chapter 10 เขาที่ไม่ใช่เขา
1379 คำ
Chapter 10
เขาที่ไม่ใช่เขา
"แฟน?"
"...แฟนนี่เอง"
ริมฝีปากอวบอิ่มเผลอหลุดเอ่ยทวนประโยคที่พึ่งหลุดออกจากปากคนตรงหน้า นัยน์ตาสีอ่อน ช้อนขึ้นมองเสี้ยวหน้าเรียบตึงที่เคยเฝ้ามองทุกวันนิ่งงัน ทว่าระยะเวลา กระทั่งสายตาค่อยๆเปลี่ยนไปทีละน้อย
ต้องมนตรารู้ดี ว่าเธอไม่ได้มีสิทธิ์ขาดเหนือเขามาตั้งแต่แรก
ทว่าการกระทำของเขาในวันนี้ คล้ายกำลังบอกเธออย่างชัดเจน ว่าความสำพันธุ์ระหว่างเรา มันควรสิ้นสุดลงที่ตรงไหน
ระหว่างเราที่ผ่านมา ไม่มีคำว่าคบหรือบอกเลิก ทว่าครั้งนี้ เป็นครั้งแรก ที่เขาและเธอจะขีดเส้นความสำพันธุ์ของเราให้ชัดเจน
อย่างน้อย....ต้องมนตรา ก็ไม่ต้องเผลอคิดไปเองอีกต่อไป ว่าเขา เป็นของเธอแค่คนเดียว
"หืม..แฟนเฮียหรอ"
เป็นพลอยนิราที่เอ่ยถามทันทีที่ร่างสูงใหญ่คล้อยหลังไป สองคิ้วเรียวยกขมวดกันเป็นปม คล้ายคนกำลังครุ่นคิด เพราะแม้อีกฝ่ายจะพึ่งเอ่ยว่ามีแฟน ทว่าท่าทีที่เฮียคิณพัฒน์และพี่สาวคนสนิทของเธอกำลังแสดงออกกับแปลกไป
มันเหมือนมีอะไรไม่ถูกต้อง..
"อย่าไปสนใจเรื่องเขาเลย"
ต้องมนตราเอ่ยออกมาเสียงแผ่ว ทว่านัยน์ตาที่เคยอ่อนโยน กับนิ่งสงบ จนพลอยนิราอ่านมันไม่ออก ร่างบอบบางหมุนกายเข้าตึกคณะอีกครั้ง โดยไม่รู้ตัวสักนิด ว่ามีสายตาของคนที่คิดว่าจากไปมองจ้องด้วยความเดือดดาลและมันกำลังเกินลิมิตที่แม้แต่ตัวเขาเองยังคาดเดาผลของมันไม่ออก
16.00นาฬิกา
ร่างกลมกลึงเดินลัดเลาะเข้าซอยอพาร์ทเมนท์เดิมของเธอ ด้วยความรีบเร่ง อาการปวดหัวจากการร้องไห้มาหลายวันทับถมรุมเร้าจนต้องมนตราไม่อาจฝืนทนแบกรับมันไว้ได้อีก ฝีเท้าที่เคยเบาหวิวออกแรงสับลงพื้นหนักๆ หวังจะถึงห้องหับให้เร็วที่สุด ทว่าเพียงฝ่าเท้้้้เรียวก้าวเข้ามาในพื้นที่ๆเป็นของเธอกลับมีเสี้ยวหน้าเรียบตึงของเขา มองจ้องราวกับรอการกลับมาของเธออยู่
ร่างสูงใหญ่ เอนพิงเบาะหนังสีสอาดตาด้วยท่าทีสบายๆ ตัดกับใบหน้าที่เคร่งขรึมเกินปกติ นัยน์ตาที่เคยคุมขังความเกรี้ยวกราดไว้จนมิดคล้ายกำลังปลดปล่อยมันออกมาช้าๆ กระทั่งลมหายใจอุ่นร้อนนั่นลอยโอบรัดร่างกายเธอไว้ทั้งหมด
"ช้าไปสิบนาทีฟ่าง...จากคณะมึงเดินมาถึงนี่ ไม่น่าใช้เวลานานขนาดนั้น"
เขาเอ่ยช้าๆ ด้วยท่าทีผิดจากวิสัย นัยเนตรที่เคยดำมืดผุดกองเพลิงขนาดใหญ่ที่พร้อมจะแผดเผาเราทั่งคู่ไปพร้อมกัน เพียงแค่เธอหรือเขาขยับสายตา ไอความกดดันภายใต้ใบหน้านิ่งเรียบนั้นเข้มจัด กระทั่งคนถูกมองอย่่างต้องมนตราต้องหลุบสายตาลงหนี
เพราะสายตาคู่นั้น คล้ายกลับกำลังจับเธอกับไปคุมขังในวังวนที่ไม่สิ้นสุดอีกรอบ..
