คฤหาสน์มัตชิเตโอ
ลูคัสขับรถตามมาทิลด้ามาจอดหน้าคฤหาสน์ ก่อนเขาจะตัดสินใจโทรศัพท์ขอความช่วยเหลือจากบุพการีทั้งสอง
(“ว่าไงลุค”)
“ผมขอคุยกับป๊าหน่อยครับม้า”
(“ฮัลโหล”)
“ป๊าจะบอกความจริงกับผมเมื่อไหร่”
(“ความจริงอะไรของแก”)
“ก็ความจริงทั้งหมด ทั้งเรื่องลูก้าและเรื่องที่ผมต้องมาเจอกันกับมิลด้า”
(“อยากรู้อะไรก็ไปถามพ่อตาแกเอาสิ”)
“ป๊าหมายความว่ายังไง”
(“คนที่ทำให้แกต้องมาอยู่กับหนูมิล ไม่ใช่ฉันแต่เป็นพ่อตาแก”)
“…”
(“เขาไม่ยิงแกทิ้งก็บุญเท่าไรแล้วลูคัสที่ไปทำลูกสาวเค้าท้อง”)
“…”
“แล้วลูก้ารู้หรือเปล่าว่าผมเป็นพ่อ”
(“…”)
“ป๊า”
(“ไม่รู้หรอก ไม่มีใครบอกเพราะทางนั้นเขาขอไว้”)
“…”
(“แต่ตลอดระยะเวลาที่แกโง่อยู่ ลูก้าก็มานอนที่คฤหาสน์อาเซียดิโนทุกวันหยุดสุดสัปดาห์ หรือทุกครั้งที่มิลด้าไม่ได้กลับไปที่มัตชิเตโอ”)
“ค ครับ? ทำไมผมไม่เคยรู้” ลูกชายอยู่แค่เอื้อมแต่ผมกลับไม่เค
