จบแล้วชีวิตยูทูบเบอร์
1838 คำ
เสียงทำอาหารดังขึ้นจากครัวขนาดเล็กภายในคอนโดชื่อดังย่านปักกิ่ง
จะเรียกว่า ‘ทำอาหาร’ ก็ออกจะห่างไกลความจริงไปสักหน่อย เพราะสิ่งที่ฮวาเสี่ยวถิงกำลังทำอยู่ในขณะนี้คือการนำผักสดมาล้าง และเตรียมวัตถุดิบสำหรับใส่ในหม้อหมาล่าเท่านั้น
หญิงสาวยกถาดที่เรียงรายไปด้วยของสดออกมาวางไว้บนโต๊ะไม้ตัวยาวทรงเตี้ย ไม่ว่าจะเป็นเนื้อสด ไส้เป็ด ฟองเต้าหู้ และอีกมากมาย ด้านหน้ามีโทรศัพท์มือถือที่เสียบเข้ากับขาตั้งกล้องสำหรับไลฟ์สดอยู่
เมื่ออาหารทุกอย่างวางเรียงสวยงามแล้ว สิ่งต่อมาคือการเปิดหม้อ แล้วเริ่มไลฟ์สดกันเลย!
“สวัสดีค่าทุกคน กลับมาพบกับช่องเสี่ยวหงฮวาที่เก่าเวลาเดิมอีกแล้วนะคะ”
เสียงเล็กสดใสเอ่ยอย่างกระตือรือร้น พร้อมยิ้มให้กล้อง หน้าจอปรากฏเลขคนดูเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วเพียงการเข้ามาไลฟ์ไม่ถึงสองนาที
มือเล็กผายมือไปด้านหน้า “วันนี้เสี่ยวถิงจะมากินข้าวไปพร้อมกับเพื่อน ๆ อีกแล้วนะค้า ใครที่เหงาหรือว่ายังโสด ขาดคนรู้ใจกุมมือไปกินข้าวก็มากินไปพร้อมกับเสี่ยวถิงได้เลยน้า และเมนูวันนี้ของเสี่ยวถิงคือหม้อไฟหมาล่าค่า!”
หญิงสาวปรบมืออย่างอารมณ์ดี
“อ๊ะๆ ถึงแม้ว่าจะเป็นเมนูธรรมดาแต่ว่าระดับช่องเสี่ยวหงฮวาแล้วจะธรรมดาไม่ได้อย่างแน่นอน เพราะว่าอะไรคะ รู้ไหม!?”
คำตอบมากมายของผู้ชมปรากฏขึ้นที่หน้าจอ ดวงตากลมโตเลื่อนอ่านแล้วก็หลุดยิ้มออกมากับการคาดเดาของแต่ละคน
“มีบางคนทายถูกด้วยค่ะ ใช่แล้ววว เพราะว่าวันนี้ช่องเสี่ยวหงฮวาจะทำชาเลนจ์กินหมาล่าเนื้อแกะให้ได้มากที่สุดภายในเวลาหนึ่งชั่วโมงค่า!”
หลังจากเฉลยคำตอบไปแล้ว เหล่าผู้ชมก็กดส่งของขวัญเข้ามารัว ๆ จนหญิงสาวต้องเอ่ยเตือน
“ว้ายย ไม่ต้องส่งมาเยอะก็ได้นะคะ วันนี้เรามากินให้มีความสุขกันดีกว่า ไม่ต้องส่งมาแล้วน้า”
ฮวาเสี่ยวถิงเลิกสนใจหน้าจอ จับตะเกียบคีบผักลงไปในน้ำซุปหมาล่าที่ส่งกลิ่นหอม ตามด้วยเนื้อแกะสดใหม่ที่เพิ่งซื้อมาจากซุปเปอร์มาเก็ต เรียกได้ว่าเหมามายกแผงจนพนักงานถึงกับมองหน้ากันเลิ่กลั่ก แต่ทุกคนต่างก็รู้จักชื่อเสียงของเสี่ยวถิงดีว่าเป็นยูทูบเบอร์สาย asmr [1] อายุเพียงยี่สิบเจ็ดปี ที่มีผู้ติดตามในช่องเสี่ยวหงฮวามากถึงสองล้านคน!
