แผนลับของญาริน – ภารกิจหนีเที่ยวกับเพื่อน!
1406 คำ
[สถานที่: มหาวิทยาลัย – กลางวัน]
“ฟังให้ดีนะทุกคน แผนของเราคือ...”
ญารินนั่งกอดอกด้วยท่าทางจริงจัง ขณะที่เพื่อนสนิทอย่างมิ้นท์และเคนพยักหน้าหงึกๆ รอฟังแผนหนีเที่ยวของเธอ
เป้าหมายของคืนนี้ คอนโดมิ้นท์
อุปสรรคใหญ่: "ธีร์" – บอดี้การ์ดสุดโหดที่จับเธอได้ทุกครั้ง
“งั้นเราต้องทำให้นายธีร์วางใจว่าเธออยู่ในมหาลัย”
เคนเสนอ “เดี๋ยวฉันจะส่งข้อความไปหลอกว่าญารินอยู่ห้องสมุด”
มิ้นท์เสริม “แล้วให้ฉันเป็นตัวล่อ!
ฉันจะใส่ฮู้ดสีเหมือนเธอ แล้วเดินวนไปวนมาหน้ามอ เผื่อหมอนั่นจะหลงกล”
ญารินยิ้มกริ่ม “ดี!
[เวลา 19:30 น. – ด้านหน้ามหาวิทยาลัย]
“พร้อมนะ?” มิ้นท์กระซิบ
“แน่นอน!” ญารินตอบ พลางใส่ฮู้ดพร้อมแว่นกันแดด พวกเธอซ่อนตัวอยู่หลังเสา รอดูธีร์ที่กำลังยืนพิงรถ กอดอก มองซ้ายมองขวา
“เคน ส่งข้อความไปเดี๋ยวนี้!”
ติ๊ง!
[ข้อความจากเคน]: ญารินอยู่ห้องสมุดนะ เดี๋ยวคงกลับดึกๆ
ธีร์หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู แต่ไม่ได้ตอบอะไร ก่อนจะเดินไปทางอาคารเรียน
“ไปได้แล้ว!” มิ้นท์กระซิบ
ญารินพยักหน้า ก่อนจะรีบวิ่งไปอีกทาง โดยมีเคนรออยู่ที่รถมอเตอร์ไซค์ “ขึ้นมาเร็ว!”
เธอโดดขึ้นรถ เคนบิดคันเร่ง แล้วทั้งสองก็ขับออกไปอย่างรวดเร็ว!
สำเร็จ! หนีรอดแล้ว!
“คืนนี้สุดยอดเลย! หมอนั่นจับเราไม่ได้แน่ๆ!”
เคนหัวเราะ “ให้มันแน่ใจเหอะ”
เสียงเพลงจังหวะเร้าใจดังกระหึ่มในห้องกว้างที่เต็มไปด้วยนักศึกษามหาวิทยาลัย ญารินยืนถือแก้วเครื่องดื่ม มองบรรยากาศรอบตัวด้วยความตื่นเต้น
“เธอแน่ใจนะว่าบอดี้การ์ดสุดโหดของเธอไม่ตามมา?” มิ้นท์ เพื่อนสาวกระซิบถาม
“แน่สิ! ฉันอุตส่าห์วางแผนหนีมาอย่างดี” ญารินยิ้มอย่างภาคภูมิใจ “ธีร์ไม่มีทางรู้แน่นอน!”
แผนโกหกว่าต้องไปทำงานกลุ่มที่ห้องสมุด และปิดเครื่องโทรศัพท์เพื่อกันไม่ให้ธีร์ตามสัญญาณได้ แผนนี้เพอร์เฟกต์!
แต่ยังไม่ทันได้ดีใจนาน เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านหลัง
ปัง! ประตูเปิดออก
“แผนหนีของคุณไม่ได้เรื่องเลยนะ ญาริน”
ญารินชะงัก ก่อนจะหันขวับไปตามเสียง และภาพที่เธอเห็นทำให้เธอ อยากจะละลายหายไปกับพื้น
ธีร์ยืนอยู่ตรงนั้น!
เขาไม่ได้ใส่ชุดดำเนี้ยบแบบปกติ แต่เปลี่ยนมาใส่เสื้อเชิ้ตสีเข้มพับแขนกับกางเกงยีนส์ สวมแว่นกันแดดคาดไว้บนศีรษะ ดูเหมือนคนที่มางานปาร์ตี้จริงๆ แต่สายตาคมๆ นั่น... มันคือสายตาของคนที่กำลังจับผิดชัดๆ!
ญารินสะดุ้งเฮือก ก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อเห็น "ธีร์" ยืนอยู่ตรงนั้น!
