ตอนที่4-1
1547 คำ
ตอนที่ 4
“คุณทวดขา เกากงนี้ให้หนูโหน่ย” เด็กน้อยที่กำลังเล่นอยู่กับตุ๊กตาตัวโปรดกับของเล่นจำนวนหนึ่งในคอกกั้นสำหรับเด็ก ร้องเรียกยายทวดที่กำลังนั่งนวดแป้งขนมอยู่ไม่ไกลนัก ให้เดินมาหาด้วยสีหน้าเปื้อนรอยยิ้ม
“ตรงไหนล่ะ หันมาสิ” เหลนสาวตัวน้อยหันหลัง ยื่นก้นให้กับยายทวดที่หัวเราะออกมาเบาๆทันที
“ตรงนี้เหรอ คันตรงนี้เหรอ”
“ม่ายช่ายค่ะ กงนี้ๆ” เด็กน้อยส่ายหน้าพร้อมกับชี้นิ้วสั้นๆป้อมๆลงตรงบริเวณก้นที่ยายทวดเพิ่งเกาโดนไปเมื่อครู่
“อ้าวไปไหนแต่เช้าล่ะ วันนี้มีงานเหรอลูก”
“ค่ะยาย วันนี้มีแถลงข่าวกับเดินสายขอบคุณสื่อ ค่ำๆน่าจะกลับค่ะ”
“หนูปายด้วย ให้หนูไปด้วย” หนูน้อยรีบผละจากยายวิ่งไปด้านที่อยู่ใกล้กับแม่ พร้อมกับชูสองมือให้แม่อุ้ม
“ไปไม่ได้นะคะ หนูต้องอยู่บ้าน แต่เดินไปส่งมามี้ที่หน้าประตูรั้วได้ค่ะ” พริมต์ริตา อุ้มลูกสาวตัวน้อยก่อนจะเดินนำเค้กที่ช่วยถือของบางส่วนตามมาทีหลัง
ทั้งสามคนยืนหยอกล้อพูดคุยกันอยู่บริเวณหน้ารั้วบ้าน เพื่อรอรถของปัณฑารีย์มารับซึ่งโทรศัพท์คุยล่าสุดคือใกล้ถึงแล้ว
“อ้าวน้องลัน ยินดีด้วยนะครับ”
“สวัสดีค่ะพี่นน ขอบคุณนะคะ...ว่าแต่ไปซื้อของมาเหรอคะ” พริมต์ริตาหันมาฉีกยิ้มหวานให้กับเขา พร้อมกับชำเลืองมองถุงที่อยู่ในมือทั้งสองข้างของชายหนุ่มร่างสูงหน้าตาดี ที่มีสาวหลายคนหมายปอง โดยเฉพาะลูกพี่ลูกน้องเธอที่ออกอาการปลื้มอีกฝ่ายที่เป็นลูกชายร้านก๋วยเตี๋ยวเก่าแก่ที่เปิดมาแล้วหลายรุ่นจนออกนอกหน้า
“ครับ เตี่ยพี่เขาให้ไปซื้อพวกลูกชิ้นกับผักที่ตลาดมาน่ะ แล้วนี่ลันจะไปทำงานเหรอ”
“ค่ะ ลันรอพี่แป้งมารับ” ชายหนุ่มยิ้มรับก่อนจะหันมาทักทายสาวน้อยที่อยู่ในอ้อมแขนของหญิงสาว
“ว่าไงคะหนูฟองคนสวย”
“สวัสดีค่ะคุณลุงก่อนเร็ว...น้องฟอง”
“หวัดดีค่า” หนูน้อยยกมือขึ้นพนมพร้อมก้มหัวในกิริยาน่ารักตามคำบอกของคนเป็นแม่ พร้อมกับฉีกยิ้มยิงฟันใส่คุณลุงที่เธอคุ้นเคยเป็นอย่างดี
“พี่นน เดี๋ยวเค้กสั่งก๋วยเตี๋ยวไว้เลยได้ไหมเดี๋ยวเดินไปเอา” เค้กข้าวที่ตอนแรกมัวแต่ยืนบิดตัว อายม้วนจนไม่กล้าสบตา แต่พอเห็นเขาหันมายิ้มให้จึงรีบเอ่ยบอก
“กินทุกวันไม่เบื่อเหรอ”
“ไม่เบื่อหรอก เค้กชอบทานก๋วยเตี๋ยว”
“หึหึ งั้นก็ตามใจ” ยืนพูดคุยกันอีกไม่นาน รถญี่ปุ่นคันเก่าก็ขับเคลื่อนเข้ามาจอดอย่างช้าๆบริเวณริมรั้วห่างจากหน้าประตูบ้านเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ทำให้เธอต้องเอ่ยขอตัวเพื่อไปจะขึ้นรถ
“งั้นลันไปก่อนนะคะพี่นน”
