เปิดตาที่สาม3
1160 คำ
เหมือนลูกอม...แต่รสชาติเฝื่อนๆ ฝาด ๆ ติดจะเปรี้ยวๆ ต่อเมื่อกลืนมันลงคอไปจนหมด..อวัยวะภายในร่างกายที่กำลังปวดเหมือนมีใครมาบิดอวัยวะภายในช่องท้อง ก็ค่อยๆ เย็นวาบขึ้น และหายไปในที่สุดราวปาฏิหาริย์...
ไม่ใช่ฝัน...รึเปล่าวะ...บนโลกใบนี้...มันยังมีสิ่งที่ทำให้คนเราพิศวงได้อีกไหม...ถ้าไม่ได้พิสูจน์ด้วยตัวเองแบบนี้เนี่ย..
“มันแค่ชั่วระยะเวลาหนึ่งเท่านั้นค่ะ...ไม่ใช่ตลอดไป”
เธอเอ่ยกับชายหนุ่มเมื่อเห็นสีหน้าของเขาดูดีขึ้น..เขาเงียบเสียงของตัวเองลง..เหมือนจะรอให้เธอพูดกับเขาต่อจากนั้น
“หลับตาพักก่อนนะคะ...มองหน้ากวางมาก ๆ อาจทำให้คุณเสืออาการแย่ลง”
มนต์พยัคฆ์สะอึก...สะบัดหน้าพรืดหันไปอีกทางเมื่อถูกหญิงสาวจับได้ว่า เขาเอาแต่มองหน้าเธอไม่วางตา...
คนมันอึ้งนี่หว่า..ไม่ได้พิศวาสอะไรนักหนาหรอก...เฮอะ!
“แม่คะ เราพาคุณเสือกลับบ้านเถอะค่ะ...ผลไม้เสกของหลวงตา คงระงับได้ชั่วคราว เราต้องรีบแล้ว”
“เดี๋ยวนะ.. ลูกกวาง...พี่สงสัยว่ะ....ขอถามสักสามข้อได้ไหม ”
หนุมานเอ่ยถามกรรวีขึ้นมา เมื่อเห็นมารดาออกจากห้อง เพื่อไปทำเรื่องให้มนต์พยัคฆ์ออกจากโรงพยาบาลในตอนนี้เลย
“พี่ด้วย..พี่ขออีกสามข้อนะ...มันคาใจจริงๆ นอนไม่หลับด้วยเอ๊า..ถ้าไม่ได้คำตอบอ่ะนะ” พี่ชายคนกลางยกมือขึ้นพยักหน้าเชิงขอร้อง
ทีแรกมนต์พยัคฆ์ตั้งใจจะขัด เพราะเธอก็บอกอยู่แล้วว่า สิ่งที่ให้เขากินเข้าไปน่ะมันมีระยะเวลา...ไอ้พวกนี้มันก็ยังจะสงสัยอะไรอีก..แต่ก็ดีเหมือนกัน เพราะสิ่งที่พวกมันจะถามเขาเองก็อยากรู้…แต่แอ๊ค..ยังไงก็ไม่ถามให้เสียฟอร์มหรอกเว้ย...
“ถ้าตอบได้..ก็ตอบค่ะ” กรรวีแบ่งรับแบ่งสู้
“ไอ้ลูกกลม ๆ ดำ ๆ ที่ลูกกวางให้พี่เสือกิน..เราล้วงมาจากไหนเหรอ” หนุมานเอ่ยถามขึ้นก่อน
ทั้ง ๆ ที่เขาเอง...มองจ้องน้องสาวไม่วางตา แล้วจู่ ๆ ในมือของเธอก็มีก้อนสีดำกลม ๆ ปรากฏขึ้นมาเองได้น่ะสิ..
มันเจ๋งว่ะ!...
ได้ยินดังนั้น..มนต์พยัคฆ์เองก็นึกขึ้นได้... เขาไม่เห็นเธอหยิบจับอะไรเลยเช่นกัน... รู้ตัวอีกทีตอนที่เธอจับมันใส่ปากเขาแล้วนั่นแหละ
กรรวีกวาดสายตามองพี่ชายทีละคน...รวมไปถึงคนที่นอนอยู่บนเตียงนั่นด้วย...บอกพี่ ๆ ไปตามความจริง โดยไม่ได้คิดว่าพวกเขาจะเชื่อจริง ๆ หรอกนะ
“เสกไงคะ”
“เฮ้ย!..เราเป็นคนปกติเหมือนพวกพี่รึเปล่าวะ..พี่ว่าพี่เริ่มกลัวเราแล้วว่ะ” หนุมานถอยหลังกรูด สีหน้าดูหวาดๆ..เมื่อได้ยินน้องสาวเอ่ยออกมาแบบนั้น
“ทำให้ดูอีกทีได้ไหม”วาสุกรีเสริมขึ้น
“ของดีมีให้ดูครั้งเดียว..เรากลับเถอะ..นะคะ”
กรรวีไม่อยากยืดเยื้อ...พยายามพูดตัดจบ...ไม่อยากตอบคำถาม ที่บางครั้งตัวเธอ...ก็ไม่สามารถบอกทุกอย่างกับทุกคนได้ทั้งหมด
ตัวเธอเอง...แค่รู้ว่าต้องทำแบบนี้..ทุกอย่างมันไหลเข้ามาในกระแสจิต...มันคือของเก่าที่ติดมาด้วย...หลวงตาท่านบอกกับเธอแค่นั้นเอง...
