Hatalıydım.
Yaşadıklarımızı düşünecek bolca vaktim olmuştu. Beni ilk kez o evde bulduğu zamandan şu ana kadar onunla biriktirdiğim anıları tekrar tekrar düşünmüştüm. İlk günlerde gerek psikoloji gerek de fiziksel olarak çökmüştüm. Değil erkek bir insan görmeye bile yabancılaşmıştım. Korhan beni bulduğu o andan sonra bir an olsun tek başıma bırakmamıştı. Bunun için ona ne kadar teşekkür etsem, minnet etsem azdı.
Keşke duygularım bununla sınırlı kalabilseydi.
Ona karşı bir şeyler hissediyordum. Artık emindim. Dün o sözleri yüzüne söyledikten sonra gözlerinde gördüğüm yıkım beni mahvediyordu ancak sözlerimde ciddi değildim sadece kızgınlık, öfke ve kıskançlık benliğimi esir etmişti. Ona bu denli değer verirken nasıl görmezden gelebilirdim?
Onu Tutku’nun yanında gördüğümde aklım başımdan u
