ผู้ชายอย่างผม(I am Here) :7
1535 คำ
“กะ...กลับค่ะ” แล้วเธอก็พาร่างกายที่ปวดร้าวตัวเองเดินไปทางประตูแล้วเปิดออกไปแล้วเจอกับคนของเขาที่หน้าห้องจริงๆ
มาเฟียหนุ่มมองดูคนที่เดินลำบากเพราะตนหายลับออกไปจากห้องก็หัวเราะเบาๆ ออกมาแล้วเอนตัวพิงพนักโซฟาหลับตาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะลืมตาขึ้นแล้วดีดตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขาเองก็ต้องกลับบ้านไปหาเจ้าอิ่มหมี ลูกสาวเขาเหมือนกัน
เหมือนแพรเติบโตมากับบ้านเด็กกำพร้า แม้ตอนนี้อายุสิบแปดปี เรียนมหาวิทยาลัย แต่ก็ยังช่วยเหลือบ้านเด็กกำพร้าด้วยการทำงานพิเศษหาเงินมาช่วยค่าน้ำค่ากับข้าวน้องๆ และไม่ใช่แค่เธอ แต่มีพี่ๆ ที่ออกไปจากบ้านไปใช้ชีวิตของตัวเองก็ยังคงส่งเงินมาช่วยเหลือพ่อครูกับแม่ครูให้ดูแลน้องๆ ด้วย ตอนนี้เธอเองก็ต้องออกจากบ้านเมื่อตัวเองโตแล้ว
“แล้วหนูจะกลับมาเยี่ยมพ่อครูกับแม่ครูและน้องๆ บ่อยๆ นะคะ” เหมือนแพรบอกพ่อครูกับแม่ครูและน้องๆ ที่ออกมาส่งตัวเองขึ้นรถแท็กซี่หน้าบ้าน วันนี้เธอจะเข้าไปอยู่หอพักของมหาวิทยาลัย
“ตั้งใจเรียนนะลูก พ่อกับแม่รอดูความสำเร็จของหนูนะเหมือน” พ่อครูเอ่ย
“ค่ะ พ่อครูกับแม่ครูดูแลสุขภาพด้วยนะคะ แล้วหนูจะโอนเงินมาช่วยค่าน้ำค่าไฟ ค่ากับข้าวน้องๆ นะจ๊ะ”
“เก็บไว้ใช้บ้างนะลูก ที่นี่ไม่ได้เดือดร้อนอะไร พี่ๆ ของเหมือนก็ส่งมาให้ประจำ อีกอย่างมีผู้ใจบุญบริจาคเงินให้บ้านเด็กกำพร้าเราทุกเดือนด้วยลูก” แม่ครูเอ่ยบอกหญิงสาวที่ตนเลี้ยงดูตั้งแต่เด็ก แม้ไม่ใช่ลูกในไส้ แต่ก็รักมิแพ้ลูกในไส้ของตนเอง
“ให้หนูได้ช่วยเถอะนะคะแม่ครู น้องๆ พี่ไปก่อนนะ แล้วไว้พี่จะแวะมาเยี่ยมพร้อมขนมนะจ๊ะ” เหมือนแพรบอกน้องๆ ในบ้านเด็กกำพร้า
“มากอดกันหน่อยเร็ว” เธอกางแขนกว้างให้น้องๆ วิ่งมาให้ตนเองกอด
พ่อครูกับแม่ครูมองดูเด็กกำพร้าที่ตนเลี้ยงดูมาตั้งแต่เด็กรักกันก็ยิ้มให้กับภาพตรงหน้า
“เอาล่ะ พี่ต้องไปเรียนแล้ว พี่จะตั้งใจเรียนและทำงานหาเงินเยอะๆ มาซื้อขนมให้พวกเรานะ” เหมือนแพรบอกน้องๆ แล้วก็เดินไปยกมือไหว้ลาพ่อครูแม่ครูก่อนขึ้นรถแท็กซี่จากไป
เหมือนแพรย้ายเข้าหอพักนักศึกษาหอพักใน เธอมีเพื่อนร่วมห้องสามคน ทั้งสามคนเป็นเพื่อนเรียนต่างคณะกับเธอ เหมือนแพรเรียนคณะอักษรศาสตร์ สาขาวิชาภาษาสเปน ภาควิชาภาษาตะวันตก ข้าวของมีไม่เยอะจึงใช้เวลาจัดเก็บไม่นาน พอจัดของเรียบร้อยก็ออกไปทำงานพาร์ตไทม์ข้างนอก ตอนนี้เธอไม่ได้ไปทำความสะอาดที่ไนต์คลับ ก็ตั้งแต่คนของมาเฟียเจ้าของโรงแรมมาส่ง เธอก็ไม่ได้เฉียดไปใกล้แถวนั้นอีก ตอนนี้เธอได้งานใหม่แล้วเป็นงานคาเฟ่หน้ามหาวิทยาลัย
