นี่ก็หลายวันมาแล้วที่เธอไม่ได้ข่าวของคีย์แลน สอบถามข่าวคราวของพวกเขาทุกคนก็เอาแต่เงียบ แต่ละวันบัวบูชาตื่นขึ้นมาด้วยหัวใจที่เจ็บจนหน่วงไปหมด กิจกรรมทุกอย่างที่เคยทำและยังอยากทำกลับดูไม่น่าสนใจเหมือนแต่ก่อนแล้ว
‘แม่จ๋า บัวคิดถึงแม่ อยากกลับไปหาแม่เหลือเกิน’
หยดน้ำสีใสปริ่มอยู่ที่ดวงตา ขณะที่มองผ่านหน้าต่างสีใส บรรยากาศคล้ายกับวันแรกที่เธอตื่นขึ้นมาแล้วพบกับคนแปลกหน้ามากมาย
ที่เปลี่ยนไปกลับคือความรู้สึกของเธอเสียมากกว่า
“คุณบัวกินข้าวหน่อยนะคะ”เสียงของแม่บ้านดังขึ้นในห้อง หลังจากที่เคาะเรียกหญิงสาวสักพักแต่กลับไร้การตอบกลับ
“บัวยังไม่หิวเลยค่ะ”
“ไม่ได้นะคะ วันนี้คุณคีย์ถึงกับโทรมากำชับว่าให้ทำอาหารขึ้นมาให้คุณบัว แล้วยังกำชับว่าต้องให้คุณบัวทานให้หมดด้วยค่ะ”
“เขาโทรมาเหรอคะ”ชื่อของคนที่บัวบูชาคิดถึงมาหลายวันดึงความสนใจให้เธอหมุนตัวเข้ามาในห้อง
“โทรมาตั้งแต่เช้าแล้วล่ะค่ะ”เขามีเวลาโทร
