ไม่รู้ว่าอีกนานเท่าไหร่ เธอจะได้เป็นอิสระสักที ตอนนี้ผ่านมาหลายวันแล้วที่เธอได้แต่นอนพักรักษาตัวอยู่ที่คฤหาสน์ของลอเรน และลอเรนก็เพิ่งคืนโทรศัพท์มือถือให้กับเธอ เธอจึงรีบเช็คดูมือถือก็พบว่าไม่มีสายเรียกเข้าจากผู้เป็นพ่อของเธอเลยแม้แต่สายเดียว ‘ทำไมพ่อของเธอถึงไม่สนใจเธอเลยนะ’ คิดแล้วมันช่างหน้าน้อยใจเสียจริง
“กินข้าวเสร็จ ฉันจะพาเธอไปช้อปปิ้ง” ในขณะที่เธอกำลังเข้าสู่อารมณ์เศร้าและน้อยใจ เสียงที่เธอได้ยินทุกวันก็ดังขึ้นมา ในตอนที่เธอและเขากับกำลังทานอาหารเช้ากันอยู่
“ฉันไม่อยากไป” นาเดียร์พูดออกมาด้วยสีหน้าเบื่อหน่าย ตลอดหลายวันมานี้ ลอเรนนั้นใจดีจนเธอรู้สึกแปลกใจ แถมยังคอยดูแล เอาใจใส่เธอแทบจะตลอดเวลา ทำให้เธอกับเขาลดการทะเลาะกันน้อยลง
“แต่ฉันอยากซื้อให้เธอ”
“ถ้านายอยากจะใจดีขนาดนั้น ก็ช่วยมาเป็นพาร์ทเนอร์กับบริษัทของครอบครัวฉันเหมือนเดิมเถอะ”
“ทำไมถึงห่วงธุรกิจครอบครัวเธอนักหนา พ่อเ
