“BAKIT hindi mo sa akin sinabi na ginaganoon ka ng tiyo mo?” tanong sa akin ni Enfakid habang nakatingin siya sa akin ng diretso at nakahalukipkip.
Magkaharap kaming dalawa. Nandidito ako ngayon sa bahay niya. Dinala niya ako rito pagkatapos ng pagligtas niya sa akin. Tapos na rin niyang gamutin ang sugat ko sa noo. Hindi naman ganoon kalalim at kalaki. Maging ang pasa ko sa aking pisngi ay ginamot niya.
Itinikom ko ang aking bibig para hindi ako makabitaw ng salitang pagsisihan ko sa huli.
Ipinagsiklop ko ang aking dalawang kamay at umayos ng upo sa sofa.
“Mahabang kwento. . . at wala naman iyong kwentang dahilan.”
Maganda ang bahay ni Enfakid. Magarbo ito. Mga mamahalin ang mga kagamitan sa loob. Mula sa sofa, chandelier, kabinet, mga vase, mga paintings na nakasabit sa dingding,
