นางมายืนพิงขอบรั้วกั้นอยู่ที่ด้านข้างของท้องพระโรง ในใจก็ครุ่นคิดว่าจะทำอย่างไรดีให้บัณฑิตหานได้รับความอับอายและยอมรับความผิดของตัวเองเสียบ้าง
‘ท่านอ๋องสามจะสามารถช่วยอะไรได้หรือไม่นะ’ นางได้แต่คิดอยู่ในใจคนเดียวเงียบ ๆ
พอดีกับที่ท่านอ๋องกำลังเสด็จออกมาพร้อมกับฮ่องเต้ ฝ่าบาททรงแยกไปอีกทางคาดว่าน่าจะเสด็จไปที่สวนอุทยานด้านหลัง ส่วนท่านอ๋องนั้นก็ย่อมต้องเดินมาหาแม่นางน้อยอันเป็นที่รักซึ่งยืนรอเขาอยู่ที่ด้านข้างท้องพระโรงอยู่ก่อนแล้ว
“เจ้าเป็นอะไรไป เหตุใดจึงทำสีหน้าเคร่งเครียดไม่มีความสุขเช่นนี้” ท่านอ๋องเอ่ยถาม เมื่อเห็นว่าเซี่ยอันหนิงดูอารมณ์ไม่ค่อยดีสักเท่าไหร่ ทั้ง ๆ ที่เมื่อสักครู่ในท้องพระโรงยังอารมณ์ดีอยู่เลย
เซี่ยอันหนิงมองหน้าเขาก่อนจะถามอย่างมีเหตุผลว่า “ท่านคิดว่าพวกบัณฑิตที่ชอบแอบอ้างเอาผลงานของผู้อื่นมาเป็นผลงานของตนนั้นน่ารังเกียจหรือไม่เจ้าคะ”
“น่ารังเกียจเป็นที่สุด” ท่าน
