CHAPTER 11
“แม่ร่วง!!!”เสียงอุทานของนลินญาดังออกมาอย่างตกใจ
อยู่ดีๆลูกมะพร้าวก็หล่นลงมาจากต้นระหว่างที่เธอกับเพื่อกำลังคุยกันอยู่ เมื่อเธอแหงนหน้าขึ้นไปมองที่ต้นมะพร้าวพบว่ามีลิงตัวหนึ่งกำลังบิดลูกมะพร้าวโยนลงมาที่ตรงเธอกับเพื่อนนั่งอยู่
“หน๊อยย ไอ้ลิงบ้าแน่จริงลงมาสิอย่าเป็นหมาลอบกัด”เธอที่เกือบโดนลูกมะพร้าวตกใส่หัวถึงกับทนไม่ไหว เจ้าลิงนั้นกำลังทำท่าเหมือนหัวเราะเยาะเย้ยเธออยู่บนต้นมะพร้าว
“มันเป็นลิงนะแก ไม่ใช่หมา”ญาณินที่ทำตัวใสซื่อจนทำให้เธอหันกลับไปมองเธอด้วยหางตา
“มันแค่คำเปรียบเปรย”เธอตอบกลับญาณิน
“แล้วแกจะไปทะเลาะกับลิงมันทำไม กลับเหอะ”ศาริสาที่ลืมความเศร้าไปเมื่อโดนเพื่อนปลอบ เธอกลับมาเป็นคนที่ร่าเริงอีกครั้ง
“แกว่านั้นมันคุ้นๆป่ะเหมือนผ้าพันที่แกถอดวางตอนถ่ายรูปเมื่อกี้เลย”ญาณินสังเกตผ้าที่พลิ้วไหวอยู่บนต้นมะพร้าว ไม่ต้องบอกก็รู้ว่านี่มันลิงขโมยชัดๆ
“จริงด้วย นั้นผ้าพั
