Rrrrrrrrrr
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น ไม่ต้องดูก็รู้ว่าใครเพราะผมตั้งเสียงนี้ไว้กับชื่อเดียวในเครื่อง
“ครับ คุณหนู”ผมรับสายแล้วตอบกลับปลายสายทันที
“เลิกเรียนหรือยัง”
“ครับ มีอะไรรึเปล่า”
“ไปกินข้าวเที่ยงกัน”
“เอ่อ...”ผมยืนงงไปเลยครับ ทำไมอยู่ๆเธอมาชวนผมทานข้าว
“ได้ครับ ให้ผมไปเจอที่ไหน”
“ฉันเห็นแล้ว”นลินญาไม่ตอบ แต่รถที่เธอขับมาเพื่อรับชายหนุ่มได้จอดตรงที่เขายืนอยู่แล้ว
“หวัดดีครับคุณหนู”เพื่อนอีกสามคนของผมต่างยกมือไหว้ ทักทายเธอ
“หวัดดีจ๊ะ”นลินญากล่าวทักทายตอบ
“มาได้ไงครับ”ผมยังคงงงว่าเธอมาโผล่ตรงนี้ได้ไง
“ก็มารับนายไปทานข้าวไง ไปด้วยกันนะทุกคน”นลิญาตอบกลับ ไม่วายที่จะเอ่ยชวนเพื่อนๆของชายหนุ่ม
“จะดีเหรอครับคุณหนู”อินทัชที่รู้สึกเกรงใจและไม่อยากไปเป็นก้างขวางคอของทั้งคู่เอ่ยถามขึ้น
“เรียกพี่ก็ได้ ไม่ต้องเรียกคุณหนูหรอก คำนั้นเก็บไว้ให้ดินเรียกก็พอ”
“ได้ครับพี่”อินทัชตอบรับก่อนจะ
