Ep 2 คุณอาขา
1412 คำ
“อะ โอ้ย!”
ในขณะที่เท้าแตะลงบนพื้นก็ทำเอาร่างบางแทบล้มด้วยความเจ็บแปลบจนต้องนิ่วหน้า แต่ก็ยังเก็บอาการไว้ได้ทัน ทำเป็นเข้มแข็งกบเกลื่อนความรู้สึกภายในที่อ่อนแอ
“สงสัยข้อเท้าจะพลิก”
ร่างใหญ่ย่อลง พลางใช้มือจับข้อเท้าเล็กขยับเบาๆ ก่อนจะนำลงวางไว้ที่เดิม แล้วเปลี่ยนมาเป็นอุ้มช้อนร่างของสาวน้อยขึ้นอีกครั้ง
“อ๊ะ! ลินินเดินเองได้”
ด้วยความตกใจและไม่ทันตั้งตัวทำให้เธอต้องรีบยกแขนขึ้นคล้องกับลำคอแกร่งเอาไว้เพราะกลัวตกอย่างหลบเลี่ยงไม่ได้ แต่แล้วก็ต้องก้มหน้าลง เมื่อพบใบหน้าของเธอและเขาห้างกันไม่ถึงคืบ แต่ภาคิไนยกลับทำหน้านิ่ง เขาคงไม่รู้ว่าเธอนั้นแอบหวั่นไหวเพียงใด
“ถ้าลินินยังทำตัวดื้อกับอาแบบนี้อีก อาจะไม่สนใจลินินจริงๆแล้วนะ”
ภาคิไนยด้วยน้ำเสียงที่เข้มขึ้นในขณะที่วางร่างเล็กลงบนที่นอนนุ่มภายในห้องรับรองแขกที่เธอเองก็มักจะพักอยู่เป็นประจำ
“ไม่นะคะ ลินินขอโทษ”
สุดท้ายแล้วก็เป็นเธอที่ต้องเป็นฝ่ายยอมให้กับคุณอาหนุ่มเหมือนเช่นทุกครั้งที่ผ่านมา
“แล้วคราวหน้าคราวหลังก็อย่าพรวดพราดเข้ามาในห้องคนอื่นโดยที่ยังไม่ได้รับอนุญาต ทำแบบนี้มันเสียมารยาทมากนะรู้ไหม ถ้าลินินเป็นเด็กดีต้องเชื่อฟังอา”
ร่างใหญ่นั่งลงบนเตียงข้างกายสาวน้อยที่ยังคงนั่งร้องไห้น้ำตาซึม ต่อให้ลินินโตเป็นสาวแล้วแต่เธอก็ยังขี้แย และเอาแต่ใจเหมือนในวัยเด็กไม่มีผิดเพี้ยน
“ก็ได้ค่ะ ลินินจะเป็นเด็กดีของอาธาม”
ถึงแม้จะเจ็บปวดหัวใจเพียงใด แต่เธอก็จำใจต้องยกมือขึ้นมาปาดน้ำตาตัวเอง ก่อนจะโผเข้ากอดคุณอาหนุ่ม แนบใบหน้าซุกซบหาความอบอุ่นจากกายใหญ่ ขอเพียงแค่ยังมีอาธามอยู่ในชีวิตเธอก็พอใจแล้ว
“งั้นเดี๋ยวอาไปหยิบกล่องพยาบาลมาทำแผลให้นะ”
เขาใช้ฝ่ามือแตะผลักท่อนแขนเล็กเพียงเบาๆ เพื่อให้สาวน้อยขยับกายออกห่าง ร่างกายที่ท่อนบนเปลือยเปล่าสัมผัสเข้ากับหน้าอกนุ่มหยุ่นอย่างเลี่ยงไม่ได้ คงจะดูไม่เหมาะสมเท่าไหร่นัก เพราะตอนนี้ลินินก็โตเป็นสาวมากแล้ว และเขาเองก็ไม่ใช่อาแท้ๆของเธอด้วย
“ค่ะ อาธาม”
ลินินตอบเสียงเบา ปล่อยให้ร่างใหญ่เดินจากไป ทั้งที่อยากอิงซบกับไหล่หนาไปจนสิ้นสุดค่ำคืน อาจจะดูแก่แดดไปหน่อย หากจะสารภาพตรงๆว่าอยากได้อาธามมาเป็นสามี