ทศรรห์นั่งเก้าอี้ในสวน และเก้าอี้ตัวยาวข้างๆ ที่สั่งทำพิเศษก็มีอิ่มหมีนอนอยู่บนเก้าอี้อ้าปากรอเนื้อไก่สดๆ หวานๆ จากพ่อตนเอง
“คุณฮันเตอร์ พรุ่งนี้มอบทุนสิบโมงนะครับ” ขุนเดินมาบอกเจ้านายหนุ่มตนเองที่กำลังนั่งคีบอาหารให้อิ่มหมี สัตว์เลี้ยงสุดรักอยู่ในสวนหลังบ้าน
“ยังไงก็ต้องเจอกัน ว่าไหมอิ่มหมี” เขาพูดพร้อมจ้องหน้าลูกสาวแล้วคีบเนื้อไก่ป้อนอิ่มหมี
“เด็กนั่นย้ายเข้าหอพักในแล้วใช่ไหม?” เขาถาม เพราะตั้งแต่วันนั้นเขาก็ให้คนของเขาเฝ้าคอยติดตามดูชีวิตของเด็กสาว จริงๆ เขาเองก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน ทำไมต้องสนใจอยากรู้ชีวิตประจำวันเด็กนั่นนัก
“ครับ”
“แล้วงานล่ะ เธอไปทำงานที่สุ่มเสี่ยงอีกไหม”
“ไม่ครับ ตอนนี้เด็กนั่นทำงานที่คาเฟ่หน้ามหาวิทยาลัยครับคุณฮันเตอร์”
“ปลอดภัยไหมคาเฟ่น่ะ เจ้านายผู้ชายหรือผู้หญิง”
“ผู้หญิงครับ”
“ชอบไหมอิ่มหมี ถ้าชอบก็กินเยอะๆ นะ กินอิ่มแล้วไปเดินเล่นนั่งรถเล่นเป็นเพื่อนพ่อหน่อยนะ ขุนไปเอาสายจูงเจ้าอิ่มหมีในห้องมันมาให้หน่อยสิ ฉันจะพาอิ่มหมีไปนั่งรถเล่น”
“ครับ คุณฮันเตอร์” แม้เจ้านายไม่บอกว่าจะไปนั่งรถเล่นที่ไหน ขุนก็พอจะรู้ว่าเป็นคาเฟ่แถวมหาวิทยาลัยที่เหมือนแพรทำงานอยู่
ซื้อหวยไม่เคยถูกเหมือนเดาความคิดเจ้านาย ขุนพามาเฟียหนุ่มมาจอดรถหน้าคาเฟ่ที่เหมือนแพรทำงานอยู่ ส่วนเจ้านายก็นั่งมองดูการเคลื่อนไหวคนตัวเล็กที่ทำงานอย่างขยันขันแข็งในร้านด้วยความเพลิดเพลิน ส่วนเจ้าอิ่มหมีนอนหนุนตักพ่อตั้งแต่ขึ้นรถออกจากบ้าน
“คุณฮันเตอร์อยากได้กาแฟไหมครับ เดี๋ยวผมลงไปซื้อให้”
“ไม่ต้อง สั่งคนของเราที่ตามมาเข้าไปสั่ง ฉันเลี้ยง”
“ขอบคุณครับคุณฮันเตอร์” แล้วขุนก็กดโทรศัพท์ต่อสายหาลูกน้องที่ขับรถตามมาดูแลความปลอดภัยให้ทศรรห์ทันที และก็สั่งให้เอามาเผื่อตนด้วยหนึ่งแก้ว
“พรุ่งนี้ก็ได้เจอกันแล้วเด็กน้อย”
ทั้งๆ ที่บอกตัวเองว่าจะไม่ยุ่งกับเหมือนแพร แต่เขาก็ทำตรงข้ามกับคำสั่งสมองทุกอย่าง ร่างกายของเขามันเป็นอะไรไป มันเกิดอะไรขึ้น ก็ตั้งแต่วันนั้นในห้องวีไอพีส่วนตัวที่ไนต์คลับ เขาก็ห่อเหี่ยว ไม่ตื่นตัว ไม่หิวโหย แต่พอคิดถึงใบหน้าไร้เดียงสาเด็กสาว ดวงตาอาบคลอไปด้วยน้ำใสๆ ของเธอทีไร เขากลับปวดร้าวทรมานอาวุธนิวเคลียร์ของตน
“กลับ”
“แต่ผมให้ลูกน้องสั่งกาแฟอยู่นะครับ”
