Chapter 32

1338 คำ

    Agad siyang dinala ng binata sa sinasabi nitong kakilalang neurologist. It was totally awkward, being in a queue with mental health patients. They all looked normal, like her. Wala siya ni isang nakitang tumatawa or nag-iiyak sa pila. However, she can’t acknowledge the thought that she could be suffering from a mental disease. What if nasa Stage 4 dementia na pala siya? Kung lalala pa ang ang dementia niya up until Stage 7, sino na lang ang mag-aalaga sa kanya? Si Juluis? Kung ngayon ngang medyo normal pa siya ay hindi na niya ito maramdaman, how much pa kaya kapag bedridden na siya? Then she looked at Vince. He looked more troubled than she was. Ilang beses na niyang narinig ang buntong-hininga nito.      When her name was called, hindi nag-atubili ang binatang samahan siya. She was

อ่านฟรีสำหรับผู้ใช้งานใหม่
สแกนเพื่อดาวน์โหลดแอป
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    ผู้เขียน
  • chap_listสารบัญ
  • likeเพิ่ม