บทที่ 16 ความสงสัยที่เริ่มเติบโต
1230 คำ
การพูดคุยกับเรเชล
ในช่วงเวลาที่ โซเฟีย เริ่มใกล้ชิดกับ เรเชล มากขึ้น ความสัมพันธ์ของทั้งสองก็เริ่มดีขึ้น โดยที่ เรเชล เริ่มทำหน้าที่เป็นผู้สนับสนุนที่ดีในการช่วยให้ โซเฟีย กลับมาใช้ชีวิตปกติได้มากขึ้น แต่ในบางครั้ง เรเชล ก็แสดงท่าทีเศร้าสร้อยเหมือนกับมีเรื่องที่ไม่สามารถบอกเธอได้
มีอยู่วันหนึ่ง หลังจากที่พวกเขากินข้าวด้วยกันที่ร้านอาหารเล็กๆ และพูดคุยถึงเรื่องราวในอดีต เรเชล ก็เผลอทำหน้าตกใจและเริ่มพูดขึ้นในขณะที่กำลังมองไปที่ โซเฟีย อย่างลึกซึ้ง
“โซเฟีย… ฉันต้องบอกอะไรบางอย่างกับเธอ”
เรเชล พูดเสียงต่ำ ทำให้ โซเฟีย หยุดฟังทันที
โซเฟีย มองไปที่ เรเชล ด้วยความสงสัย “อะไรเหรอเรเชล? ทำไมทำหน้าแบบนั้น?”
เรเชล หยุดหายใจไปชั่วขณะ ก่อนที่จะพูดต่อ
“เธอเริ่มมีอาการความจำเสื่อมมานานแล้วนะโซเฟีย… เธอจำไม่ได้เหรอ? ว่าตอนที่เราเจอกันครั้งแรก ที่คาเฟ่เก่าๆ ตอนที่เธอลืมการนัดหมายสำคัญหรือแม้แต่เรื่องที่เราเคยทำด้วยกัน?” เรเชล ถามด้วยเสียงเศร้า “มันเริ่มเป็นแบบนี้เมื่อหลายเดือนก่อนแล้ว”
โซเฟีย ตะลึงไปชั่วขณะ “ความจำเสื่อม? ฉัน… ฉันจำอะไรไม่ได้เลย”
เรเชล เริ่มเล่าเหตุการณ์ที่เคยเกิดขึ้น เช่น ครั้งหนึ่งในคาเฟ่เก่าๆ ที่พวกเขานัดเจอกัน โซเฟีย ลืมการนัดหมายสำคัญที่พวกเขาได้พูดถึงเมื่อไม่กี่วันก่อน และในขณะที่พวกเขากำลังคุยกันอยู่ โซเฟีย ก็มีท่าทางเหมือนจะไม่รู้จักสิ่งที่ตัวเองพูดถึงเอง
“เธอเคยลืมว่าเธอเคยเดินทางไปงานสำคัญที่ต่างจังหวัดมาหลายครั้งด้วยกัน หรือแม้แต่ชื่อเพื่อนร่วมงานที่คุณเคยบอกฉัน... คุณลืมทุกอย่าง” เรเชล พูดในขณะที่ยังทำหน้าตกใจ
โซเฟีย นั่งนิ่งไป ช็อคกับสิ่งที่ได้ยิน เธอไม่รู้ว่าความทรงจำเหล่านั้นหายไปจากเธอตอนไหน
“แต่ทำไมฉันถึงไม่รู้ว่ามันเกิดขึ้น?” โซเฟีย พูดเสียงสั่น ขณะที่เธอเริ่มคิดทบทวนสิ่งที่เกิดขึ้นในช่วงเวลาหลายเดือนที่ผ่านมา
เรเชล ยิ้มเศร้าๆ แล้วบอกว่า “บางทีเธออาจจะไม่รู้ตัวหรอก โซเฟีย เพราะมันเกิดขึ้นค่อยๆ ไม่ทันได้สังเกต แต่เธอไม่ได้อยู่คนเดียว ฉันยังอยู่กับเธอเสมอ”
โซเฟีย รู้สึกถึงความเสียใจในเสียงของ เรเชล แต่ก็ยังคงไม่อยากเชื่อ “แล้ว... แล้วฉันล่ะจะทำยังไงต่อไป? ฉันควรทำยังไงดี?”