“ค่อยกินวันหลัง ตอนนี้ฉันจะกลับ เห็นไหมว่าอิ่มหมีหลับน้ำลายยืดจนขาฉันเปียกหมดแล้วเนี่ย”
“ครับ คุณฮันเตอร์” แล้วขุนก็เคลื่อนรถออกจากหน้าคาเฟ่ทันที ส่วนลูกน้องที่เข้าไปสั่งกาแฟจะตามกลับบ้านหลังได้กาแฟ
ขุนเดินตามเจ้านายเข้าบ้านแล้วก็ยกมือเกาหัว ไม่เข้าใจ ให้เอาสายจูงของอิ่มหมีมาให้ แต่ก็ไม่ได้ใส่ เป็นเขาที่ถือเดินตาม เพราะทศรรห์นั้นอุ้มเจ้าอิ่มหมีเข้าบ้านเพื่อไปส่งยังห้องนอนของมัน นี่คือมาเฟียที่ใครต่างก็หวาดกลัว แค่ได้ยินชื่อก็ขนลุกขนพอง แต่อยากให้มาเห็นตอนอยู่บ้านกับสัตว์เลี้ยงแปลกของเขาเสียจริง
“พรุ่งนี้มอบทุนเสร็จ ฉันจะกลับเมืองนนท์” เขาหยุดเดินหันมาบอกขุน
“ครับ คุณฮันเตอร์”
ทศรรห์อุ้มอิ่มหมีพาดบ่าหนาเดินไปทางห้องนอนมันพร้อมฮัมเพลงไปด้วย โดยมีขุนเดินตามไปติดๆ
วันนี้วันรับทุนและวันที่จะได้รู้จักผู้มอบทุนให้ตนเอง เพราะทุนนี้เป็นทางมหาวิทยาลัยจัดสรรให้ตนเอง จึงไม่รู้ว่าใครเป็นคนมอบทุน แต่พอเข้ามาในห้องอธิการบดีและในห้องไม่ได้มีแค่เธอคนเดียวเป็นเด็กทุน มีอีกหลายคนและต่างคณะกัน เมื่อเข้ามาในห้อง ทุกคนก็ยกมือไหว้ผู้มีพระคุณของพวกตน ส่วนเหมือนแพรเธอยกมือไหว้โดยไม่ได้สนใจจะมองอีกฝ่าย
“เด็กๆ มาครบแล้วครับคุณทศรรห์” อธิการบดีหันไปเอ่ยกับผู้มอบทุน
ชื่อที่ได้ยิน ‘ทศรรห์’ ทำให้เหมือนแพรที่ก้มหน้าตั้งแต่เข้ามาในห้องเงยหน้าขึ้นมองดูคนที่นั่งกลางห้องกับอธิการบดีทันที แล้วก็ต้องรีบก้มหน้ามองเท้าตัวเองเหมือนเดิมเมื่อเงยหน้ามองสบตาดุดันเย็นชาคนตัวโตเข้าเต็มๆ
ทศรรห์ยกยิ้มมุมปากแล้วก็หันไปสั่งขุนที่ยืนอยู่ด้านหลังโซฟาที่ตนนั่ง
“ขุนดูสิว่าใครเป็นใคร ชื่ออะไรมั่ง”
“ครับ คุณฮันเตอร์” ขุนรับคำสั่งแล้วเดินถือแฟ้มเอกสารประวัตินักศึกษาใหม่ที่ได้รับทุนการศึกษาจากทรัพย์สกุล
ทศรรห์พูดคุยกับอธิการบดี แต่ความสนใจของเขาอยู่กับเหมือนแพร เขามองดูท่าทางตื่นตกใจของเด็กสาวแล้วก็เอ็นดูอยากกลั่นแกล้ง
“เรียบร้อยครับคุณฮันเตอร์” ขุนเดินกลับมารายงานหลังจากทำตามคำสั่งนายหนุ่มเรียบร้อย
“เอาล่ะ เด็กๆ ต่อไปนี้ก็ตั้งใจเรียนกันด้วยนะ และอย่าลืมล่ะ ต้องรักษาผลการเรียนด้วย ถ้าผลการเรียนต่ำกว่าเกณฑ์ รู้ใช่ไหมว่าทุนจะถูกคนอื่นแย่งไปได้” อธิการบดีบอกนักศึกษาปีหนึ่งที่ได้รับทุนการศึกษาจากทศรรห์
“ครับ / ค่ะ” ทุกคนตอบรับพร้อมกัน
“ค่าเทอม ค่าครองชีพจะถูกโอนเข้าบัญชีส่วนตัวทุกคนทุกเดือน...” อธิการบดีเอ่ยถึงรายละเอียดทุนการศึกษาให้นักศึกษาทั้งหมดสิบสามคนในห้องให้รับรู้
- ผู้เขียน
