CHAPTER 3..1
1069 คำ
CHAPTER 3
“อร้ายยยยย”เสียงกรีดร้องที่ดังขึ้นแต่เช้า สาเหตุมาจากคุณหนูเจ้าสัวดันหันไปเห็นร่างกายของชายหนุ่มที่เปลือยเปล่าท่อนบนนอนอยู่บนเตียงข้างๆเธอ
นี่มันเกิดบ้าอะไรขึ้น แล้วผู้ชายคนนี้เป็นใคร แล้วเสื้อผ้าเธอหายไปไหน
หญิงสาวได้แต่นั่งคิดอยู่ในใจ ว่าเกิดอะไรขึ้นแต่คิดเท่าไรเธอก็คิดไม่ออก
“เงียบก่อนครับ”แผ่นดินที่ตกใจตื่นขึ้นเพราะได้ยินเสียงกรีดร้องของหญิงสาวข้างกายรีบเอามือไปปิดปากหญิงสาวไว้ทันที
“เกิดอะไรขึ้นครับคุณหนู”พฤกษ์ตะโกนถามหญิงสาวที่อยู่ภายในห้องนอน เขาไม่กล้าที่จะเปิดประตูเข้าไปเพราะความเป็นส่วนตัวของคุณหนูของเขา
“ผมจะปล่อย แต่คุณหนูต้องบอกอย่างอื่นไปนะครับ”ผมพูดกล่อมหญิงสาวตรงหน้าหวังให้เธอหาข้ออ้างอื่นที่ทำให้คนข้างนอกไม่รู้เรื่องเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น
“เอ่อ...ไม่มีอะไรเฮีย แค่แมลงสาบค่ะ”เธอหาข้ออ้างที่จะตอบเฮียพฤกษ์ไป ว่าแต่ผู้ชายคนนี้เป็นใครกัน ทำไมมาอยู่ในห้องเธอได้
“ให้เฮียช่วยเอาออกให้ไหม”
“ไม่ต้องค่ะ มันไปแล้ว เฮียไปพักเถอะ”
“มีอะไรก็เรียกเฮียนะ”
“ได้ค่ะ”
“นายเป็นใคร”เธอได้แต่กัดฟันกระซิบพูดเสียงเบากับคนตรงหน้า
“คุณหนูจำเรื่องเมื่อคืนไม่ได้จริงๆเหรอครับ”แผ่นดินได้แต่จ้องมองไปยังคนตรงหน้าเพื่อให้เธอหาคำตอบเรื่องที่สงสัยด้วยตัวเองหญิงสาวนั่งงงกับคนตรงหน้าพลันนึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อคืน แต่มันเลือนรางจนส่งผลให้ต้องใช้เวลาเพื่อปะติดปะต่อเรื่องอยู่สักพัก ในที่สุด...ในที่สุด เธอก็นึกออก
“ในเมื่อฉันทำนายเจ็บฉันก็ต้องรักษาสิ”
พูดจบดวงตาของเธอก็เปล่งประกายไปด้วยความตื่นเต้น
แววตาคู่สวยไล่มองร่างตรงหน้า ตั้งแต่ใบหน้าหล่อที่แต้มริ้วแดงๆตรงแก้มด้วยความเขินอาย ริมฝีปากคู่นั้นที่กำลังโดนเจ้าของกัดอยู่อย่างเซ็กซี่ ไล่ลงมายังแผงอกแกร่ง ที่มีเม็ดสีชมพูสองเม็ดประดับอยู่อย่างน่าหยิก
เธอมองต่ำลงมาเรื่อยๆจนถึงหน้าท้องแน่นที่มีลอนกล้ามเนื้ออยู่ โดนรวมแล้วถือว่าชายหนุ่มตรงหน้าเป็นคนที่มีรูปร่างสมบูรณ์แบบ ทั้งแผงอกกำยำ หน้าท้องหนั่นแน่นอย่างคนออกกำลังกาย หากไม่ติดตรงข้อมือทั้งสองข้างนั้นโดนพันธนาการอยู่ด้วยกุญแจมือขนปุยอยู่นั้น
มันทำให้ความแข็งแกร่งทั้งหมดของเขาลดลง และถูกแทนที่ด้วยความนุ่มนิ่มน่าแกล้งน่าหยิก แบบนี้เธอจะอดใจไม่จับลูกหมาน้อยตรงหน้าฟัดได้อย่างไร
“อือออ คุณหนูครับ”เสียงทุ้มของผมครางเรียกคนด้านบนทันทีที่มือบางของเธอลูบไล้ลงบนส่วนที่อ่อนไหวที่สุดในร่างกายของผมอย่างแผ่วเบา