“นะ… นายมาได้ไง!?” ญารินเบิกตากว้าง
“บอกแล้วไงว่าหนีผมไม่พ้น”
มิ้นท์กับเคนมองหน้ากันแล้วกลืนน้ำลาย
“เฮ้ย! นายรู้ได้ไง!?” ญารินถามเสียงหลง
ธีร์ถอนหายใจ “ผมตาม GPS ของคุณ”
“หา!?”
ธีร์ชี้ไปที่สร้อยคอของเธอ “คุณลืมไปแล้วเหรอ ว่าอันนั้"
ญารินมองสร้อยที่ธีร์ให้เธอมาเมื่อสองอาทิตย์ก่อนแล้วอยากจะร้องไห้ หมอนี่มันร้ายกว่าที่คิด!
แน่นอน! หมอนี่เป็นอดีตสายลับ แค่เธอหายไปเกินหนึ่งชั่วโมง เขาก็ตามหาเธอเจอแล้ว!
ญารินหันไปมองเพื่อนๆ อย่างขอความช่วยเหลือ แต่ทุกคนดูสนใจธีร์มากกว่าที่จะช่วยเธอเสียอีก
“เพื่อนเธอหล่อจังอ่ะญาริน~”
“นี่บอดี้การ์ดเธอจริงดิ!? พระเจ้าช่วย ฉันอยากได้แบบนี้บ้าง!”
ธีร์ไม่สนใจเสียงรอบข้าง เขาขยับเข้ามาใกล้ญาริน จนเธอต้องถอยหลังติดกำแพง
“กลับบ้าน” เสียงของเขาเรียบนิ่ง แต่แฝงไปด้วยอำนาจ
ญารินส่ายหน้า “ไม่! ฉันแค่อยากมาสนุกกับเพื่อน”
ธีร์กอดอก มองเธอนิ่งๆ “คุณอายุแค่สิบแปด จะให้ผมปล่อยให้คุณดื่มเหล้า ..."
ญารินทำหน้ามุ่ย “ฉันแค่ดื่มน้ำอัดลม”
ธีร์มองแก้วในมือเธอ ก่อนจะดึงไปดม “ก็ดี อย่างน้อยคุณยังไม่โกหกผมเรื่องนี้”
ญารินกลอกตา โอ๊ย! หมอนี่มันรู้ทันเธอไปหมดเลยหรือไง!?
“โอเคๆ! ฉันกลับก็ได้ แต่ห้ามดุฉันนะ”
ธีร์เลิกคิ้ว “ถ้ากลับดีๆ ผมจะพิจารณาดู”
ญารินทำหน้าหงอยๆ แต่สุดท้ายก็เดินออกจากปาร์ตี้ไปพร้อมธีร์ โดยมีเสียงเพื่อนๆ แซวไล่หลัง
“แหม~ พ่อคนหวงคุณหนู!”
ธีร์แค่ยิ้มมุมปาก **หวงจริงไหม เขาไม่บอก แต่ที่แน่ ญารินหนีผมไม่พ้น
ธีร์ขับรถรับญารินกลับ
ผ่านแม่น้ำเจ้าพระยา ธีร์ขับรถมารับญารินตามปกติ แต่แทนที่จะตรงกลับบ้าน เขากลับเลี้ยวรถออกนอกเส้นทาง ทำให้ณารินขมวดคิ้วด้วยความสงสัย
“นี่ เรากลับบ้านกันไม่ใช่เหรอ?” เธอหันไปมองธีร์ที่ยังคงขับรถไปข้างหน้าโดยไม่ตอบอะไร
“แวะที่นึงก่อน”
“ห้ะ? แวะไหนอ่ะ?”
ธีร์เหลือบตามองเธอแวบหนึ่งก่อนจะยิ้มมุมปากเล็กๆ “เดี๋ยวก็รู้”
ญารินเบ้ปาก หมอนี่ไม่คิดจะบอกอะไรเธอเลยรึไง!?
สถานที่: ริมแม่น้ำ – ลมเย็นพัดเอื่อย
ธีร์จอดรถที่ลานกว้างติดริมแม่น้ำ แสงไฟสะท้อนผิวน้ำเป็นประกายสวยงาม บรรยากาศเงียบสงบ มีเพียงเสียงลมและเสียงคลื่นน้ำกระทบฝั่ง
ญารินลงจากรถก่อนจะยืนมองวิวตรงหน้าอย่างตกตะลึง “ว้าว... สวยกว่าที่คิดแฮะ”
ธีร์เดินมาหยุดข้างๆ “อืม เงียบดี”
ญารินหันมามองเขา “นี่นายพาฉันมาดูวิวเหรอ?”