เรือนกายของคุณอาหนุ่มที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อที่ดูแข็งแรง โดยเฉพาะซิกแพคที่เป็นลอนคลื่นช่างน่าละเลงฝ่ามือเข้าลูบไล้สัมผัสลงตามผิวสีแทนหนั่นแน่น ไม่อยากจะคิดต่อไปเลยว่าภายใต้ผ้าขนหนูสีขาวผืนนั้นจะมีอะไรซุกซ่อนตัวอยู่
ก่อนหน้านี้เธอมัวแต่เสียใจและโมโหจนไม่ได้สนใจว่าตัวเองได้เห็นเจ้ามังกรลำยักษ์ของเขา แต่แสนเสียดายที่มันดันไปอยู่ในปากของผู้หญิงคนนั้น แทนที่จะเป็นอุ้งปากของเธอ คิดแล้วก็แอบนั่งหน้าแดงอยู่คนเดียว
ความคิดของสาวน้อยต้องสะดุดลงเมื่อภาคิไนยเดินกลับเข้ามามนห้องอีกครั้งพร้อมกล่องสีขาวในมือ คนที่คิดไม่ซื่อพลันหลบสายตาคมที่มองมา ขยับเรียวขาทั้งสองข้างเสียดสีกันเพื่อคลายความรู้สึก
“อาจจะเจ็บหน่อยนะ อาจะค่อยๆทำก็แล้วกัน”
คนพูดดูเหมือนจะไม่คิดอะไร ยกวางเท้าเล็กไว้บนหน้าขา ขยับมือขวดข้อเท้าเบาๆ
เสียงทุ้มที่ได้ยินทำเอาคนฟังอดจินตนาการไม่ได้ ว่าเขาพูดปลอบโยนในขณะที่กำลังจะสอดใส่ ในหนังอีโรติกพระเอกมักจะพูดแบบนี้กับนางเอกที่เพิ่งจะเสียตัวเป็นครั้งแรก ปากบางเม้มเข้าหากันจนสนิท ใช้ฟันกัดริมฝีปากล่างในบางครั้ง ที่มือหนาสัมผัสนวดคลึงวนเวียนไปมา ความรู้สึกปวดหน่วงทรมานที่ลามลงสู่ใจกลางความเป็นสาวทำให้ลินินเผลอลากฝ่ามือลงสัมผัสตรงกลางระหว่างขาของตัวเอง พร้อมกับแยกเรียวขาออกจนกว้าง
“เจ็บไหม” ส่วนภาคิไนยก็เอาแต่ก้มหน้าทำหน้าที่ของตัวเอง
“ลินินปวดฉี่จังเลยค่ะ” สาวน้อยออดอ้อนเสียงหวาน กดคลึงนิ้วลงกลางกลีบดอกไม้ที่เปียกชุ่ม
“ลินิน” เหมือนมีก้อนเหนียวๆมาจุดอยู่ที่ลำคอ
“ลินิน”
เหมือนมีก้อนเหนียวๆมาจุดอยู่ที่ลำคอ เมื่อเขาเงยใบหน้าขึ้นก็พบว่าสาวน้อยกำลังใช้มือกดคลึงแล้วลูบเนินสาวของตัวเองที่มีน้ำหวานไหลซึมออกมาจากกางเกงในผ้าบาง
“อาธามขา...ช่วยลินินด้วย...ลินิน...อื้อ...ฉี่จะออกแล้ว”
ร่างบางบิดเร้าทุรนทุราย รู้สึกร้อนๆหนาวๆ วูบวาบไปทั่วช่องท้อง
“อ้าขาให้กว้างกว่านี้อีกสิลินิน”
เสียงทุ้มแหบพร่า ดวงตาคมมองจ้องไปยังกลีบดอกไม้ที่ชุ่มฉ่ำ พลันกลืนน้ำลายลงคอเสียงดังเอื้อก
“อาธามขา...ลินินเสียว...อ๊ะ...อ๊า"
รีบขยับนิ้วกลางเสียดสีกลางร่องสวยให้เร็วขึ้นตามอารมณ์ ยิ่งได้เห็นสายตาของคุณอาหนุ่มที่มองโลมเลียก็ยิ่งทำให้เธอรู้สึกเสียวซ่านจนใกล้ถึงฝั่งฝัน
“โอ้วววว...น่าเลียมากเลยลินินจ๋า”
ใบหน้าคมคร้ามขยับเข้าใกล้ จนกระทั่ง...
