัดแน่นหน้าอกจนแทบหายใจไม่ออก ไม่ใช่เพราะคำเหน็บแนมของเจ้าหน้าที่ แต่เป็นเพราะชื่อที่เขียนอยู่ข้างลายมือเฉียบคมของธีรภัทร รินรดา คีรินทร์ ติ๊ง! ข้อความไลน์อีกข้อความดังขึ้น ยังคงเป็นธีรภัทร 【กิจกรรมครอบครัวไม่ต้องมาแล้ว】 เลือดทั่วร่างของไออุ่นเย็นเยียบในพริบตา เธอยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นเนิ่นนานโดยไม่อาจตั้งสติได้ ที่แท้รินรดาก็ใช้นามสกุลคีรินทร์ ตอนลูกชายเกิด ธีรภัทรเป็นคนตั้งชื่อให้เขาว่า 'คีริน' วันนี้เธอเพิ่งค้นพบความลับของเขาเพิ่มขึ้นอีกเรื่อง ไออุ่นวางสมุดลงทะเบียน ก่อนเดินออกไปข้างหน้าราวกับร่างไร้วิญญาณ เสียงเยาะหยันของเจ้าหน้าที่ดังไล่หลังมา “เป็นใบ้แล้วยังคิดจะเป็นคุณผู้หญิงกิตติวรางกูรอีก ไม่รู้จักเจียมตัวเอาเสียเลย” เสียงหัวเราะสนุกสนานของเด็ก ๆ ดังลอดออกมาจากโรงเรียน เมื่อนึกถึงลูกชาย ไออุ่นก็อดหันกลับไปมองไม่ได้ แม้จะมีรั้วสีขาวขวางกั้น แต่เธอก็เห็นสองพ่อลูกผู้โดดเด่นท่ามกลางฝูงชนได้ในทันที เพียงแต่ข้างกายของพวกเขายังมีหญิงสาวร่างเล็กบอบบางยืนอยู่ด้วย ผู้หญิงคนนั้นคงเป็นรินรดา ข้อเท้าทั้งสองข้างของคีรินถูกผูกด้วยริบบิ้นสีแดง เชื่อมเข้ากับข้อเท้าของธีรภัทรและรินรดาคนละข้าง เด็กชายยิ้มกว้างอย่างมีความสุข แม้แต่ธีรภัทรที่ปกติมักมีสีหน้าเคร่งขรึม มุมปากก็ยังยกขึ้นเป็นรอยยิ้มจาง ๆ ดวงตาสีเข้มเปล่งประกายอ่อนโยนอย่างที่เธอแทบไม่เคยเห็น รูปร่างของเขาสูงสง่า ใบหน้าคมเข้มราวกับถูกสลักเสลา เรือนผมสีดำขับให้ดวงตาลุ่มลึกยิ่งกว่าเดิม ทุกอิริยาบถเปี่ยมด้วยความสูงศักดิ์และน่าหลงใหล ไออุ่นเคยเห็นเขายืนอย่างโดดเด่นในโลกธุรกิจ เธอตกหลุมรักเขาตั้งแต่แรกเห็น ก่อนจะถลำลึกลงไปจนถอนตัวไม่ขึ้น แต่แววตาอ่อนโยนเช่นนั้น เขาเคยมอบให้เธอสักกี่ครั้งกัน ส่วนรินรดาสวมชุดกระโปรงสีเรียบ ผิวขาวผ่อง รูปลักษณ์อ่อนหวานน่ามอง ทุกส่วนของเธอแผ่กลิ่นอายของหญิงสาวผู้เพียบพร้อมและได้รับการอบรมมาอย่างดี เมื่อข้อเท้าของทั้งสามถูกผูกไว้ด้วยกัน จึงเกือบเสียหลักล้มลง สีหน้าที่ปกติไม่แสดงอารมณ์ของธีรภัทรพลันฉายแววกังวล แม้แต่น้ำเสียงยังอ่อนโยนเสียจนคนฟังแทบใจละลาย “ระวัง” ธีรภัทรคว้าเอวของรินรดาเอาไว้ได้อย่างรวดเร็ว แต่สุดท้ายพวกเขาก็ทรงตัวไม่อยู่ ทั้งสามคนล้มลงไปบนพื้นพร้อมกัน รินรดาล้มทับอยู่บนร่างของธีรภัทรพอดี จากมุมที่ไออุ่นยืน ใบหน้าของทั้งคู่แทบแนบชิดกัน ปลายนิ้วของเธอกำเข้าหากันแน่น ขนตาสั่นไหวซ้ำแล้วซ้ำเล่า ก่อนจะรีบละสายตา หันหลังและเดินจากมาอย่างรวดเร็ว ทว่าเสียงพูดคุยของเหล่าผู้ปกครองยังคงลอยมาตามลม “คุณพ่อคุณแม่ของน้องคีรินเหมาะสมกันมากเลยนะคะ” “จริงค่ะ คุณพ่อก็หล่อ คุณแม่ก็สวย ไม่แปลกเลยที่น้องคีรินจะหน้าตาน่ารักขนาดนี้” “เป็นครอบครัวที่สมบูรณ์แบบจนน่าอิจฉาจริง ๆ” เมื่อกลับมาถึงคฤหาสน์ อาการปวดท้องของไออุ่นก็รุนแรงขึ้น หมอเคยบอกว่าเนื้อตับไม่มีเส้นประสาทรับความเจ็บปวด กว่าจะเริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติ โรคก็มักลุกลามเข้าสู่ระยะสุดท้ายแล้ว ไออุ่นหยิบโทรศัพท์ออกมา ตั้งใจค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับอาการป่วย แต่กลับพบว่าแบตเตอรี่หมดและเครื่องดับไปแล้ว เธอเสียบสายชาร์จ เมื่อเปิดเครื่องขึ้นมาอีกครั้ง ข้อความในกลุ่มไลน์ผู้ปกครองก็เพิ่มขึ้นจนเกินเก้าสิบเก้าข้อความ ไออุ่นกดเข้าไปดู นอกจากภาพที่เธอเห็นด้วยตาตัวเองแล้ว ยังมีรูปถ่ายที่ผู้ปกครองคนอื่นแอบถ่ายไว้อีกไม่น้อย เมื่อเลื่อนดูภาพเหล่านั้น หัวใจของเธอกลับไม่รู้สึกอะไรอีกแล้ว เธอแค่สงสารตัวเองในอดีต คนที่เคยทุ่มเททุกอย่างให้อย่างไม่มีเงื่อนไข ขอบตาจึงร้อนผ่าวและมีหยาดน้ำเอ่อคลออยู่ในดวงตา ความเจ็บปวดบริเวณท้องทำให้เหงื่อเย็นผุดขึ้นเต็มหน้าผาก ป้าจันทร์เห็นท่าทางของเธอไม่ดีจึงรีบเดินเข้ามาถาม “คุณผู้หญิงไม่สบายหรือเปล่าคะ ให้ป้าพาไปโรงพยาบาลไหม” ไออุ่นส่ายหน้า ก่อนพิมพ์ข้อความลงในโทรศัพท์ 【ฉันไม่เป็นไรค่ะ พักสักหน่อยก็คงดีขึ้น】 “แน่ใจนะคะว่าไม่เป็นอะไรจริง ๆ” ไออุ่นพยักหน้า เธอลุกไปรินน้ำหนึ่งแก้วแล้วกลับเข้าห้องนอน หยิบยาที่หมอให้มาสำหรับการรักษาแบบประคับประคองออกจากกระเป๋า ก่อนรับประทานตามคำแนะนำไปหลายเม็ด หลังวางแก้วน้ำ สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นรูปแต่งงานบนผนัง มันเป็นเพียงรูปคู่ในวันจดทะเบียนสมรสที่ถูกนำมาขยายใหญ่ ไออุ่นเคยอยากถ่ายภาพแต่งงานมาติดไว้ในเรือนหอ แต่ธีรภัทรบอกว่าเขาไม่ชอบถ่ายรูป ถ้าเธออยากได้จริง ๆ ก็นำรูปวันจดทะเบียนไปขยายแทนได้ แต่งงานกันมานานเจ็ดปี รูปใบนั้นคือรูปคู่เพียงใบเดียวของพวกเขา แต่วันนี้ธีรภัทรกลับถ่ายรูปคู่กับรินรดามากมายนับไม่ถ้วน ไหนจะความลับที่เธอค้นพบก่อนหน้านี้ ซึ่งเต็มไปด้วยรูปถ่ายของเขาอีกมากมาย ไออุ่นเพิ่งเข้าใจวันนี้เอง ไม่ใช่ว่าเขาไม่ชอบถ่ายรูป เขาเพียงไม่อยากถ่ายรูปกับเธอเท่านั้น คำโกหกที่ใช้หลอกตัวเองเช่นนี้ เธอกลับเชื่อมันมาตลอดเจ็ดปีเต็ม คืนนี้ไออุ่นจะฉีกทำลายภาพลวงตาทั้งหมดด้วยมือตัวเอง ต่อให้ชีวิตเหลือเวลาอีกเพียงหกเดือน เธอก็จะขอหย่ากับเขา ล่วงเลยถึงสี่ทุ่มกว่า เสียงเครื่องยนต์รถยนต์อันคุ้นเคยก็ดังขึ้นจากด้านนอก