“เลี้ยงเด็กไม่ใช่เรื่องง่าย อย่างไรแม่ก็สำคัญ”
ท่านว่าอย่างนั้นก่อนจะผละออกมา สีดาไม่เข้าใจสิ่งที่ดาวต้องการจะสื่อ ได้แต่ยิ้มบางๆ ตอบท่าน เธอมองลูกสาวที่อยู่ในอ้อมกอดธเนศอีกครั้ง ก่อนตัดสินใจร้องขอ...
“ขอจาอุ้มเดซี่หน่อยได้ไหม” ธเนศไม่ตอบเป็นคำพูด เขาเลือกที่จะเดินมาหาหญิงสาว แล้วส่งลูกน้อยที่นอนหลับปุ๋ยให้เธอ
และเมื่อได้อยู่ใกล้กันวันวานในอดีตก็หวนคืนมาอีกครั้ง ระหว่างส่งลูกให้แม่ของแกนั้น มือทั้งสองบังเอิญแตะกันอย่างไม่ได้ตั้งใจ พานให้ทั้งคู่สบสายตาอัตโนมัติ และก็กลายเป็นสีดาเองที่น้ำตาไหล เธอรวดร้าวในใจยามถูกเขาจ้องมองด้วยสายตาเย็นชา
ส่วนธเนศไม่พูดอื่นใดสักคำ หลังจากส่งลูกให้เธอแล้ว เขาจึงเดินเลี่ยงมาขนของที่อยู่ในมือรามฤทธิ์ไปบ้านของตน โดยมีพจน์กับเดือนมองตามด้วยความสะท้านทรวง ทุกคนต่างก็สงสารสีดา ดาวพูดกับหญิงสาวว่า
“พาลูกไปส่งเถอะจา ไปส่งเขาที่บ้านพี่แดน” สีดาสั่นหน้าปฏิเสธ เธอ