“ครับ แล้วเจอกันนะ” เขาส่งยิ้มให้หญิงสาวที่เขาแอบชอบมานานหลายปี มองเธอเดินอุ้มลูกน้อยเดินไปกับญาติผู้น้องไปที่รถคันดังกล่าว ส่วนตัวเขาได้แต่ยืนมองอยู่ตรงนั้นก่อนจะหมุนตัวเดินกลับไปที่ร้านซึ่งอยู่ไม่ห่างจากบ้านของหญิงสาวมากนัก ประมาณห้าร้อยเมตรเท่านั้น
อีกด้านของถนน รถยนต์สัญชาติยุโรปคันหรูสีดำมันเป็นเงาจอดอยู่ไม่ไกลจากหน้าบ้านหลังนั้นมากนัก ทุกอากัปกิริยาท่าทางล้วนอยู่ในสายตาของคนในรถ ที่สวมเสื้อเชิ้ตราคาแพงสีดำกับกางเกงสแล็คแบรนด์ดังระดับโลก เข้าชุดกันกับเข็มขัดหรู สวมแว่นกันแดดสีดำมองหญิงสาวที่ส่งเด็กน้อยในอ้อมกอดให้กับหญิงสาวหน้าตาดีที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ก่อนจะนั่งรถคันนั้นออกไป
“นายครับ”
“ไปสืบมา ว่าเด็กนั่นเป็นลูกใคร กูขอภายในวันนี้”
“ครับนาย” โฬมหันมาตอบรับก่อนจะหันไปพยักหน้าส่งสัญญาณให้คนขับรถเคลื่อนรถออกไปจากตรงนั้นเพื่อไปยังสถานีโทรทัศน์ชื่อดังที่วันนี้จะมีกลุ่มคณะนางงามเดินทางไปออกรายการดัง และเขาต้องการไปเจอเธอในวันนี้
ในเมื่อเหยื่อตัวน้อยที่เขาอยากได้ กำลังหลงระเริงหารังไม่เจอ เห็นทีเขาคงจะต้องเสียเวลาไปไล่ต้อนสักหน่อย
“ตอนบ่ายสองนายมีประชุมผู้ถือหุ้นนะครับ”
“อืม อาพร้อม เข้าประชุมด้วยไหม” เขาหมายถึงคุณอาหนุ่มของเขา ที่เป็นประธานกรรมบริหารผู้ถือหุ้นรายใหญ่ของโรงแรมเคลย์คิงตัล
“เข้าครับ...เอ่อ”
“อะไร”
“วันนี้นายจะไปเองจริงๆเหรอครับ” เอ่ยถามด้วยความไม่แน่ใจนัก เพราะที่ผ่านมาเขาไม่เคยเห็นนายของเขาลงทุนที่จะตามผู้หญิงคนไหนด้วยตัวเองเลยสักครั้ง แม้คนนั้นจะเป็นคนที่นายของเขาโปรดมากขนาดไหนก็ตาม
“อืม” ชายหนุ่มตอบรับเพียงสั้นๆในลำคอ สายตายังจ้องมองรูปภาพของหญิงสาวที่เขากำลังให้ความสนใจในโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูของเขา สีหน้าเรียบเฉยหากแววตานั้นวาววับประดุจเหยี่ยวยามเมื่อเจอเหยื่อที่ถูกใจ
หลังพิธีกรคนดังได้สัมภาษณ์ซักถามถึงชีวิตส่วนตัวของนางงามแต่ละคน ซึ่งวันนี้มาปรากฏตัวต่อหน้าสื่อห้าคน ทั้งคนที่ได้รับรางวัลชนะเลิศ และตำแหน่งรองที่ลดหลั่นกัน สาวสวยทั้งห้าคนนั่งฉีกยิ้มหวานรอพิธีกรพูดกล่าวปิดรายการ ระหว่างนั้นสายตาของ พริมต์ริตาสะดุดเข้ากับชายหนุ่มร่างสูงโปร่งหน้าตาโดดเด่น ยืนอยู่ท่ามกลางกลุ่มคนมากมาย
หางคิ้วสวยกระตุก มือไม้เย็บเฉียบจนต้องบีบหากันแน่น เม้มริมฝีปากแน่นด้วยความประหม่า แววตาวูบไหวหัวใจเต้นรัวแทบจะหลุดออกจากร่าง