เรเชล ยิ้มให้เธอแล้วตอบว่า “เธอแค่ต้องเชื่อใจตัวเองและคนที่รักเธอ… ความจำมันอาจจะหายไปบ้าง แต่บางอย่างในตัวเราไม่เคยหายไป โซเฟีย... เธอยังมีคนที่เคยอยู่ข้างๆ เสมอ”
การเริ่มยอมรับความจริง
เมื่อ โซเฟีย ได้ฟังคำพูดเหล่านี้ เธอเริ่มคิดทบทวนถึงการกระทำและเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในชีวิตของเธอ เธอเริ่มเข้าใจว่า สิ่งที่ เรเชล พูดนั้นอาจจะเป็นจริง เพราะหลายๆ ครั้งที่เธอรู้สึกเหมือนมีบางสิ่งหายไปจากชีวิตของเธอ
คืนวันนั้น โซเฟีย นอนอยู่ในห้องและคิดถึงคำพูดของ เรเชล และเหตุการณ์ที่เคยเกิดขึ้น เธอเริ่มรู้สึกว่าบางอย่างในชีวิตของเธอไม่ได้อยู่ที่มันเคยเป็นอีกแล้ว ความทรงจำบางอย่างยังไม่กลับมา แต่เธอเริ่มเข้าใจว่าเธอต้องเผชิญกับมันอย่างมีสติ และบางทีการยอมรับความจริงอาจจะช่วยให้เธอก้าวไปข้างหน้าได้อย่างมั่นคง
การตัดสินใจหางาน
หลังจากหลายวันของการใช้เวลาอยู่ที่บ้าน โซเฟีย เริ่มรู้สึกถึงความเบื่อหน่ายและความว่างเปล่าในชีวิต แม้จะได้ใช้เวลาอยู่กับ เรเชล และ ลีวาน แต่เธอก็เริ่มคิดว่าควรกลับมาทำงานเพื่อให้ชีวิตมีความหมายและสามารถสร้างความมั่นคงในอนาคตได้
โซเฟีย เดินไปหาคำปรึกษาจาก เรเชล เกี่ยวกับการหางานทำ
"เรเชล... ฉันคิดว่าจะลองหางานทำดูบ้าง คิดว่าอาชีพอะไรที่เหมาะกับฉัน?" โซเฟีย ถามอย่างจริงจัง
เรเชล หันมามองเธอและยิ้ม "ถ้าเธออยากเริ่มใหม่ การหางานในสำนักงานหรือองค์กรต่างๆ ก็เป็นทางเลือกที่ดีนะ หรือไม่ก็ลองไปหางานที่กรมแรงงานก็ดี มีหลายตำแหน่งที่น่าสนใจ"
โซเฟีย พยักหน้า "ฉันคิดว่าจะไปดูที่กรมแรงงานสักหน่อย ดูเหมือนจะมีงานที่พอทำได้"
เมื่อพูดถึงเรื่องงาน โซเฟีย รู้สึกเหมือนกับว่าเธอกำลังเริ่มกลับมาควบคุมชีวิตของตัวเองอีกครั้ง ความคิดนี้ทำให้เธอรู้สึกดีขึ้น แต่ในใจเธอก็ยังเต็มไปด้วยคำถามเกี่ยวกับตัวเองและความทรงจำที่หายไป
การพบกับผู้หญิงที่แปลกประหลาด
