ขุนศึกเดินกลับโรงแรมหลังจากที่ก่อนหน้านั่งดื่มอยู่กับพระรามและกองทัพซึ่งเป็นกลุ่มเพื่อนเขาเอง แต่ที่ต้องรีบกลับเพราะเขากับพระรามกลายเป็นหนูทดลองยาบางชนิดของกองทัพโดยไม่รู้ตัว รู้ตัวอีกทีก็ตอนยาเริ่มออกฤทธิ์และกองทัพเฉลยออกมา เลยต้องแยกย้ายกันกลับที่พัก
ยาที่ว่านั้นคือยาปลุกอารมณ์ แต่ขุนศึกไม่ได้โกรธเคืองอะไร เพราะมันไม่ใช่ครั้งแรกที่กองทัพทำแบบนี้ ยานั้นไม่ได้ออกฤทธิ์ร้ายแรงและไม่อันตราย เขายังพอสกัดกั้นอารมณ์ได้
ระหว่างทางที่เดินกลับก็มีสายตาของผู้หญิงที่อยู่ตามทางมองเขาอย่างสื่อความหมายแต่เขาไม่สบตา เขาไม่ได้ต้องการซื้อใครเพื่อมาขจัดความต้องการ เพราะขุนศึกเขาไม่เคยมีวันไนท์ เขาไม่ค่อยนิยมแบบนี้ เขาจะนอนแค่กับผู้หญิงที่คบจริงๆ และเขาไม่เคยเอาใครมาอยู่ข้างกายนานหลายปีหลังจากที่เธอคนนั้นที่เป็นเหมือนรักเก่าได้ไปอยู่ที่ต่างประเทศและเลิกรากันไป ถึงแม้ว่ามีผู้หญิงมากมายมาสนใจเขาแต่เขากลับไม่ได้ต้องการใครสักคน...
กึก
"ข...ขอโทษค่ะ"
ระหว่างที่เขากำลังเดินๆอยู่ ก็ต้องหยุดเดิน เพราะมีผู้หญิงคนหนึ่งมาดักหน้าเขาไว้
"มีอะไรครับ"
เขาถามกลับผู้หญิงตรงหน้าที่เอาแต่ก้มหน้าก้มตาทำให้เขามองเห็นหน้าไม่ชัด
"คืนนี้ส...สนใจคนดูแลไหมคะ"
หญิงสาวพูดไม่เต็มเสียง
"ขาย?"
ขุนศึกถามอย่างรู้ทัน ระหว่างทางที่เดินมาสายตาที่ผู้หญิงเหล่านั้นมองเขาก็สื่อเรื่องแบบนั้นเหมือนกัน แต่ไม่มีใครกล้าวิ่งเข้ามาดักหน้าเขาแบบนี้เลย
"ค่ะ"
หญิงสาวก้มหน้าก้มตาตอบอีกครั้ง
"ไม่ครับ"
เขาตอบแค่นั้นพร้อมก้าวขาเดินต่อเพื่อหนี
"ด...เดี๋ยวค่ะ...หนูขายให้คุณคนแรกนะคะ"
กึก
ไม่รู้ว่าเพราะอะไรมันทำให้เขาหยุดเดิน พร้อมหันไปมองหน้าเธอคนนั้น เขาไม่คิดว่าเธอจะกล้าขนาดนี้...