ตอนที่ 1: ไม่มีชื่อ
เสียงบีบแตรรถที่แหลมสูง แทรกเข้ามาในโสตประสาทที่ยังคงมึนงงของหญิงสาว มันบาดลึกราวกับคมมีด กรีดแทงความเงียบงันภายในศีรษะของเธอ ดวงตาคู่สวยปรือขึ้นช้าๆ แสงสีขาวจ้าจากหลอดไฟนีออนบาดตาจนต้องหรี่ลง กลิ่นยาฆ่าเชื้อที่ฉุนกึก คลุ้งทั่วปอด เตียงนอนแข็งกระด้าง รองรับร่างกายที่บอบช้ำจนแทบแหลกเหลว
เธออยู่ที่ไหน?
คำถามนี้ดังก้องในหัว แต่กลับไม่มีเสียงตอบรับจากส่วนใดในสมอง ศีรษะปวดตุบๆ ราวกับมีค้อนเหล็กทุบซ้ำๆ ทุกความพยายามที่จะจดจำ... ทุกความพยายามที่จะนึกถึง "ตัวเอง" ...ล้วนว่างเปล่า ความมืดมิด กลืนกินทุกสิ่ง ไม่มีชื่อ ไม่มีใบหน้าคุ้นเคย ไม่มีแม้แต่เงาของความรู้สึกผูกพันกับสิ่งใด ร่างกายของเธอเจ็บปวดไปทั้งตัว โดยเฉพาะบาดแผลฉกรรจ์ที่ซี่โครงและรอยเย็บจางๆ เหนือหน้าผากซ้ายที่ทิ้งร่องรอยไว้ราวกับ ตราประทับแห่งความลืมเลือน
"ฟื้นแล้วเหรอคะ?" เสียงพยาบาลสาวข้างเตียงดังขึ้นพร้อมรอยยิ้