ธีร์พยักหน้า "ชอบไม่ใช่หรอ"
เธอชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะแสร้งหัวเราะ “เปล่าสักหน่อย ”
ธีร์มองเธออยู่ครู่หนึ่งก่อนจะถอดเสื้อแจ็กเก็ตแล้วยื่นให้เธอ “ลมแรง ใส่ซะ”
ญารินทำหน้าตกใจ “หืม? นายกลัวฉันหนาว?”
“ก็คุณเป็นคนขี้หนาว”
เธอรับแจ็กเก็ตมาสวมเงียบๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองธีร์ ทำไมเขาถึงดูรู้ใจเธอขนาดนี้นะ?
ช่วงเวลาสงบ
“นายชอบที่นี่เหรอ?” ญารินถามขณะมองแม่น้ำ
“ก็ไม่เชิง แต่ถ้าเงียบๆ แบบนี้ ผมก็ชอบ”
“ฉันไม่เคยรู้เลยว่ามีที่แบบนี้ใกล้ๆ เมือง”
ธีร์พิงราวกั้นพลางพูดเสียงเรียบ “ที่นี่เป็นที่ที่พ่อผมเคยพามาตอนเด็กๆ เวลามีอะไรไม่สบายใจ แกบอกว่าแค่ฟังเสียงน้ำก็ช่วยให้ใจสงบ”
ญารินหันไปมองธีร์อย่างประหลาดใจ เธอไม่ค่อยได้ยินเขาพูดเรื่องตัวเองบ่อยนัก
“แล้วตอนนี้นายมีอะไรไม่สบายใจรึไง?”
ธีร์เงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะหันมามองหน้าเธอ “คุณหนูที่หนีเที่ยวบ่อยๆ แบบคุณ คิดว่าผมควรสบายใจไหม?”
ญารินหัวเราะ “โอ๊ย! หมอนี่เล่นงานฉันอีกแล้ว”
ธีร์หัวเราะเบาๆ ก่อนจะยกมือขึ้นขยี้หัวเธอเบาๆ
“เฮ้! อย่ามายุ่งกับผมฉันนะ!” ณารินทำหน้ามุ่ยพยายามปัดมือเขาออก
ธีร์ยักไหล่ “ก็ตัวเล็กแบบนี้ จะทำอะไรได้”
“เดี๋ยวเถอะ! ฉันไม่ใช่เด็กแล้วนะ!”
ธีร์หัวเราะในลำคอ “อืม แต่บางทีก็เหมือนเด็ก”
ญารินกอดอก หันไปมองแม่น้ำพึมพำเบาๆ “หมอนี่มันกวนจริงๆ...”
---
ญารินนั่งลงที่ขอบทางเดิน ยกเข่าขึ้นมากอดแล้วซบคางไว้ สายตาจ้องไปที่ผิวน้ำ
ธีร์เดินมานั่งข้างๆ เธอโดยไม่พูดอะไร สายลมเย็นพัดมาเบาๆ และในความเงียบนี้ เธอกลับรู้สึกสบายใจอย่างน่าประหลาด
“ธีร์”
“หืม?”
“...ขอบคุณนะ”
ธีร์หันมามองเธอ “เรื่องอะไร?”
ญารินหันมายิ้มบางๆ “ที่พามาดูวิว ที่เป็นห่วง ที่อยู่ข้างๆ ฉัน”
ธีร์จ้องเธออยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเบือนหน้าหนีเล็กน้อย “อืม”
ญารินแอบขำ เห้ย! หมอนี่เขินรึเปล่า!?
“หื้ม? นายนี่น่ารักกว่าที่คิดนะ”
ธีร์หันกลับมามองเธอทันที “อะไรนะ?”
ญารินยิ้มเจ้าเล่ห์ “เปล๊า~ ฉันไม่ได้พูดอะไรเลยนะ~”
ธีร์ถอนหายใจ “คุณหนูนี่มัน…”
เธอหัวเราะเบาๆ ก่อนจะเอนศีรษะลงบนไหล่ของธีร์ “ขอพิงหน่อยแล้วกัน ลมเย็นดี”
ธีร์ชะงักไปเล็กน้อย แต่ก็ปล่อยให้เธอพิงโดยไม่พูดอะไร
---
[แสงไฟสะท้อนบนแม่น้ำ เสียงลมพัดเบาๆ และสองคนที่นั่งอยู่ข้างกัน…]
...บางทีค่ำคืนนี้ก็คงเป็นอีกคืนที่พิเศษสำหรับทั้งคู่
---
- ผู้เขียน