“ลินิน ได้ยินอาไหม เป็นอะไรหรือเปล่า?”
เมื่อเห็นว่าสาวน้อยหลับตาพริ้มและนิ่งไปนาน จึงรีบจับเขย่าร่างบางให้เธอได้สติ
“ค่ะ คะ? เอ่อ..ลินินโอเคค่ะ”
คนที่ถูกเรียกถึงกับอารมณ์ค้างราวกับตกสวรรค์ ดวงตากลมเบิกกว้างพลันได้สติก็รีบลนลานตอบรับ แต่ก็ยังแอบละอายที่ตัวเองเผลอจิตนาการถึงคุณอาหนุ่มอย่างหน้าไม่อาย
“แล้วทำไมไม่ตอบอา”
ภาคิไนยทำเสียงเข้มขึ้น นี่ก็ดึกมากแล้ว เขาเองก็ไม่อยากต่อลองอะไรให้มากความ ถึงแม้จะอยากซักไซ้ถามถึงการมาของลินินแค่ไหนก็ตาม
“อาธามถามลินินว่ายังไงนะคะ”
นี่เขาถามอะไรเธออย่างนั้นเหรอ ให้ตายเถอะลินิน นี่เรามั่วแต่คิดบ้าไรอยู่เนี่ย!
“เปล่า อาแค่อยากให้เรายืนขึ้นแล้วลองเดินดู จะได้รู้ว่าหายเจ็บแล้วหรือยัง”
ร่างใหญ่ขยับลุกยืนขึ้นเต็มความสูง ทอดมองคนตัวเล็กค่อยๆวางปลายเท้าแตะลงบนพื้นพรมหนาและพยุงตัวขึ้น
“เอ๊ะ ไม่เจ็บแล้วค่ะ อาธามเก่งที่สุดเลย”
ด้วยความดีใจจึงรีบโผเข้ากอดร่างใหญ่ เขย่งปลายเท้าขึ้น แล้วยื่นใบหน้าเข้าหากดริมฝีปากลงบนแก้มสาก
“พอแล้วลินิน นี่เราโตเป็นสาวแล้วนะ ไม่ใช่เด็กๆเหมือนเมื่อก่อน”
ตั้งแต่ลินินอายุย่างเข้าสิบเจ็ด เขาเองก็เริ่มตีตัวออกห่าง เพราะคิดว่าไม่เหมาะสม ถ้าหากตัวเองกับสาวน้อยจะสนิทสนมกันเหมือนแต่ก่อน แล้วอีกอย่างในตอนนี้เขาเองก็แต่งตัวไม่มิดชิด เปิดเปลือยร่างกายอยู่ด้วย
“แต่ลินินก็ยังอยากอ้อนอาธามอยู่นี่คะ”
สาวน้อยไม่ฟังคำทัดทาน ถึงแม้ว่าเขาจะพยายามขยับตัวออกห่างก็ตามที
“ลินินพักผ่อนเถอะ อาจะกลับห้องแล้ว อย่าดื้อ”
ภาคิไนยเอ็ดขึ้น เป็นผลทำให้คนตัวเล็กยอมผละออก ส่วนเขาก็อดไม่ได้ที่จะถอนกายใจออกด้วยความโล่งอก ก่อนจะรีบกันหลังและก้าวเดินออกมา แต่ทว่าก็ยังได้ยินเสียงของลินินที่นะโดนตามหลังมา
“ฝันดีนะคะอาธาม”
เขาตอบกลับมาแค่ อืม สั้นๆ ก็ทำให้สาวน้อยถึงกับทำหน้าสลด ก่อนจะหมุนตัวกลับมาในห้องแล้วหย่อนตัวนั่งลงบนเตียง พลางครุ่นคิดด้วยความมุ่งมั่นและตั้งใจ
ในเวลาอีกสองเดือนนับจากนี้ไป เธอจะต้องพิชิตหัวใจของภาคิไนยมาให้ได้ เขาจะต้องลืมผู้หญิงทุกคนที่เคยผ่านมา
- ผู้เขียน
