บทที่ 12 เป็นความลับระหว่างเรา
เป็นครั้งที่สองที่ฉันได้มานอนห้องของไนท์ในสภาพที่ดูแทบไม่ได้ ดูแล้วน่าจะเป็นครั้งนี้มากกว่าที่สภาพเละเทะแย่กว่าครั้งก่อน ร่างเต็มไปด้วยรอยแดงจากฝ่ามือหนาและรอยจูบของเขา เนื้อตัวปวดตึงอย่างกับไปวิ่งมาราธอนมาสิบยี่สิบกิโล ผมเผ้าชี้ฟูพร้อมใบหน้าโทรมเหมือนคนอดหลับอดนอนทั้งคืน
แต่มันก็ใช่แหละ… เมื่อคืนฉันไม่ได้นอนจริง ๆ
คำที่บอกว่าอีกครั้งเดียวมันเป็นแค่ลมปากของเขาเท่านั้นแหละ!
“ถึงกับหมดสภาพเลยเหรอติ๋ม” เสียงเจ้าของห้องดังให้ได้ยินดึงสติของฉันกลับมา “เหมือนเธอจะนอนไม่พอนะ”
“แล้วใครทำให้เราเป็นแบบนี้ล่ะ” บ่นอุบอิบพลางดึงจานข้าวที่ไนท์จัดหาให้มาไว้ใกล้ตัวเอง ตาไม่วายปรายมองเคือง ๆ “เราบอกพอแล้ว ๆ ก็ยังไม่หยุด”
“เธอก็ร้องไม่หยุดเหมือนกัน”
“นี่!”
“ชักสีหน้า?” คำถามมาพร้อมกับประกายตาวาววับส่งมาให้เห็น “เอาอีกสักทีดีไหม จะได้ไม่มีแรงทำแบบนี้อีก”
“ใครจะทำอีกไม่
