“อลิส”
“...”
“อลิส”
“...”
อะ...ลิส?
เสียงเรียกจากข้างหลังมันคุ้น ๆ ตอนแรกไม่สนใจคิดว่าคงเรียกคนอื่นด้วยชื่อที่ดันเหมือนชื่อสร้อยในวงการของฉันแต่พอมีคนตะโกนชื่อนี้ซ้ำฉันเลยหยุดฟังเพราะเหมือนจะเป็นตัวเองที่ถูกเรียกและเหมือนเสียงที่เรียกจะคุ้นหูอยู่นะ
“อลิส เราจริง ๆ ด้วย”
ขวับ!
“...พี่แท็ค!” ฉันตกใจมากที่รู้ว่าเป็นใคร ทั้งตกใจทั้งกลัวเพราะเรื่องที่พี่แท็คสร้างวีรกรรมเอาไว้ที่ร้านเพราะฉันก็ใช่ย่อย ไม่เจอกันนานเลยนะคะตั้งแต่ที่พี่เซตัสจองตัวฉันไว้ตลอด
“อ่าส์! ได้เจอสักที” พี่แท็คพ่นลมหายใจออกมาแล้วพึมพำด้วยน้ำเสียงเหมือนสบถทำให้ฉันยิ่งกลัว
เอาไงดีปั้นชา ถ้าพี่แท็คเขาอุ้มตัวแกขึ้นมาแกคิดว่าคนสมัยนี้จะมีใครเข้ามายุ่งไหม T^T
“เอ่อ...สวัสดีค่ะพี่แท็ค” ฉันทักทายอดีตลูกค้าประจำคนที่เคยทำให้ฉันบอกผู้จัดการร้านตลอดว่าไม่ดูแลลูกค้าคนไหนทั้งนั้นถึงจะเป็นสิบนาทีหรือห้านาทีสุดท้ายก็จะรอลูกค้า