“หือออ ตรงนี้ต้องรักษายังไงเหรอ”เธอเงยหน้าถามด้วยความสงสัย เพราะตัวเธอเองก็ไม่เคยมีอันแบบนี้ เลยไม่รู้ว่าเวลาเจ็บมันต้องรักษายังไง
มือบางลูบไล้ตรงปลายหัวบานสีหวานอมชมพูไปมา จนเริ่มมีน้ำซึมออกจากจากรูเล็กๆตรงปลายหัวนั้น นิ้วซุกซนจึงวนไปมาอยู่ตรงตาน้ำนั้นอย่างสนใจ
“อ๊าาา ปล่อยมือผมก่อนสิครับ ผมจะได้สอนให้คุณหนูรักษามัน”พูดไปผมก็แหงนหน้าครางไปอย่างห้ามไม่อยู่ ก็มือเธอทั้งนุ่มทั้งอุ่น แถมมือน้อยนั้นยังซุกซนไม่เบา เล่นเอาผมเสียวจนกลั้นเสียงครางไว้ไม่ไหว
“ไม่เอา ไม่ปล่อย ใส่ไว้แบบนี้แหละน่ารักดี”เธอยังเชยชมความน่ารักน่าฟัดนี้ไม่หนำใจเลยจะให้ถอดออกง่ายๆได้ยังไง
“ไหนลองบอกมาสิลูกหมาน้อยว่าตรงนี้ต้องรักษายังไงถึงจะหายเจ็บ”
“อืออ คุณหนูต้องจูบปลอบมันครับ”เสียงผมเริ่มแหบพร่าและสั่นขึ้นเรื่อยๆ เมื่อผมเผลอจินตนาการไปว่าปากนุ่มๆนั้นกำลังจูบเลียตรงส่วนนั้นของผมอยู่
“แบบนี้เหรอ”พูดจบคุณหนูที่เมาทั้งเหล้า เมาทั้งความน่าเอ็นดูของลูกหมาน้อยก้มลงไปกดจูบบนท่อนเนื้อแข็งยาวที่เธอโอบไว้ในอุ้งมือ ริมฝีปากบางค่อยจูบไล่ตั้งแต่ส่วนปลายหัวอย่างแผ่วเบาไล่ลงไปเรื่อยๆจนถึงลูกบอลกลมๆสองลูกที่ฐานโคน
“หายเจ็บหรือยัง”เธอเงยหน้าขึ้นมาถามพร้อมกับสายตาที่เริ่มจะฉ่ำวาวมากขึ้น นอกจากจะเอ็นดูใบหน้าแดงๆที่กำลังกัดปากแหงนหน้ากลั้นเสียงครางอยู่นั้น เธอยังเอ็นดูท่อนเนื้อแข็งที่กำลังขยับอยู่ในมือเธอด้วย
“ยะ...ยังไม่หายครับ มันยังเจ็บอยู่...ซี๊ดดดด”ผมเอ่ยบอกเสียงสั่นพร้อมกับเผลอกัดปากครางบอกในยามที่หัวแม่มือของเธอวนบดไปมาอยู่กับความชุ่มฉ่ำที่ตรงปลายหัว
“จูบแล้วยังไม่หายอีกเหรอ”
“ไม่หายครับ คุณหนูต้องดูดเลียปลอบมัน รีดน้ำมันออกมาให้หมดด้วยครับมันถึงจะหายเจ็บ”
“ลูกหมาน้อย!!”
“ครับ”ผมตอบรับเสียงเรียกของเธออย่างไว เมื่อเสียงหวานนั้นเริ่มดุขึ้นมาแถมมือเธอยังบีบดินน้อยของผมแรงขึ้นอีกด้วย
เธอคงไม่ได้สร่างเมาแล้วรู้ว่าผมกำลังหลอกล่อเธออยู่ใช่ไหมครับ ขืนเป็นแบบนั้นมีหวังผมคงต้องเตรียมรับโทษของจริงเลยละครับคราวนี้
“ทำไมนายถึงได้น่ารัก น่ารังแกขนาดนี้”ใบหน้าสวยของเธอเปล่งประกายขึ้นมาอีกครั้ง หลังจากที่ได้มองหน้าแดงๆของคนใต้ร่างอีกครั้ง
“ผมน่ารักเหรอครับ??”
“งั้นคุณหนูก็รักผมสิครับ รักแรงๆก็ได้”
“หือออ ฉันบอกว่านายน่ารัก ไม่ได้บอกว่าจะรักนายสักหน่อย”
“ทำไมฉันต้องรักนายด้วย”เสียงเธอเริ่มแข็งขึ้นมาอีกครั้ง ผิดกับเมื่อกี้ที่ดูท่าจะคลั่งไคล้ผมอยู่ ผมแทบตามอารมณ์ของคนเมาอย่างเธอไม่ทันเลยจริงๆ
- ผู้เขียน
