-เวลาต่อมา-
“จ้ะเอ๋”
“...”
“เป็นอะไรคะ”
“...เปล่าครับ”
“ไม่จริงอ่ะ” เปล่าได้ไงฉันเปิดประตูรถโผล่หน้าจ๊ะเอ๋เขาเสียงสดใสแต่พี่ลุคแค่มองเงียบ ๆ นี่นะ อาการแบบนี้แสดงว่ามีอะไรแน่ ๆ
“จริง ๆ”
“เอยรู้จักพี่ลุคค่ะ”
“ไม่มีอะไรจริง ๆ ครับน้องเอยพี่แค่...”
“แค่? แค่อะไรคะอย่าเงียบสิ” ฉันใจคอไม่ดีเลยนะ ไม่รู้ว่าระหว่างที่ไม่อยู่ด้วยกันพี่ลุคได้ติดต่อไปคุยอะไรกับพี่แทนบ้างรึยัง พี่แทนก็เหมือนกันบอกอีกหนึ่งชั่วโมงจะโทรหานี่เกือบสามชั่วโมงแล้วยังไม่โทรมาเลยส่งข้อความไปก็ไม่อ่าน
“แค่...ตะลึงความสวย” เขาค่อย ๆ พูดออกมาช้า ๆ ก่อนจะยิ้มกว้าง
“นี่แกล้งเอยเหรอคะพี่ลุค”
“แกล้งอะไรครับ”
“ก็แกล้งให้เอยเป็นห่วงนี่ไงคะ”
“หึ ๆๆ ห่วงอะไรครับพี่แค่ตะลึงความสวยของน้องเอยเฉย ๆ”
“ชิส์! ไปเลยค่ะพาเอยไปหาอะไรกินเลยโทษฐานที่แกล้งให้เอยเป็นห่วง” ฉันห่วงเขาจริง ๆ นะจนถึงตอนนี้ก็ยังห่วง ไม่ค่อยรู้สึกเหมือนพี่