"เข้ามาในห้องเราได้ยังไง....."
เนื้อเสียงเข้มขึงบวกศัพท์นามที่ไม่เคยใช้ผุดไออำมหิตในตัวคนพี่ขึ้นทีละน้อย
นัยน์ตามากด้วยเล่ห์ แยบยลไปด้วยโทสะ กวาดมองคนเด็กกว่าตั้งแต่หัวจรดเท้าก่อนจะกระตุกยิ้มที่ต้องมนตรามองอย่างไร ก็แสน อันตราย
"อยากรู้?"
"เข้ามาใกล้ๆกูดิ"
นิ้วเย็นชืดตั้งชันก่อนจะงอกระดิกเรียกคนอยู่ไกลให้ขยับเข้าใกล้เขาอีกนิด ท่าทีที่ดูโอนอ่อนเกินปกติผิดจากไออุ่นร้อนที่แผ่ครึ้มอยู่รอบตัวเขาทำต้องมนตราขนอ่อนลุกชันไปทั้งเรือนร่าง
คนตัวเล็กยืนนิ่งงัน ค้นหาคำตอบในหัวขณะที่สองตาสีอ่อนมองจับจ้องแพขนตาสีเข้มสีเริ่มสั่นกระทบกันถี่ขึ้นกระทั่ง...
"เข้ามา"
เสียงทุ้มกดต่ำอีกครั้ง ทว่าครั้งนี้นัยน์ตาที่เคยสุขุมเฉียบขาดแปลเปลี่ยนเป็นกราดเกรี้ยวคล้ายไม่ใช่เขาคนเดิมในฉากเมื่อครู่ ท่าทีที่เขาแสดง เนื้อเสียงที่เขาใช้ กำลังกดข่มให้เธอเชื่อฟัง และนัยน์ตาที่แสนกราดเกรี้ยวนั่นกำลังตะโกนใส่เธอก้อง ว่าอย่าให้เขาต้องเอ่ยมันซ้ำอีกเป็นครั้งที่สอง
"อึก"
น้ำลายหนืดข้น ถูกแค่นกลืนลงลำคอแสนแห้งผากก่อนฝ่าเท้าจะก้าวขยับเข้าไปด้วยเรียวขาที่สั่นเทา และทันทีที่ระยะห่างระหว่างเราร่นใกล้ขึ้น ข้อแขนที่ควรเป็นอิสระกับถูกมืออุ่นร้อนราวคีมเหล็กรนไฟรั้งเข้าหาตัวอย่างแรง
"อ้ะ"
ร่างบอบบางเซถลาลงซบอกอุ่น ก่อนจะถูกคนใจร้อนกดร่างเล็กนอนราบลงใต้ร่างเขา นัยน์ตารุ่มร้อนกวาดมองเธอทุกส่วนสัด ก่อนจะซุกใบหน้าเข้าหากลิ่นฟีโรโมนที่แสนหลงไหล
และเขาขาดการเติมเต็มจากมันมาหลายวัน....
"อ้ะ!"
"ปล่อยเรานะ!"
ต้องมนตราเอ่ยเสียงแข็ง
"เรา?"
"ฮึ"
"ดูท่า กูคงเลี้ยงมึงดีเกินไปสินะ"
"ตอนนี้กูไม่สนุกแล้วฟ่าง...เล่นเป็นคนดี เล่นเป็นสุภาพบุรุษ..."
"กู ไม่ สนุก แล้ว!"
