ตอนที่ 20 ที่ซ่อนของป้ายทอง
สายลมพัดผ่านกระทบผิวกายให้เย็นสดชื่น ดวงดาวกระจ่างใสกลางราตรี ทว่าจิตใจของคนช่างเหี่ยวเฉา เหลียงเฟิงไห่เดินเข้ามาที่ตำหนักไป่เหอด้วยความเฉยชา แววตาไร้ความรู้สึกต่างจากภายในใจที่ร้อนรุ่มอย่างบอกไม่ถูก ความตั้งใจเดิมถูกสั่นคลอนไปจนสิ้น จากตอนแรกที่คิดว่าตนเองจะทนไหว ทว่าเมื่อหวนคิดถึงใบหน้าหวานเมื่อครั้งยามที่เขาเอ่ยวาจาให้เจ็บช้ำน้ำใจไปเมื่อยามโหย่ว (17.00-18.59) ในใจก็พลันบีบรัดขึ้นมาอย่างรุนแรง
“...ข้าจะแต่งพระชายารองในอีกหนึ่งเดือนข้างหน้า” ยามที่เขาเอ่ยคำนั้นออกมาใบหน้าของพระชายาชะงักค้างแววตาวูบไหว ทว่าเพียงแค่ชั่วครู่นางก็เชิดหน้าขึ้นกลับมาเฉยชาเช่นเดิม ทว่าเขารู้ดีว่านั่นเป็นแค่สิ่งที่นางพยายามแสดงออกมาให้เขาเห็นเท่านั้น เหตุใดเขาจะไม่รู้เล่าว่าความจริงแล้วนางปวดใจเพียงใด
“หม่อมฉันจะเตรียมงานให้ดีที่สุด พระองค์ไม่ต้องเป็นห่วงเป็นหน้าที่ของหม่อมฉันอยู่แล
