“อิ่มแล้วค่ะ”
“หือ อิ่มได้ไง คุณเพิ่งกินไปแค่สามสี่คำเองนะ แมวดมยังกินมากกว่าคุณซะอีก” ธนภพแย้ง
“คนไม่สบายปากคอมันขม ไม่อยากกินอะไรหรอก” หยาดน้ำค้างทำหน้าเหยเก เห็นเช่นนั้นเขาก็สงสาร
“งั้นทานยาครับ”
ส่งยาเม็ดโตวางลงบนฝ่ามือเรียว หยาดน้ำค้างไม่ใช่คนทานยายาก จับใส่ปากตามด้วยน้ำอึกใหญ่เป็นอันเสร็จสิ้น
“คุณกลับไปได้แล้ว” ออกไปไล่ทันที
“ใจร้ายจัง ผมอุตส่าห์เป็นห่วงคุณ” ธนภพทำตาละห้อย รู้สึกน้อยใจลึกๆ ที่หญิงสาวทำราวกับเขาไม่มีค่า
“อีกอย่างพี่รินขอให้ผมอยู่ดูแลคุณ ผมไม่ไปไหนเด็ดขาด”
“ฉันอยู่คนเดียวได้ ไม่ได้ป่วยขนาดใกล้ตายสักหน่อย”
หารู้ไม่ว่าคำพูดเมื่อครู่สะกิดปมในใจของผู้ชายตรงหน้า จังหวะที่กำลังหันหน้ามาทางเขา ธนภพฉวยโอกาสประกบริมฝีปากแนบชิดกลีบปากนุ่ม รสจูบละมุนลิ้นเคล้าคลึงบดเน้น กลิ่นลมหายใจสะอาดผสมผสานรสยาขมเฝื่อนที่หญิงสาวเพิ่งกลืนลงไป สติน้อยนิดแทบสลายหายไปกับสายลม หยาดน้ำ
