Korhan’ın yetenekli olduğundan daha önce bahsetmiş miydim?
Bahsetmemişsem, çok büyük ayıp olurdu çünkü o gerçekten yetenekliydi.
Dirseklerimi masanın üzerine yaslamış, avuçlarımın arasına yanaklarımı yerleştirmiş öylece yemek yapan adamı izliyordum. Beni mutfak masasına oturtmuş, kendi yemek yapmak için tezgaha geçmişti. Elinin lezzetli olduğunu bilmiyordum ama bildiğim bir şey vardı. O da gerçekten benim kadar sakar olmadığıydı.
Dağınık değildi, bu şaşırtıcıydı.
Tavuk sote için sebze doğruyordu, bende öylece karşımda güzel bir manzara varmışçasına onu izliyordum. Yardım etmek istemiştim ama kabul etmemişti. “Gerçekten yardıma ihtiyacın yok mu?” diye sorduğumda duraksamadan işini yapmaya devam etti.
“Senin mutfağa girmen ne kadar doğru bilemedim.”
Beni görmediği için gözlerimi kısara
