“จอดตรงนี้ก็ได้ค่ะ เดี๋ยวพรีมเดินเข้าไปเอง” ร่างน้อยบอกบอดี้การ์ดหนุ่มที่ทำหน้าที่ขับรถมาส่งเธอ
“เดี๋ยวผมรออยู่แถวนี้นะครับ” บอดี้การ์ดหนุ่มเอ่ยขึ้น วันนี้คาริบให้เขาทำหน้าที่ดูแลสโรชา เพราะคาริบกับเจ้านายมีนัดรับประทานมื้อเย็นกับบรรดาผู้บริหารก่อนกลับประเทศ
“ไม่เป็นไรค่ะ คืนนี้พรีมจะไปค้างห้องเพื่อน”
“แต่ว่า…”
“เดี๋ยวพรีมบอกคุณอาซิซเอง”
“เอางั้นก็ได้ครับ” บอดี้การ์ดหนุ่มรับคำก่อนจะมองร่างน้อยเดินไปจนลับตา จากนั้นจึงติดต่อหาเพื่อนผ่านหูฟังที่เหน็บอยู่ให้มาจับตาดูบริเวณคลับที่สาวน้อยมา และไม่ลืมส่งข้อความหาหัวหน้าบอดี้การ์ด ซึ่งก็คือคาริบ รายงานความเคลื่อนไหวของสโรชาตามคำสั่งที่ได้รับ
“จะปล่อยให้ว่าที่เชคคาห์คาดสายตาได้ยังไงครับ” เสียงทุ้มพึมพำขณะหาที่จอดรถแถว ๆ นั้น หากสโรชามีรอยข่วนเพียงนิด เขาคงกลายเป็นเจ้าชายนิทราไม่ก็กลายเป็นบุคคลสูญหาย หรือจู่ ๆ อาจเสียชีวิตโดยไม่ทราบสาเหตุก็ได้
