ตอนที่ 43 หนีไปให้ไกล
ผมนั่งเหมือนตุ๊กตาปูนปั้นอยู่ริมชายหาดนี่นานเป็นชั่วโมง ๆ ตั้งแต่พระอาทิตย์ยังตรงหัวและแดดเปรี้ยง ๆ จนตอนนี้ พระอาทิตย์ลูกกลม ๆ แดงๆ ส้ม ๆ นั่นมันกำลังจะจมหายไปในทะเลแล้ว
หลังจากคืนวันนั้นที่ผมหมดสติไปในห้องไอ้ขุน ผมไม่รู้ตัวเลยว่าผมไปฟื้นอยู่ที่โรงพยาบาลในกรุงเทพได้ยังไง คุณย่าบอกว่าผมป่วยหนักมาก ตอนที่ไอ้เต้ยพาผมมาส่ง เมื่อผมถึงมือหมอแล้วไอ้เต้ยถึงขอตัวกลับไป
คุณย่า คุณพ่อ คุณแม่ และพี่สาวทั้งสองคนผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนกันมาเฝ้าไข้ผมไม่ห่าง และแน่นอนว่าผมไม่เจอใครจากที่ฟาร์มเลยแม้แต่คนเดียว
ตลอดระยะเวลาสามคืนที่ผมนอนรักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาล หลังจากผมอาการดีขึ้นบ้าง และรู้สึกไม่อยากนอนโรงพยาบาลต่อ จึงรบเร้าขอออกจากโรงพยาบาลมา แม้ว่าทุกคนจะไม่เห็นด้วยก็ตามที ผมขออนุญาตคุณย่ามาพักที่หัวหินโดยให้เหตุผลว่าเบื่อกรุงเทพ ซึ่งคุณย่าก็อนุญาต
ผมรู้สึกว่าตัวเองอ่อนแออย่างไ
