“พี่...กอดเอยกับลูกได้ใช่ไหม”
“...เอยบอกเมื่อคืนแล้วไงคะ”
“ถ้างั้นจะกอดไม่ปล่อยตลอดชีวิตของพี่เลยนะน้องเอย”
“ก็ต้องแบบนั้นอยู่แล้วไม่ใช่เหรอคะ”
“หึ ๆๆ”
หมับ~
พี่ลุคหัวเราะเบา ๆ แล้วก็กอดฉันเอาไว้ เขาไม่ได้กอดแน่นแต่เป็นกอดที่อบอุ่นที่สุด แค่เขากอดเบา ๆ ก็รู้สึกอุ่นเข้าไปในใจ รู้สึกปลอดภัยอย่างบอกไม่ถูก
“คิดถึง”
“คิดถึงเหมือนกันค่ะ คิดถึงมาก”
“...ขอบคุณนะคนดี ขอบคุณมากนะครับ” เขากระชับกอดแน่นขึ้นน้ำตาฉันก็ไหลทะลักออกมา
เมื่อวานก็คิดว่าคิดถึงมากแล้วนะแต่พอได้กอดกันจริง ๆ ถึงได้รู้ว่าคิดถึงมากจนบรรยายออกมาไม่ได้ว่าคิดถึงแค่ไหน
“เอยขอโทษนะคะ”
“ไม่เป็นไร ไม่ต้องขอโทษ พี่ต่างหากที่ผิด” พี่ลุคขยับออกห่างนิดหน่อยแล้วจูบที่หน้าผากฉันด้วยความอ่อนโยนทันทีที่คุณพ่อจูบหน้าผากลูกก็ดิ้นใหญ่เลยค่ะ
“...เอย~” เขาขยับใบหน้าออกมองหน้าฉันด้วยสายตาอึ้งก่อนจะเรียกเบา ๆ
“คะ”
“ใช่ลูกดิ้นไหม” จบคำถ