นอกจากนั้นยังชอบไลฟ์สดกินอาหารไปพร้อมกับคนดูเป็นประจำ พนักงานบางคนยังเคยเสนอเมนูให้เสี่ยวถิงทำตอนขึ้นไลฟ์ครั้งถัดไปอีกด้วย
แต่ที่มองหน้ากันเพราะนี่เป็นครั้งแรกที่เห็นเจ้าของช่องชื่อดังซื้อเนื้อแกะไปเยอะขนาดนี้ มองด้วยตาเนื้อก็รู้ว่า
คลอเลสเตอรอลจะพุ่งสูงขนาดไหน!
ใช้เวลาร่วมชั่วโมงในที่สุดเนื้อแกะที่ฮวาเสี่ยวถิงกว้านซื้อมาก็เหลือเพียงแค่จานรองเปล่า ๆ เท่านั้น
มือเล็กลูบท้องตัวเองอย่างชื่นชม ก่อนอ่านข้อความที่หน้าจออีกครั้ง
“เอาล่ะค่ะ หวังว่าวันนี้ช่องเสี่ยวหงฮวาจะทำให้ทุกคนมีความสุขไปกับการกินอาหารพร้อมกับเสี่ยวถิงน้า ไว้ครั้งหน้าเรามาเจอกันใหม่ จะเป็นเมนูอะไรต้องรอดูนะคะ สำหรับวันนี้อย่าลืมกดติตตามไว้ด้วยนะคะ บ๊ายบาย”
หลังจากที่กดปิดไลฟ์สดไป ฮวาเสี่ยวถิงลุกขึ้นไปหยิบขนมทานเล่นมาแกะกินต่อ เพราะแม่เคยบอกไว้ว่ากินของคาวแล้วต้องกินของหวานล้างปากตามด้วย และเธอก็เชื่ออย่างเคร่งครัด ไม่ขาดตกบกพร่องแม้แต่มื้อเดียว
ร่างบางเดินไปเปิดตู้เย็นเพื่อดูของที่ยังเหลืออยู่ว่าควรจะทำอะไรกินในการไลฟ์ครั้งต่อไปดี ปกติแล้วช่องเสี่ยวหงฮวาจะเป็นการกินที่หลากหลาย แต่วันนี้เธอเลือกกินแต่เนื้อแกะของโปรดที่ชั่งน้ำหนักรวมกันแล้วน่าจะมากกว่าสองกิโลกรัมได้
โปรตีนเน้น ๆ กว่าสองกิโลกรัมกำลังเต้นดุ๊กดิ๊กอยู่ในท้องกลม ๆ นี่ บรรพบุรุษแกะจะต้องก่นด่าเธออยู่ในใจแน่ ๆ!
แต่ใครจะสน?
“ของหมดแล้วเหรอเนี่ย งั้นไปซื้อเลยดีกว่า นอนตอนนี้ก็ยังไม่ย่อยอยู่ดี”
เสียงหวานบ่นพึมพำก่อนคว้ากุญแจห้องและโทรศัพท์ออกไปเพียงเท่านั้น ดีที่ตามห้างร้านไม่ใช้เงินสดแล้ว เธอจึงไม่ต้องพกอะไรหลายอย่างให้หนักกระเป๋า
ห้างสรรพสินค้าในช่วงหัวค่ำเป็นช่วงเวลาที่คนวัยทำงานมาเดินกันพลุกพล่านที่สุด
ฮวาเสี่ยวถิงคว้ารถเข็นแล้วเดินเลือกของใส่ตะกร้าโดยไม่ต้องคำนวณราคาให้ยุ่งยาก เพราะอาชีพยูทูบเบอร์และการไลฟ์ทุกวันทำเงินให้เธอมหาศาล ดังนั้นเพื่อตอบแทนการสนับสนุนจากทุกคน เธอจึงพยายามสร้างสรรค์คอนเทนต์ดี ๆ ออกมาอยู่เสมอ
หลังจากซื้อของเสร็จแล้ว ฮวาเสี่ยวถิงก็ขับรถกลับคอนโด ในขณะที่รถกำลังเคลื่อนตัวอยู่บนถนนอันแสนวุ่นวายหลังเลิกงาน เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์ก็ดังขึ้น หญิงสาวปรายตามองรายชื่อที่หน้าจอก่อนกดรับสาย
