เสน่ห์แม่หญิง

บทนำ

บนที่นอนสีขาวสะอาด ภายในห้องนอนบนเรือนไทยหลังใหญ่ หญิงสาวหน้าตาสวยงามประหนึ่งนางในวรรณคดี ผิวขาวลออ ผมดำขลับยาวสลวย นอนนิ่ง ลมหายใจสม่ำเสมอ ฝันประหลาดแบบเดิมซ้ำๆ ยังวนเวียนอยู่แทบทุกคืน ชายหนุ่มหน้าตาคมเข้มนัยน์ตาดุที่เธอฝันถึงเสมอ ภาพฝันชัดเจนจนทำให้เขากลายเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตของเธอ ราวกับเป็นเพื่อนเล่นที่อยู่ด้วยกันมาตั้งแต่ยังเด็ก โดยเฉพาะช่วงเวลานี้ เธอยิ่งฝันติดกันมากขึ้น

รุ่งสางของวันใหม่ เป็นเวลาที่หญิงสาวต้องตื่นมาเสมอเพื่อจัดเตรียมเครื่องเช้าให้ผู้เป็นบิดา และเตรียมสำรับสำหรับใส่บาตร เรือนพระยาภักดีบดินทร์แห่งนี้ เป็นที่โจษจันอย่างมากถึงเรื่องอาหารคาวหวาน การเย็บปักถักร้อย งานประดิษฐ์และตกแต่ง บุตรสาวเพียงคนเดียวของท่านได้ไปร่ำเรียนถึงในรั้วในวังเมื่อครั้งยังเยาว์ มีความสามารถที่โดดเด่นจนสำเร็จในศาสตร์แขนงต่างๆ เร็วกว่าผู้ที่เรียนมาด้วยกัน

ครั้นเมื่อมารดาเสียชีวิต จึงได้ขอพระราชทานพระอนุญาตกลับเรือนมาดูแลผู้เป็นบิดา แม้เวลานั้นบุรุษแห่งกรุงรัตนโกสินทร์ที่เป็นขุนนางชั้นผู้ใหญ่นิยมมีเมียหลายคน แต่สำหรับพระยาภักดีบดินทร์กลับมีเพียงคุณหญิงวาด เป็นเมียเอกเพียงคนเดียว ในคราแรกที่ขอออกมาดูแลผู้เป็นบิดาก็ถูกเจ้านายฝ่ายในผู้ดำรงตำแหน่งพระเครื่องต้น รั้งไว้ด้วยความเสียดายในฝีมือการปรุงอาหาร และงานประดิษฐ์ที่หาผู้เทียบได้ยาก แต่ก็จำใจต้องยอมเพราะความเอ็นดูเมตตา เลี้ยงดูกันมาตั้งแต่ยังเล็ก มิเคยได้ทดแทนคุณบิดามารดา

หญิงสาวร่างบางในผ้าสไบสีสด ใบหน้าขาวสะอาดเกลี้ยงเกลา ขนตางอนยาวเป็นแพ คิ้วเรียวได้รูปรับกับดวงตาคมมีชั้นเสมอกันดังว่าถูกกรีดเอาไว้อย่างดี ผมยาวสลวยถูกมวยขึ้นมาอย่างง่ายๆ ไม่ตามสมัยนิยม บนเรือนร่างไร้เครื่องประดับใด มีเพียงแหวนพลอยสีแดงล้อมเพชรของดูต่างหน้ามารดาเท่านั้นที่สวมอยู่บนนิ้วสะอาดเรียวยาว หญิงสาวเดินฝีเท้าเบาเข้ามาภายในโรงครัวที่ปลูกห่างจากเรือนใหญ่ไปไม่มากนัก

“คุณบัวมาพอดีเลยเจ้าค่ะ เจ้ามิ่งมันไปได้กุ้งใหญ่มาเลยจักถามคุณบัวว่าเอามาทำกระไรดีเจ้าคะ” นางเจียมแม่ครัวเก่าแก่ของเรือนหันไปมองสตรีวัยแรกแย้มผู้เป็นที่รักของบ่าวไพร่ภายในเรือน คุณบัวเพิ่งกลับมาอยู่ที่เรือนแห่งนี้ได้ไม่นานนักหลังจากที่คุณหญิงวาดผู้เป็นมารดาเสียชีวิต งานดูแลเรือนของมารดาตกมาอยู่ในความดูแลของคุณบัวทั้งหมด ด้วยผู้เป็นพ่อไม่ได้มีเมียหลายคน เรือนหลังใหญ่แห่งนี้จึงมีเพียงบ่าวไพร่ไม่มากนักดั่งเช่นเรือนทั่วไป งานทุกอย่างถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบตามหน้าที่ที่หญิงสาวได้จัดไว้ให้

คุณบัวแม้อายุไม่ถึงยี่สิบดี แต่งานบ้านงานเรือนก็ไม่ได้บกพร่อง หนำซ้ำยังอยู่ในขั้นชำนาญ เพราะเข้าไปฝึกฝนอยู่ในวังตั้งแต่ยังเล็กนัก ไม่เพียงเรื่องของคาวหวานและงานเรือนเท่านั้น ยังเป็นสตรีที่รู้หนังสือซึ่งน้อยนักจะมีโอกาสได้ร่ำเรียนเขียนอ่าน แต่ด้วยเหตุที่ถูกถวายตัวเข้าวังตั้งแต่ยังเด็ก จึงครองตัวเป็นโสดมาได้จนอายุเลยวัยออกเรือนผิดแผกจากสตรีทั่วไป

“ดีเลยแม่เจียม บัวจักได้เอามาทำ แสร้งว่ากุ้งใหญ่ ให้คุณพ่อท่านลองดู เห็นท่านปรารภว่ากินกระไรมิค่อยลง ได้เครื่องเทศรสจัดสักหน่อยคงเจริญอาหารขึ้น” ใบหน้าผุดผาดมีรอยยิ้มสดใส

ที่เรือนหลังเล็กริมน้ำบริเวณหน้าระเบียงที่ยื่นออกมาเหมือนท่าน้ำเพลานี้ หญิงสาวกำลังใส่บาตรเช้าตามปกติเหมือนเช่นทุกวัน วันนี้หลวงพ่อท่านมารับบิณฑบาตด้วยตัวเองซึ่งน้อยครั้งนักเพราะท่านค่อนข้างชราภาพมากแล้ว ท่านมองหน้าหญิงสาวด้วยสายตากังวล

“โยมบัว หลังจากนี้หากเกิดเหตุพลิกผัน โยมจงประคองสติให้มั่นคิดถึงคุณงามความดีที่เคยได้ทำมาแต่หนหลัง บางสิ่งบางอย่างมันเป็นกรรมมาตั้งแต่ภพชาติก่อนที่เจ้าต้องมาชดใช้ในชาตินี้อย่างหลบหนีมิพ้น” หลวงพ่อเอ่ยขึ้นเสียงไม่ดังนัก

“จักมีเรื่องไม่ดีหรือเจ้าคะหลวงพ่อ” หญิงสาวหน้าซีดเผือด

“อาตมาก็บอกไม่ได้มากกว่านี้ ขอเพียงให้โยมบัวตั้งสติให้มั่นไม่ว่าสิ่งอันใดจักเกิดขึ้น ให้คิดเสียว่าเป็นกรรมมาแต่หนหลัง” หลวงพ่อกล่าวจบเพียงแค่นั้น ลูกศิษย์วัดก็พายเรือพาท่านออกไป