หลายปีแล้วที่ไม่ได้สัมผัสกับบรรยากาศร้อนอบอ้าว เขมิกาก้าวเท้าลงมาเหยียบผืนแผ่นดินไทย พร้อมกับหนูน้อยวัยหกขวบเศษ ความเจ็บปวดในอดีตไม่อาจลืมเลือน ลูกน้อยคือสัญลักษณ์ที่คอยย้ำเตือน ให้เธอหวนนึกถึงถ้อยคำที่เป็นดั่งใบมีดกรีดลงกลางใจ
ช่วงเวลาหลายปีกับการเลี้ยงลูกและเรียนไปด้วย ทำให้เขมิกาเรียนจบปริญญาเอกสมกับที่เคยตั้งใจเอาไว้ ก่อนที่เธอจะได้รับจดหมายเชิญให้ไปเป็นอาจารย์สอนในมหาวิทยาลัยเอกชนแห่งหนึ่ง
หญิงสาวได้ลงนามตอบกลับไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว สัญญาจ้างห้าปีกับเงินเดือนหกหลัก มันคงสามารถทำให้ลูกสาวของเธอมีชีวิตที่ดีขึ้น เนื่องจากมิราแพ้อากาศจนถึงขั้นออกไปใช้ชีวิตนอกบ้านไม่ได้ หัวอกคนเป็นแม่อย่างเธอแทบทนไม่ไหว เขมมิกาจึงไม่ลังเลใจพามิราย้ายกลับมาเมืองไทยทันที
“คุณแม่ขา.... นี่บ้านเราเหรอคะ เราจะไม่กลับไปที่เมกาอีกแล้วใช่ไหมคะ” ม
