วันต่อมา
ตื่นเช้ามาฉันก็ต้องพบว่าพี่สิงห์ไม่อยู่ที่เตียง เดินออกไปดูข้างนอกก็ไม่มี แถมไอ้แก่ก็ไม่อยู่ แต่พอฉันแต่งตัวเรียบร้อย และกำลังจะกลับนั่นแหละถึงได้ยินเสียงไอ้แก่คันเดิมจอดลงที่หน้าบ้าน
พี่สิงห์ที่อยู่ในเสื้อช็อปของวิทยาลัยเดินหิ้วถุงอะไรสักอย่างเข้ามา ร่างสูงชะงักไปนิดเมื่อเห็นว่าฉันกำลังนั่งรออยู่ที่โซฟา แทนที่จะเป็นฉันที่เขินเรื่องเมื่อคืนกลายเป็นอีกคนที่ใบหน้าฝาดแดงขึ้นมา แต่ถึงอย่างนั้นเราก็ต่างหลบสายตาด้วยกันทั้งคู่
“กินข้าวก่อนกลับก็ได้” เจ้าตัวว่างั้นแล้วเดินแกว่งถุงนั่นเข้าไปในครัว ไม่นานนักเขาก็เดินกลับออกมา
“พี่สิงห์เรียนกี่โมงเหรอ?” ฉันเอ่ยปากถามตอนที่ถ้วยใส่โจ๊กวางลงตรงหน้า
“เก้า”
“แต่นี่มันสิบโมงแล้วนะ” ฉันยกนาฬิกาขึ้นมาดูเห็นว่ามันเลยเวลาที่เขาว่ามาเป็นชั่วโมงแล้ว
“แล้วจะให้ปล่อยผู้หญิงทิ้ง ๆ ขว้าง ๆ รึไง?” นัยน์ตาสีอ่อนมองมานิ่ง ๆ ก่อนจะเบนสายตาหนีไป “แล้วไม่
