No & Not
“นั่งห่าง ๆ บ้างก็ได้ไหม”
ฉันกระซิบผู้ชายข้างกาย ที่จงใจใช้บั้นท้ายมาบดเบียดแม้ที่นั่งจะว่างเยอะก็ตาม
เรานั่งสรุปงานกัน โดยที่คนอื่นนั้น สนใจงานที่ทำกันอยู่ ส่วนน็อตก็เอาแต่ก่อกวนฉัน
“ไอ้น็อตจะทำไหมงาน”
ขณะที่เขาทำหน้าตาไม่รู้ไม่สนใด ๆ เสียงทุ้มใหญ่ของไม้ฟืนก็ดังขึ้นพร้อมกับกองทัพขนมมากมายที่ถูกวางอย่างแรงโดยฝีมือเขา
“พวกมึงก็ทำในส่วนของตัวเองไปดิวะ ยุ่งอะไรกับกูเนี่ย”
น็อตพูดออกมาหน้าตาย ก็เราสองคนทำในส่วนของเราเสร็จกันแล้ว เลยมานั่งรอเป็นกำลังใจให้คนอื่น แต่พอน็อตกวนฉันมากเกิน เพื่อน ๆ ก็เลยคงจะเคืองตา
“ยืมโทรศัพท์หน่อยดิ”
จากที่เขานั่งเคาะนิ้วอยู่นิ่ง ๆ ก็หันมาทำหน้าจริงจังใส่กัน
“ไม่ให้”
ฉันปฏิเสธพลางถลึงตาอย่างเคืองขุ่น เพราะมือที่กำลังวุ่นจะยื้อแย่งของฉันนั้นได้คว้าของที่อยากได้นั้นไปเรียบร้อย
ฉันได้แต่ใช้หางตามองอย่างเอือมระอา อะไรกันนักกันหนาถึงมาทำตัวสนิ
