Shadows Erased เงาที่หายไป

บทที่ 18 ตึกเก่าร้างและมือปริศนา

การสะกดรอยตามที่ตึงเครียด

รถแท็กซี่ ขับเคลื่อน ตามรถของลีวาน จากตอนเหนือของประเทศไปถึงตอนใต้ของประเทศ ระหว่างทางที่เดินทางไปเธอมองตามข้างทาง ความสงสัยที่มีอยู่ความตื่นเต้นที่ไม่รู้ว่าจะเจออะไรข้างหน้าและความที่จะพยายามฟื้นความทรงจำจากเส้นทางบนถนน สิ่งแวดล้อมภูเขา มันช่างสับสน

รถแล่น จากเหนือลงใต้ เธอพบกับความสับสน ทั้งคุนเคย แต่มันก็เป็นการคุ้นเคยแบบว่างเปล่า นั่นยิ่งทำให้เธอมุ่งมั่น ที่จะต้องรู้ให้ได้

เธอก็เชื่อมั่นว่า หลังจากที่ไปถึง เธอน่าจะได้อะไรมาบ้าง ความจริงบางอย่าง น่าจะทำให้เธอช่วยฟื้นความทรงจำขึ้นมาได้บ้าง

ระหว่างทางโซเฟีย ก็จินตนาการถึงเหตุการณ์ต่างๆที่จะเกิดขึ้นในอนาคต ถ้า สามีของเธอ ทำผิดกฎหมาย โดยที่มีเธอมีส่วนรู้เห็นด้วยจะทำยังไง การเดินทางไกลจากเหนือลงใต้เช่นนี้ ทำไมสามีเธอไม่นั่งเครื่องบินไป ทำไมต้องใช้รถยนต์ ต้องการปิดบังอะไรบางอย่างหรือไม่ให้ใครรู้

หลังจากที่ โซเฟีย ใช้แท็กซี่ตาม ลีวาน มาจนถึงจุดหมายปลายทาง เธอพบว่าเขาจอดรถและเดินเข้าไปใน ตึกเก่าร้าง ที่ตั้งอยู่ในเขตที่ไม่คุ้นเคย ตึกดูโทรมและเหมือนจะถูกทิ้งร้างมานาน แต่ โซเฟีย ก็ยังคงตามไป

การเดินตาม ลีวาน เริ่มต้นขึ้นในยามเย็นที่แสงจากท้องฟ้าค่อย ๆ สลัวลง ขณะที่ โซเฟีย เดินตามเขาอย่างเงียบเชียบโดยไม่ให้เขาสังเกตเห็น

เธอรู้สึกถึงบางสิ่งในตัวเองที่ทำให้เธอสามารถเคลื่อนไหวอย่างเป็นธรรมชาติ ราวกับว่าเธอเคยทำสิ่งนี้มาแล้วหลายครั้ง

แม้ในตอนนี้จะเป็นการสะกดรอยตามครั้งแรก แต่การเคลื่อนไหวของเธอกลับลื่นไหล และสมูทเหมือนกับว่ามันเป็นส่วนหนึ่งของตัวเธอ

เธอเดินตาม ลีวาน อย่างเงียบ ๆ หลีกเลี่ยงการทำเสียงให้ดังโดยไม่รู้ตัว ทุกก้าวที่เธอเดิน ฝีเท้าของเธอดูเหมือนจะเบา และ ไม่ทิ้งร่องรอยไว้ในความเงียบของยามเย็น แต่ก็พอจะรู้สึกได้ถึงการเคลื่อนไหวในร่างกายที่เป็นธรรมชาติ ราวกับว่าเธอเคยฝึกฝนการพลางตัวมาก่อน

การเดินในที่แคบ ๆ การหันมุมตามตึกสูง การเดินลัดเลาะไปตามฟุตบาทที่ไม่ค่อยมีคนเดิน ทำให้เธอรู้สึกสงบและมีกระแสสัญชาตญาณในการทำสิ่งเหล่านี้อย่างคล่องแคล่ว

ในขณะที่เธอเดินตามไปนั้น ความรู้สึกของการหลบซ่อนตัวก็เข้ามา เธอพลางตัวไปหลังต้นไม้ใหญ่ หรือ หลบอยู่ในซอกในมุม ที่ไม่มีใครสังเกตเห็นการเคลื่อนไหวของเธอ

ร่างกายของเธอไม่รู้สึกตึงเครียดหรือเกร็งเลย กลับรู้สึกเหมือนมันเป็นการเคลื่อนไหวที่ราบรื่นและมีความสมดุล

ในขณะที่เธอหลบมุมเพื่อดูเส้นทางที่ ลีวาน กำลังไป สิ่งที่ทำให้เธอประหลาดใจคือ การที่เธอรู้สึกชินกับร่างกายตัวเองได้อย่างไม่น่าเชื่อ

ความรู้สึกของการพลางตัวในมุมแคบ ๆ หรือลัดเลาะไปตามรั้วของตึก ดูเหมือนจะเป็นสิ่งที่เธอทำมาแล้วหลายครั้ง

แม้ว่าเธอจะไม่สามารถเข้าใจได้ว่าเพราะอะไร แต่ความคล่องตัวและการเคลื่อนไหวที่แม่นยำของเธอกลับทำให้เธอรู้สึกเหมือนว่า มันเป็นสิ่งที่คุ้นเคย และง่ายดายมากกว่าการทำกิจวัตรในบ้าน เช่น การทำอาหารหรือการทำความสะอาด