มันดูเหนือธรรมชาติเกินไปนะว่าไหม..ที่จะบอกกับใครต่อใครว่า...เธอมีมนต์คาถา...ถูกฝังเข้ามาในจิต..มาพร้อมกับตาที่สามของเธอนั่นไง
“เดี๋ยวสิ...ยังถามได้แค่ข้อเดียวเอง....ไอ้ลูกดำ ๆ นั่นน่ะทำมาจากอะไรเหรอ”
“ก้อนขี้หมาแห้งมั้งคะ”
กรรวีเอ่ยออกไปขำๆ...โดยไม่ได้คิด...ทำให้คนที่กำลังนอนฟังเธออยู่บนเตียงถึงกับ...
อ้วกก!!
ยายเด็กบ้า!..นี่เอาก้อนขี้หมา...มาให้เขากินเหรอวะ...โมโหจนนึกคำด่าไม่ทันแล้วนี่
เสียงอ้วกของมนต์พยัคฆ์แทรกขึ้นมาทำให้กรรวีหัวเราะคิก และอธิบายต่อจากนั้น...เมื่อรอให้ชายหนุ่มอ้วกเสร็จแล้ว
“ผลไม้ทิพย์จากหิมพานต์...เชื่อไหมล่ะคะ...สรรพคุณทำให้หนุ่มขึ้น...หล่อขึ้น..สาวหลงไหล...ที่สำคัญกว่าสิ่งใด ๆ ก็คือมันมีความสามารถสะกดสิ่งชั่วร้ายที่อยู่ในตัวเราได้แค่ช่วงระยะเวลาหนึ่งเท่านั้นค่ะ..มันขึ้นอยู่กับว่า..ของที่อยู่ในตัวของคนคนนั้นอยู่ในเลเวลไหน...และอยู่มานานเท่าไหร่…หรือถ้าอยู่ในตัวนานเกินไปก็จะยิ่งแก้ยากหรือแก้ไม่ได้เลยค่ะ”
กรรวีตอบให้แบบยาวๆ ซึ่งก็คงไม่มีใครเชื่อเธออยู่แล้วล่ะ…
“พี่จะขอสักเม็ดดิ..งั้น” หนุมานแบมือยื่นออกมาเล่นๆ
“พี่ด้วย..งั้น” วาสุกรีกลัวน้อยหน้า...ยื่นฝ่ามือหนาออกมาด้วยเช่นกัน
ส่วนมนต์พยัคฆ์นั้นถึงกับจ้องมองไม่วางตา....แล้วบอกตัวเองว่า...หยุดแอ็คชั่วคราวสักพักน่าจะดีกว่าละมั้งแบบนี้น่ะ...
“จะเอาไปทำอะไรกันคะพี่ชาย..หล่อรวยครบสูตรขนาดนี้ ไม่ต้องใช้หรอกค่ะเสียของเปล่าๆ...สาว ๆ ของพี่ ๆ เอามาร้อยต่อกันน่าจะยาวเกินรอบเอวแล้วละมั้งเนอะ..ใช่ไหมคะ” แทนที่จะตอบคำถาม ดันถามพี่ชายกลับไปเสียอีกแน่ะ
กรรวีปฏิเสธไปพร้อมกับบึนปาก...ทำแก้มป่องตาโตอย่างน่ารัก...และปัดมือใหญ่ของพี่ชายทั้งสองออกไป
“อย่ามาเบี่ยงประเด็นทำให้พวกพี่เขวหน่อยเลยน่า เอางี้ถามใหม่..เราเสกใบไม้ให้เป็นต่อแตนได้ไหม”
หนุมานถามเล่นๆ...พลางคิด...ขนาดหลวงตาพระที่มารดาของเขานับถือมาก ออกปากขนาดนี้ น้องสาวของเขา ย่อมไม่ธรรมดาแน่นอน
อยู่กับหลวงตามมาตั้งแต่เกิดเลยก็ว่าได้...ใช้ชีวิตที่วัดนั้นทุก ๆ วันหยุด และช่วงปิดเทอมมาหลายปี...น่าจะได้วิชาดีๆ ของท่านมาบ้างแหละน่า...
กรรวีหัวเราะแทนคำตอบ ยิ่งถามก็จะยิ่งไปกันใหญ่ เสียเวลาเข้าไปอีก หญิงสาวจึงตัดสินใจ...ยกมือกระตุกเส้นผมของพี่ชายให้หลุดติดมือมาไม่กี่เส้น
หนุมานเกาหัวยิก เมื่อถูกคนตัวเล็กดึงผมของตัวเองออกไป แล้ววางเส้นผมลงบนฝ่ามือหนา...
“ดูให้ดี ๆ นะคะ กวางจะเล่นกลให้พวกพี่ดู”
เธอบอก...ในขณะเดียวกับที่สายตาคู่หวาน...เพ่งมองเส้นผมที่อยู่ในอุ้งมือของหนุมาน โดยไม่ต้องหลับตาเพื่อทำสมาธิ...หรือทำปากขมุบขมิบเหมือนหมอผีทั้งหลายที่พวกเขาเคยเห็นในหนัง..หรือ...ในละครหลังข่าว...
และใช้เวลาเพียงชั่วพริบตาเท่านั้น...แล้วมันก็............
- ผู้เขียน
