“ข้าวต้มกุ้งค่ะ” อาหารเช้าทานง่ายทั่วไป มะลิลาตักข้าวต้มกุ้งใส่ชามเสิร์ฟพ่อสามี
“รับกาแฟด้วยไหมคะ” เอ่ยถามอย่างเอาใจใส่
“ก็ดีนะ” ธนวัฒน์ปลาบปลื้ม คิดไม่ผิดที่เอ็นดูเด็กคนนี้มาแต่ไหนแต่ไร ตักข้าวต้มกุ้งเข้าปากคำแรกก็ถึงกับตาโต
“อื้ม รสชาติดีทีเดียว”
“คุณหนูมะลิเธอเก่งนะคะคุณท่าน” ป้าแมวรีบสมทบ เป็นอีกหนึ่งคนที่ชื่นชมลูกสาวเพื่อนสนิทของเจ้านาย
“ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกค่ะป้าแมว ข้าวต้มกุ้งทำง่ายจะตายไปค่ะ” มะลิลายิ้มเขิน โดนชมมากๆ ก็ทำตัวไม่ถูก
“ทำง่ายแต่ก็ใช่ว่าทุกคนจะทำอร่อยนะคะ ขนาดป้าเองยังฝีมือไม่คงที่เลยสักวันค่ะ” ป้าแมวป้องปากหัวเราะ บรรยกาศยามเช้าเริ่มมีชีวิตชีวาขึ้นมาบ้าง
“กาแฟค่ะ” มะลิลาวางถ้วยกาแฟลงบนโต๊ะ จังหวะที่ก้มหน้าลงเส้นผมที่เธอพยายามใช้ปกปิดบาดแผลตรงหน้าผากคลี่ออกจนเห็นผ้าก๊อซสีขาวแปะเอาไว้ ธนวัฒน์วางช้อนลงทันใด จับใบหน้าของลูกสะใภ้หมุนไปทางซ้าย
“หนูมะลิ หน้าไปโดนอะไร