“ฮัลโหลค่ะคุณนาย ว่าไงคะ คิดถึงลูกสาวคนนี้เหรอ”
น้ำเสียงหวานสดใสเอ่ยทักทายคนปลายสายทีเล่นทีจริงตามความเคยชิน
“ถิงถิง ตอนนี้อยู่ไหนลูก”
แต่เสียงที่ดูสั่นเครือจนผิดปกตินั้นทำเอาร่างบางคิ้วขมวด
“กำลังขับรถกลับคอนโดอยู่ค่ะแม่ มีอะไรหรือเปล่าคะ”
“ถิงถิง ตอนนี้พ่อถูกรถชนอยู่ที่โรงพยาบาล รีบมาหน่อยนะลูก อาการพ่อไม่สู้ดีเลย คู่กรณีก็ขับรถหนีไปอีก”
ฮวาเสี่ยวถิงพูดอะไรไม่ออก ใจเต้นโครมครามกับเรื่องที่มารดาเพิ่งบอก “ว่าไงนะคะแม่… ใครถูกรถชนนะคะ”
“พ่อถูกรถชนลูก รีบมาหน่อยนะ”
“ได้ค่ะได้ เดี๋ยวหนูจะรีบไป”
เธอรีบตัดสายแล้วหักพวงมาลัยกลับไปยังเส้นทางที่จะมุ่งหน้าสู่โรงพยาบาล ทว่าแสงสว่างที่ส่องมาที่รถของเธอจากเลนตรงข้ามสูงท่วมหัวจนมองไม่เห็นทางข้างหน้า จากนั้นโสตประสาทก็ถูกตัดไปในทันที
เอี๊ยดดดด!
รถสิบล้อที่พุ่งมาจากที่ใดไม่รู้ได้ ข้ามเลนมาปะทะเข้ากับรถของฮวาเสี่ยวถิงจนด้านหน้ายับเยิน คนขับอยู่ในอาการเมามาย ตามตัวมีแต่กลิ่นแอลกอฮอลล์ ผู้คนบริเวณนั้นรีบวิ่งมาดู แต่เมื่อเห็นว่าใครอยู่ในรถหลายคนก็จำได้ทันที
นี่มันฮวาเสี่ยวถิง เจ้าของช่องเสี่ยวหงฮวานี่!
“อ่า เจ็บ…”
หญิงสาวยกมือขึ้นกุมศีรษะตัวเองพร้อมใบหน้าเหยเก แต่ก็ต้องฉงนจนหัวคิ้วชนกัน เมื่อศีรษะที่ควรจะมีเลือดไหลออกมากลับไม่มี ทั้งยังมีเครื่องหัวอะไรก็ไม่รู้เต็มไปหมดจนรั้งให้ปวดหัว ซ้ำเสื้อผ้าที่ควรจะเป็นกางเกงยีนส์ขาสั้นกับเสื้อกล้ามสายเดี่ยวตัวโปรดก็กลายเป็นชุดฮั่นฝูเต็มยศเหมือนในซีรี่ส์ที่เธอชอบดูก่อนนอน
เมื่อตั้งสติได้แล้วหญิงสาวมองดูเพดานห้องที่เธอนอนอยู่เป็นอันดับแรก ขื่อคานลายฉลุแบบนี้ หน้าต่างไม้แบบนี้ เตียงนอนแข็ง ๆ และหมอนที่สูงจนแทบคอจะหักแบบนี้…
“ต้องฝันอยู่แน่ ๆ”
ฮวาเสี่ยวถิงพึมพำ หยิกแขนตัวเองจนหน้าบิดเบี้ยว
เจ็บ!
“นี่ไม่ใช่ความฝันเหรอวะเนี่ย”
ยังไม่ทันได้คิดอะไรต่อ เสียงฝีเท้ามากมายก็รีบเดินเข้ามาในห้องที่เธอนอนอยู่ ดวงตากลมโตเลื่อนมองคนที่เข้ามาใหม่ก็ยังคงเป็นผู้หญิงสวมใส่ชุดฮั่นฝูแบบนางกำนัลในซีรี่ส์ ที่อายุน่าจะเด็กกว่าเธอหลายปี
ร่างบางพยายามยันตัวลุกขึ้นมานั่ง เพราะรู้ดีว่าร่างกายตอนนี้ไม่ได้บาดเจ็บตรงที่ใดแล้ว เพียงแต่รู้สึกไม่ค่อยสบายท้องเท่าไรนัก
“ฮองเฮาโปรดอย่าขยับพระวรกายเยอะเพคะ หมอหลวงกำชับว่าฮองเฮาโดนพิษ ต้องพักรักษาตัวให้หายดีก่อนนะเพคะ!”