เสียงที่เขาใช้ดูทุ้มต่ำทว่ากราดเกรี้ยว นัยน์ตาเฉียบขาดที่หลุบลงมองเธอใกล้จนแนบชิดมันมากไปด้วยเล่ห์กลจนต้องมนตราไม่อาจเดาความคิดของเขาได้
มันคล้ายเป็นเขา..แต่ไม่ใช่เขา
"จะทำอะไร"
เสียงหวานเข้มทว่าสั่นพร่าเมื่อถูกมืออุ่นร้อนลูบคลำขึ้นมาเรื่อยๆ นัยน์ตาสีอ่อนจับจ้องเสี้ยวหน้าที่ขึ้นกรอบกรามชัดอีกครั้งด้วยเส้นอารมณ์ที่ขุ่นคลั่กพอกัน
"คุยกับกู ต้องมีหางเสียงด้วยฟ่าง..ไม่งั้นมึงจะโดนแบบนี้"
ริมฝีปากอุ่นแนบลงอวัยวะเดียวกันของคนตัวเล็กก่อนที่มือหนาจะสอดผ่านแผ่นหลังไปคว้าลำคอระหงส์ยกขึ้นตั้งชัน ปลายนิ้วสากขยุ้มกลุ่มผมแสนนุ่มมือนั้นหนักๆ ก่อนจะรั้งกระตุกให้เสี้ยวหน้าหวานเเหงนเงยอยู่ในระดับที่พร้อมรับพายุอารมณ์ของเขา ไรฟันคมกริบไล่ขบกัดกลีบเนื้ออ่อนนุ่มหนักสลับเบา ก่อนจะบดเคล้าบี้คลึง กระทั่งต้องมนตราชายิบไปทั้งขอบปาก
ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดกันขาดห้วงตามจังหว่ะลมหายใจที่เริ่มเกร็งสั่น ต้องมนตราหลบเลี่ยง ขณะที่คิณพัฒน์ พยายามอย่่่างยิ่งที่จะไล่ต้อนจนถึงที่สุด
เพราะเธอดื้อรั้น...วันนี้เขาจึงไม่คิดจะปราณีเธอเหมือนเช่นเคย...
ฝ่ามือนุ่มเอื้อมผลักใบหน้าขาวจัดที่กล่ำแดงเพราะเธอออกได้เพียงเล็กน้อย ก่อนเสียงขาดห้วงจะเอ่ยประท้วงในลำคอ
"อึก...ปะ..ปล่อยฟ่างนะ"
สองตาสีอ่อนหลุบลงต่ำ ขัดกับทรวงอกอิ่มที่กระเพื่อมขึ้นลงถี่ๆ
เธอกำลังโกรธ...ทว่า เขาโกรธกว่า
...ทุกอย่างที่คนอย่างคิณพัฒน์ลงทุนเลี้ยงดู ต้องเชื่อฟัง โดยเฉพาะ ต้องมนตรา...
"อยากลองดีกับกูสินะ"
ความกระด้างกระเดื่องคืบคลานไปทั้งใบหน้าหล่อ ชั่วพริบตาที่ริมฝีปากกระจับเผยออ้าโกยอากาศเข้าปอด กลับถูกอวัยวะเดียวกันบดเคล้าลงมาอีกรอบ ด้วยแรงที่มากมหาศาลยิ่งกว่าเดิม
ปลายลิ้นหนาตวัดช่วงชิมรสชาติที่เขาทิ้งไว้ ก่อนจะปาดป่ายรุกราทุกตารางนิ้ว กลิ่นหอมหวานจากต้นคอระหงส์ที่เขาบีบรั้งผลักดันอารมณ์ด้านมืดที่กดเก็บไว้จนลึก มันตื่นเต้น...ตื่นตัว..กระทั่งกระหายใคร่
ทันทีที่สองปลายลิ้นเผลอแตะชนกัน คิณพัฒน์ไม่มีรอที่จะดูดดึงมันอย่างบ้าคลั่ง ยิ่งเธอต่อต้าน เขายิ่งแนบชิดกระทั่งน้ำลายเหนียวยืดในอุ้งปากคนตัวเล็กตกเป็นของเขาทั้งหมด
"แฮ็ก!"
"อุ้บ!"
เสี้ยวหน้าคมผละออกเพียงเสี้ยววิก่อนจะกดจูบกลับลงไปที่เดิม ด้วยแรงที่ทบทวีขึ้นเรื่อยๆ ยิ่งเธออ่อนข้อ เขายิ่งชอบใจ ยิ่งใบหน้าหวานๆนั้นอ่อนแรง..นิ่งสายตานั้นเว้าวอน..ทุกอย่างนั้น ผลักดันให้เขาอยากรังแกเธอ...มากขึ้นไปอีก
*หยุมเฮียเบาๆ เก็บแรงเอาใว้ดุมันตอนอื่น ระดับนี้ ดื้อแบบมึนๆ ร้ายแบบห้าบาทสิบบาท😏
- ผู้เขียน