ในขณะเดียวกันทันทีที่ไฮโซหนุ่มคนดังปรากฏกายภายในห้องส่งสำหรับถ่ายทำ เขาได้ตกเป็นเป้าสายตาของคนทุกคนในห้องโดยเฉพาะบรรดาสื่อมวลชน ต่างหันมาให้ความสนใจบุตรชายคนโต ของคุณภูมิ ศาตนันท์ รัฐมนตรีคนสำคัญระดับประเทศ จนคนสนิทที่ยืนประกบอยู่ข้างๆต้องหันไปกระซิบเตือนบอกคนเป็นนาย
“นายครับ ผมว่านายออกไปรอที่ห้องรับรองก่อนดีไหมครับ ตรงนี้นายเป็นจุดสนใจของนักข่าว ผมเกรงว่ามันจะดูไม่ดีน่ะครับ เดี๋ยวทางนี้ให้ผมจัดการเองดีกว่า”
“หึ เดี๋ยวกูไป” มุมปากกระตุกยิ้มเล็กน้อยเมื่อได้สบตากับหญิงสาว ที่ริอาจหนีเขาไปตั้งแต่เมื่อวาน เขายอมรับว่าเขารู้สึกใจสนใจผู้หญิงคนนี้ แรงดึงดูดบางอย่าง หน้าตาที่สวยหวานตามแบบที่เขาชอบ ลีลาที่ถึงแม้จะรู้ว่าเกิดจากฤทธิ์ยา แต่เขาก็ถูกใจจนไม่อาจลืมเลือนได้ในระยะเวลาอันสั้น
ขนาดเมื่อคืนนี้มีนางแบบสาวที่เขาเคยโปรดปราน จนเกือบจะทำสัญญาเลี้ยงดูเป็นเรื่องเป็นราวแต่เขากลับรู้สึกเบื่อหน่ายได้โดยง่าย รำคาญใจจนไม่อยากแตะต้อง เพราะภาพของใครบางคนมันคอยมาปรากฏ กวนใจเขาจนทำให้เขาต้องมาถึงที่นี่ด้วยตนเองวันนี้
“ริตา เธอเป็นอะไรทำไมหน้าซีดปากสั่นแบบนั้น หนาวเหรอ” นางงามอันดับรองจากเธอเอ่ยถามเสียงกระซิบด้วยความเป็นห่วง เมื่อเห็นสีหน้าและท่าทางของเพื่อน
“อืม นิดหน่อยน่ะ สงสัยไม่สบาย” เธอตอบปัด ก่อนจะพยายามทำทีหันไปสนใจพิธีกรที่กำลังกล่าวปิดรายการเสร็จสิ้นพอดี พร้อมกับเสียงปรบมือของคนภายในห้องส่งที่ดังขึ้นตามด้วยเสียงคัทของผู้กำกับรายการ
“เราขอตัวก่อนนะ รู้สึกไม่สบายน่ะจะไปเข้าห้องน้ำ”
“เดี๋ยวก่อนริตา ถ่ายรูปรวมก่อน ค่อยเดินออกไป” เพื่อนนางงามที่ชื่อปลา เอ่ยรั้งไว้พร้อมกับคว้ามือคนที่ทำท่าหุนหัน จะลุกออกไปให้หยุดยืนเพื่อที่จะถ่ายรูปรวมกับพิธีกรก่อน
แม้ท่าทีลุกลี้ลุกลนจะทำให้เพื่อนนางงามที่ยืนใกล้ชิดสงสัย แต่ก็ไม่ได้มีอะไรให้คิดมากไปกว่าคงจะปวดท้องเข้าห้องน้ำแค่นั้น
“เสร็จจากนี้แล้วต้องไปไหนต่อเหรอ”
“เห็นทีมงามบอกว่าต้องไปตระเวนขอบคุณสื่อนะ พวกรายการดังๆกับพวกหนังสือพิมพ์หัวใหญ่ๆ”
“อืมๆ อีนนานกว่าจะออกจากทีนี่”
“ไม่นานนะ ทำไมเหรอ หรือเธอปวดห้องน้ำมาก ทนไม่ไหวแล้วเหรอ”
“อืม ใช่...งั้นเรารีบไปก่อนนะ ค่อยเจอกันที่ลานจอดรถ” หญิงสาวรีบตัดบทน้ำเสียงร้อนรนเล็กน้อย ก่อนจะรีบเดินสาวเท้าออกไปจากตรงนั้น โดยที่สายตาคอยลอบมองไปยังชายร่างสูงโปร่งที่เหมือนเป็นคนสนิทของใครอีกคนที่ยังยืนอยู่ตรงนั้น
ทว่า...คนที่เธอไม่อยากเจอหน้าที่สุด กลับหายไปจากตรงนั้นตั้งแต่ตอนไหนเธอก็ไม่รู้!
- ผู้เขียน
