4 ปีต่อมา
วันนี้ฉันตื่นเต้นมาก เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่พี่นิคจะพาฉันกับลูกไปเจอแม่ของเค้าที่อยู่อเมริกา
เราเดินทางกันด้วยเครื่องบินส่วนตัว ยัยนุ่มนิ่มลูกสาวในวัย 4 ขวบของฉันก็ดูตื่นเต้นไม่แพ้กันที่จะได้ขึ้นเครื่องบินเป็นครั้งแรกในชีวิต
“โห…คุงแม่ข๋า เรากำลังขึ้งนกยักษ์กังใช่มั๊ยคะ?”
“เค้าเรียกว่าเครื่องบินจ่ะลูก!!”
“อ๋อ เคื่องบิง”
ฉันได้แต่นึกเอ็นดู กับความคิดไร้เดียงสา และ ความพูดไม่ชัดของลูกสาว ก่อนจะดึงแกมาฟัดแก้มยุ้ยๆทั้งสองข้างด้วยความหมั่นเขี้ยว
“โอ๊ยคุงแม่ข๋า ไม่เอาแย้วค่ะ คุงพ่อข๋าช่วยล่วย!!”
เมื่อโดนฉันแกล้ง ยัยหนูก็เรียกหาคนช่วยทันที
“ไหน!! ใครทำอะไรลูกสาวคนสวยของพ่อครับ เดี๋ยวพ่อจะจัดการให้”
“คุงแม่ค่ะ คุงพ่อจักกางคุงแม่เลยค่ะ เอาก้างมะยมล่วยมั๊ยคะ”
เอาแล้วไง! ขี้ฟ้องจริงๆลูกสาวใครเนี่ย!! แล้วใครสั่งใครสอนให้เอาก้านมะยมมาตีแม่กันคะ!! หลังจากนั้นสองพ่อลูกก็เข้ากันเป็นปร