ขณะที่ โซเฟีย และ เรเชล เดินไปที่กรมแรงงานเพื่อหาข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับการหางาน โซเฟีย ก็รู้สึกเหมือนมีบางสิ่งแปลกๆ เกิดขึ้น ขณะที่พวกเธอกำลังเดินอยู่บนทางเท้า มีผู้หญิงคนหนึ่งวิ่งเข้ามาหา โซเฟีย และทักทายเธอด้วยท่าทางท่าทางที่ตื่นเต้นและคุ้นเคย
"โซเฟีย! หายไปไหนตั้งนาน ทำไมย้ายมาที่นี่?" ผู้หญิงคนนั้นทักทายด้วยเสียงที่ดูคุ้นเคย
โซเฟีย หยุดชะงักเล็กน้อยและมองผู้หญิงคนนั้นด้วยความสงสัย "ขอโทษค่ะ... คุณคือใครคะ?" เธอรู้สึกแปลกๆ เพราะไม่สามารถจำผู้หญิงคนนั้นได้เลย
เรเชล รีบลาก โซเฟีย ออกไปจากจุดที่ยืนอยู่และพูดเสียงดังพอที่จะให้ผู้หญิงคนนั้นได้ยิน "ฉันเคยเห็นคนนี้มาก่อน เธอน่าจะป่วยทางจิตและทักคนผิดไปเรื่อยๆ น่าจะทักคนผิดคนนี้ เธอชอบทักคนไปทั่ว"
โซเฟีย มอง เรเชล ด้วยสายตาที่แปลกใจ "เธอป่วยทางจิตเหรอ?" เธอไม่รู้สึกว่าเป็นไปได้ แต่ความสงสัยก็ยังคงอยู่ในใจ
ในขณะเดียวกัน โซเฟีย รู้สึกแปลกใจที่ เรเชล เล่าเรื่องนี้อย่างรวดเร็วและมั่นใจ แต่ก็ยังสงสัยว่าเพราะอะไรผู้หญิงคนนั้นถึงเรียกชื่อของเธอได้อย่างแม่นยำ
ความสงสัยที่ถูกฝังไว้
เมื่อทั้งสองเดินห่างจากผู้หญิงคนนั้นไป โซเฟีย ก็ยังคงคิดถึงสิ่งที่เกิดขึ้น เธอสงสัยว่าทำไมผู้หญิงคนนั้นถึงเรียกชื่อเธอได้อย่างถูกต้อง ทั้งที่ โซเฟีย ไม่เคยจำเธอได้เลย และไม่เข้าใจว่าเหตุใด เรเชล ถึงมั่นใจว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นคนที่ป่วยทางจิต
"ทำไมเธอถึงทักฉันได้อย่างถูกต้อง? แล้วทำไม เรเชล ถึงรู้สึกมั่นใจนักว่าเธอเป็นคนป่วยทางจิต?" โซเฟีย คิดในใจ ขณะเดินเคียงข้าง เรเชล
แต่ในที่สุดความสงสัยเหล่านั้นก็ถูกกลบไปด้วยคำพูดของ เรเชล ที่ดูเหมือนจะเป็นห่วงและพยายามทำให้ โซเฟีย รู้สึกปลอดภัย
"ไม่ต้องห่วงนะ โซเฟีย ฉันเห็นเธอคนนี้มาหลายครั้งแล้ว เคยได้ยินมาว่าเธอทักคนไปเรื่อยๆ และอาจจะพูดผิดคน" เรเชล พูดพร้อมกับยิ้มให้ โซเฟีย
คำพูดของ เรเชล ทำให้ โซเฟีย รู้สึกผ่อนคลายขึ้น และเธอก็เลือกที่จะไม่คิดมากเกี่ยวกับเหตุการณ์นั้นอีก แต่ในใจลึกๆ เธอก็ยังสงสัยว่าทำไมผู้หญิงคนนั้นถึงรู้จักเธอได้อย่างลึกซึ้ง และทำไม เรเชล ถึงทำให้เรื่องนี้ดูเหมือนเรื่องปกติ
- ผู้เขียน
