10.00 น.
กริ๊งงงง กริ๊งงงง~
“ขิม..”
กริ๊งงงงง กริ๊งงงงง
“โอ้ยขิม โทรศัพท์แก !”
เสียงพรีมโวยวาย ก่อนจะดึงหัวตัวเองผงกขึ้นมาจากหมอนนุ่ม หน้ายับยู่ยี่บ่งบอกถึงความหงุดหงิดสุดขีด ในขณะเสียงเจ้าของดังออกมาจากห้องน้ำ
“รับให้หน่อย ฉันอาบน้ำอยู่ ~”
“โอย..ใครโทรมา..คนยิ่งหลับสบายอยู่ นี่ก็เหมือนกัน ตั้งเสียงเรียกเข้าซะแก้วหูแทบแตก”
พรีมบ่นอุบปิดท้ายก่อนจะกดรับ แล้วมาชะงักตอนหลัง ด้วยน้ำเสียงนี้
ติ้ด!
“ฮัลโหล..”
(อรุณสวัสดิ์เด็กน้อย..)
“อ๊ะ..” สะตั้นอยู่สองวิ ดึงโทรศัพท์จากการแนบหูมาดูจอ พลางพึมพำ “ผู้ชาย..”
(ฮ้ลโหล ได้ยินมั้ย)
“คะ..ค่ะ ค่ะฟังอยู่ค่ะ” และมาชะงักอีกทีก็ตอนเคลถาม
(คุณไม่ใช่เจ้าของโทรศัพท์ใช่ไหมครับ)
“อะ..อ่า..ใช่ค่ะ หนูเป็นเพื่อน ยัยขิมอาบน้ำอยู่”
(อ้อ..ชื่อขิมสินะ)
น่าทึ่งมากที่เขาจำเสียงเธอได้ ทั้งๆที่ยังไม่รู้จักชื่อ
“ใช่..ค่ะ.. มีอะไรด่วนไหมคะ ฝากพรีม
