“ยังไงแกก็รีบกลับมาเป็นปกติเถอะ ฉันจะได้กลับบ้านสักที” หญิงสาวพูดไปตามที่ใจคิด ทว่ากลับไปสะกิดใจใครบางคนที่ยืนฟังอยู่ปลายเตียง
ถ้าหากดารินกลับไปอยู่ที่บ้าน นั่นก็เท่ากับว่าหรัณย์ไม่มีสิทธิ์จะทำอะไรตามอำเภอใจได้อีก เพียงแค่คิดหัวใจของชายหนุ่มก็สั่นไหว เพราะอีกไม่นานเขาก็จะสูญเสียเธอไป...
“พอฉันตื่นก็จะรีบหนีไปเลยนะ” ชนาทำหน้าไม่พอใจราวกับเด็ก
ในระหว่างที่ทุกคนต่างพูดคุยกันอย่างมีความสุข หรัณย์ก็เดินออกจากห้องไปอย่างเงียบๆ โดยไม่พูดอะไรสักคำ เขากลัวว่าจะเผลอไปขัดจังหวะความสุขของคนอื่น
ร่างสูงหันกลับไปมองประตูห้องที่ปิดสนิทนั่นอีกครั้งพร้อมกับถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ทั้งที่เขาหวังมาตลอดว่าน้องชายจะต้องตื่นขึ้นมาอีกครั้ง แต่ทำไมข่าวดีของน้องชายกลับกลายเป็นข่าวร้ายสำหรับเขา
บรรยากาศเศร้าหมองของบ้านหลังใหญ่ได้จางหายไป กลับแทนที่ด้วยความสดใสเหมือนอย่างเคย ทุกคนดูมีความสุขกันถ้วนหน้า ยกเว้นแต