โซเฟีย หยุดอยู่หลังเสาไฟข้างถนน เพื่อรอให้ ลีวาน เดินไปข้างหน้า เธอไม่ได้รู้สึกตื่นตระหนกหรือหวาดกลัว แต่กลับรู้สึกถึงความสงบที่ลึกล้ำในใจของเธอ ทุกการเคลื่อนไหวเป็นไปตามสัญชาตญาณ ร่างกายของเธอเคลื่อนไหวไปตามมุมต่าง ๆ โดยไม่คิดอะไรเลย เธอเหมือนจะรู้ว่าเธอควรจะทำอย่างไร ไม่ว่าจะเป็นการยืนหลบอยู่ในเงามืดของเสาไฟ หรือการเดินหลบไปหลังต้นไม้ที่บังเส้นทางเดินของ ลีวาน

บางครั้งเมื่อ ลีวาน หยุดหรือหันกลับมามอง เธอสามารถรู้ตัวได้ทันที และ หลบตัวเองได้อย่างไร้เสียง มันเหมือนกับเธอมีความสามารถพิเศษ ในการรู้จักการเคลื่อนไหวรอบตัว และ แม้แต่เมื่ออยู่ในสถานการณ์ที่อันตรายหรือเสี่ยง ก็ไม่ทำให้เธอตกใจหรือกลัว

ในใจของเธอเองกลับมีคำถามว่า "ทำไมฉันถึงทำได้ขนาดนี้?" แต่ในขณะเดียวกันความรู้สึกที่ชินกับการพลางตัว และ การหลบซ่อนก็กลายเป็นสิ่งที่เธอไม่สามารถอธิบายได้ มันเหมือนกับความสามารถที่ฝังอยู่ในตัวเธอเอง

ตอนแรกเธอรู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อยที่ได้ตาม ลีวาน เข้ามาในสถานที่ที่แปลกใหม่ แต่เมื่อเธอเริ่มเดินตามเขาไปภายในตึก ร่างกายของเธอกลับรู้สึกสงบขึ้นอย่างไม่รู้ตัว ทุกก้าวที่เธอเดินไปในทางมืดๆ ภายในตึกนั้น เธอรู้สึกเหมือนกับว่าเธอกำลังทำสิ่งนี้มาหลายครั้งแล้ว การเคลื่อนไหวของเธอดูราบรื่น ฝีเท้าเบาและเงียบ จนแทบไม่สามารถได้ยินเสียงฝีเท้าของตัวเอง

เธอหันไปมองทุกมุมของตึกที่เต็มไปด้วยฝุ่นและ เงามืด แต่เธอไม่รู้สึกกลัวเลย สัญชาตญาณของเธอพาเธอหลบซ่อนตามมุมต่างๆ อย่างมีระเบียบ ทุกการเคลื่อนไหวดูเหมือนจะเป็นธรรมชาติ เธอไม่เคยรู้สึกว่าตัวเองเป็นนักสืบที่ดีขนาดนี้มาก่อน แต่มันเหมือนเป็นสิ่งที่เธอทำเป็นประจำ

"ทำไมฉันรู้สึกเหมือนเคยทำแบบนี้มาก่อน?" โซเฟีย คิดในใจ ขณะที่หลบมุมและค่อยๆ ตาม ลีวาน ไป

การชนของที่หล่น

ขณะที่ โซเฟีย กำลังเดินตาม ลีวาน ในมุมที่ไม่คุ้นเคย ความคิดของเธอกลับไปวนอยู่ที่ความรู้สึกคุ้นเคยกับการเคลื่อนไหวของตัวเอง เธอรู้สึกว่าทุกก้าวที่เธอเดิน มันเป็นการเคลื่อนไหวที่ลื่นไหลและคล่องแคล่วมากจนเธอลืมตัว เผลอชนกับของบางอย่างที่ตั้งอยู่ในมุมที่มืด

“ตุ๊บ!” เสียงของสิ่งของที่ตกลงมาทำให้ โซเฟีย ตกใจเล็กน้อย เธอหยุดทันทีและพยายามปรับอารมณ์ตัวเองกลับมาให้สงบ

เธอรู้สึกได้ถึงความตึงเครียดที่ตามมาทันทีและตั้งใจจะระวังตัวมากขึ้น แต่เสียงที่เกิดขึ้นนั้นกลับดังจน ลีวาน หันหลังกลับมาทันที

"ใคร?" เสียงของ ลีวาน ดังขึ้น รุนแรงและเต็มไปด้วยความสงสัย เขามองไปรอบๆ อยากระวังตัว พร้อมกับคิดในใจ ว่าเขาคิดว่า เขารอบคอบดีแล้ว ไม่น่าจะมีใครที่ตามมา แล้วเริ่มเดินกลับมา

การปิดปากและการลากออกไป

โซเฟีย พยายามยืนนิ่งในเงามืด ขณะ ลีวาน หันไปหาจุดที่เกิดเสียง เขากำลังมองหาต้นตอของเสียงที่ได้ยิน แต่ไม่มีใครอยู่ในจุดนั้น

ในขณะที่เขากำลังเดินเข้ามาใกล้ โซเฟีย มือปริศนาในเงามืดก็ค่อยๆ ปิดปากเธออย่างรวดเร็ว แรงที่กดแน่นบนปากทำให้เธอไม่สามารถขยับได้ และไม่สามารถส่งเสียงร้องออกมาได้

เธอพยายามดิ้นรน แต่มือที่จับปากเธอกลับแข็งแรงและมั่นคง ทำให้เธอไม่สามารถตอบโต้ได้ ในขณะที่ ลีวาน กำลังเดินมาทางเธอ เขาไม่เห็นสิ่งที่เกิดขึ้นจากการถูกจับในเงามืด

ร่างของ โซเฟีย ถูกลากออกไปอย่างรวดเร็ว มือที่ปิดปากเธอปล่อยออกไปในทันที ขณะที่เธอถูกดึงออกไปจากพื้นที่ที่ ลีวาน ยืนอยู่