ทะลุมิติไปเป็นเมียเก็บของพระรองในนิยาย

รอยยิ้มเย้ยหยัน

เลยว่าที่แฟนหนุ่มเปลี่ยนไปนั้นไม่ใช่เพราะเราต้องอยู่ห่างไกลกัน แต่เป็นเพราะใจของเขาที่ไม่เหมือนเดิม

Thru Thru Thru เสียงเครื่องมือสื่อสารดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับแสงจากหน้าจอที่สว่างวาบขึ้นมา ชื่อของกระปุกน้องสาวที่เธอเคยรักปรากฏขึ้น ก่อนที่สายจะถูกตัดไปแทนที่ด้วยชื่อของแฟนหนุ่ม หรือตอนนี้คงต้องเรียกว่าอดีตแฟนหนุ่ม

“พี่บาส กระปุกเป็นห่วงพี่บัว ฮรืออ” ทางด้านกระปุกเองก็ร้องไห้หนักไม่ต่างกัน ความรู้สึกผิดที่ถาโถมในหัวใจทำให้หญิงสาวทำได้เพียงปลดปล่อยน้ำตาออกมา

หลังจากที่บัวบูชาหุนหันออกจากห้องไปหญิงสาวรีบวิ่งตามออกไปแต่ก็ไม่ทันเสียแล้ว ด้วยความเป็นห่วงทำให้เธอพยายามติดต่อหาบัวบูชาตลอดเวลา

“ไม่ต้องร้องนะกระปุก รอบัวใจเย็นกว่านี้พี่จะเป็นคนอธิบายให้บัวเข้าใจเอง”

ทางด้านบัวบูชาหลังจากที่กดตัดสายล่าสุดทิ้งไปพร้อมกับกดปิดเครื่องโยนเครื่องมือสื่อสารทิ้งไปทางด้านหลัง หญิงสาวยังคงปล่อยเสียงสะอื้นไปตลอดเส้นทาง ที่เต็มไปด้วยแสงสว่างและความศิวิไลซ์ของเมืองกรุง

“ทำไมต้องทำร้ายบัวแบบนี้ด้วย” ความเสียใจที่เกิดจากคนที่ไว้ใจทั้งสองมันบีบรัดหัวใจดวงร้อยจนรู้สึกหายใจไม่ออก

“ยิ้มอะไร” ใบหน้าเศร้าเชิดขึ้นเมื่อมองเห็นป้ายบิลบอร์ดขนาดใหญ่ แต่ชายหนุ่มลูกเสี้ยวนั้นคล้ายกับมุมปากของเขาฉีกยิ้มขึ้นมากกว่าเก่า คิ้วข้างหนึ่งที่เลิกขึ้นคล้ายกับต้องการเยาะเย้ยบัวบูชา

“หยุด หยุดหัวเราะฉันเดี๋ยวนี้นะ” หญิงสาวส่งเสียงตวาดลั่นรถ เมื่อได้ยินเสียงทุ้มของใครบางคนที่กำส่งเสียงคล้ายกับพึงพอใจที่เห็นเธอร้องไห้ฟูมฟาย มือเล็กจึงยกขึ้นป้องใบหูเพราะไม่อยากได้ยินเสียงนั้น

แต่ทว่าเสียงทุ้มยังตามหลอกหลอนในโสตประสาทไม่หยุด แต่ก่อนที่บัวบูชาจะได้ทำอะไรต่อนั้น แสงไฟที่สาดส่องมาจากทิศทางตรงกันข้ามก็ทำให้เธอรีบถอนคันเร่งออก พร้อมกับบังคับพวงมาลัยเพื่อหักหลบต้นกำเนิดของแสงไฟ แต่ด้วยความเร็วและความตกใจทำให้สิ่งที่หญิงสาวหวาดกลัวเกิดขึ้น

“กรี๊ดดดดดดดดดดดด” โครมมมมมมมมมมม