ฮวาเสี่ยวถิงตาเหลือก คนพวกนี้แสดงละครได้แนบเนียนจริง ๆ หากมีรางวัลปลายปี เธอจะต้องเสนอชื่อและโหวตให้ได้สักรางวัลแน่
“แต่…”
จู่ ๆ เด็กสาวพวกนั้นก็รีบคุกเข่าลง โขกศีรษะกับพื้น
“ฮองเฮาโปรดทรงทำตามที่หมอหลวงแนะนำเถิดเพคะ!”
หญิงสาวถอนหายใจ ก่อนจะนอนลงไปตามเดิม เพียงแต่หันหน้ามาถามเด็กสาวพวกนั้นด้วยความสงสัย
“เลิกแสดงได้แล้ว แล้วใครเป็นคนเปลี่ยนชุดนี้ให้เรา พวกเธอเหรอ”
นอกจากจะไม่ได้รับคำตอบแล้ว ยังพบเจอแต่ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความงุนงงจนฮวาเสี่ยวถิงแทบอยากร้องไห้ออกมา เลิกหลอกกันเสียที!
“ที่นี่คือที่ไหน ทำไมเราถึงมาอยู่ที่นี่ได้”
“ทูลฮองเฮา ที่นี่ตำหนักอิ๋งกวานเพคะ ฮองเฮาทรงถูกพิษตอนเสวยอาหารเช้าร่วมกับฝ่าบาท ไม่ได้สติมาร่วมสามวันแล้วเพคะ หมอหลวงบอกว่าอาการของฮองเฮาย่ำแย่ลงทุกที ฝ่าบาทจึงให้รักษาตัวอยู่ที่ตำหนักก่อนเพคะ”
นางกำนัลที่ดูจะตั้งสติได้เร็วกว่าใครเพื่อนเป็นคนเอ่ยตอบอย่างฉะฉาน เสี่ยวถิงเริ่มรู้สึกว่านี่ไม่ใช่เรื่องล้อเล่นแล้ว มันเหมือนจริงทุกอย่างจนเธอตั้งตัวรับไม่ทัน
เคยเห็นแต่ในนิยายที่มีตัวละครทะลุมิติเข้ามาในยุคโบราณ ไม่คิดว่าหนึ่งในนั้นจะมีเธออยู่ด้วย!
“เธอ…ไม่…เจ้า ปีนี้คือปีอะไร”
“รัชศกเจินกวานที่ยี่สิบเพคะ”
“!!!”
“ฮองเฮาเพคะ ฮองเฮา”
“ทะลุมิติมาจริง ๆ เหรอวะเนี่ย”
ฮวาเสี่ยวถิงพึมพำกับตัวเอง ทั้งยังเบะปากอยากร้องไห้ จนนางกำนัลทั้งหมดทำตัวไม่ถูก
หรือฮองเฮาจะถูกพิษเล่นงานหนัก เจ็บปวดจนอยากจะกรรแสงออกมากัน?!
“ฮองเฮาเจ็บที่ใดหรือเพคะ ให้หม่อมฉันตามหมอหลวงให้หรือไม่เพคะ”
หญิงสาวที่นอนเบะปากส่ายหน้าพร้อมทำเสียงร้องไห้ฮือ ๆ อยู่บนเตียง
จบแล้วชีวิตยูทูบเบอร์สาวสวย เพิ่งกินหมาล่าเนื้อแกะยังไม่ทันย่อยดี ยังไม่ทันไปเยี่ยมพ่อที่ถูกรถชน ก็ต้องมาตายแล้วทะลุมิติมาอยู่ในร่างของฮองเฮาอะไรก็ไม่รู้อีก
คิดถึงแม่ อยากกลับบ้าน!
- ผู้เขียน
