Love is cat's 32
“โค้ช! ผมหิวข้าว”
“โอ๊ย!! พวกมึงเงียบ ๆ หน่อยได้ไหม งอแงเป็นเด็ก นี่กูเป็นโค้ชหรือพ่อพวกมึงเนี่ยงอแงกันฉิบหาย”
“เป็นพ่อ!”
“พ่อ!”
ไม่รู้คุณชายกับเด็ก ๆ มีความสัมพันธ์แบบไหนนะ แต่ประโยคข้างต้นคือต้องแยกประสาทรับรู้เป็นอย่างมากเพราะวุ่นวายจนฟังแล้วแยกเสียงยาก แต่คนที่เงียบที่สุดเห็นจะเป็นฌอนที่กำลังก้มหน้ากดโทรศัพท์ยิก ๆ
“เงียบหน่อย! ดูสิใครมาน่ะ” คุณอาทิตย์ประกาศกร้าวทำให้เสียงโวยวายนั้นเงียบไปทันที สายตาของคนในห้องรีบหันมามองก่อนร้องเรียกเสียงดังด้วยความตื่นเต้น
“พี่เฌอ!!”
“ไงโวยวายอะไรกันอยู่” ฉันแกล้งถาม นักแข่งที่รู้จักกันดีถึงกับรีบวิ่งเข้ามาอยู่ตรงหน้าอย่างพร้อมเพรียง ทั้งโค้ชทั้งผู้จัดการทีมถึงกับส่ายหน้ากับความซนเหมือนลูกลิงของลูกทีม ที่จริงในทีมมีนักแข่งฝึกหัดอีกสี่ห้าคนแต่น้อง ๆ ยังเรียนอยู่เลยไม่ได้บินตามมาให้กำลังใจรุ่นพี่น่ะ
“แบบว่า อยากกินอาหารไทยค
