Replay 2
872 คำ
?เบย์
ไบรท์ : ว่าไง
เบย์ : เฮีย ตื่นยัง
ไบรท์ : ตื่นแล้ว มึงมีอะไรแต่เช้า
เบย์ : ผมอยู่ที่โรงพยาบาล พอดีเจออาจารย์นารินรถล้มที่แยกก่อนถึงโรงเรียน เลยพามาหาหมอ เฮียว่างมั้ย มารับผมกับอาจารย์นารินหน่อย
ไบรท์ : อื้ม เดี๋ยวไป
ไบรท์ลุกจากที่นอนก่อนคว้าผ้าพันรอบเอวเดินไปอาบน้ำ ไม่นานหลังจากแต่งตัวเสร็จ เขารีบขับรถออกจากคอนโดตรงไปที่โรงพยาบาลทันที
โรงพยาบาลXX
ชายหนุ่มเดินมาถึงห้องฉุกเฉินก่อนเจอน้องชายฝาแฝดนั่งรออยู่
“ไหนอาจารย์นาริน เขาเป็นอะไรมากหรือเปล่า” ไบรท์เอ่ย
“แหม่! รีบถามหาสาวเลยนะเฮีย ทำแผลอยู่ ไม่เป็นอะไรมากหรอก” เบย์เอ่ย
“อืม”
ทั้งคู่นั่งรอไม่นาน นารินที่ขาและแขนมีผ้าก๊อตติดอยู่เดินออกมา
“อาจารย์ไหวมั้ยครับ” เบย์เอ่ย
“ไหว เบย์เธอมีสอบไม่ใช่หรือไง กลับโรงเรียนเถอะ เดี๋ยวครูโทรบอกฝ่ายปกครองให้” นารินเอ่ย
“ก็ได้ครับ งั้นผมไปก่อนะครับ เฮีย ฝากอาจารย์ผมด้วยนะ”
พูดจบเบย์ก็เดินคว้ากระเป๋านักเรียนออกไป เหลือเพียงไบรท์กับอาจารย์นารินเท่านั้น
“เดี๋ยวฉันไปส่ง เธอเดินไหวหรือเปล่า” ไบรท์เอ่ย
“เราอายุเท่ากันหรอ” นารินเอ่ย
“อื้ม ไปเถอะ ฉันมีเรียนต่อ”
ไบรท์พานารินขับรถกลับมาส่งเธอที่คอนโด ก่อนจะประคองเธอจนถึงห้อง
“อยู่คนเดียวหรอ” ไบรท์เอ่ย
“เปล่า รินอยู่กับเพื่อนน่ะ ตอนนี้คงไปทำงานแล้ว”
“อ่อ งั้นฉันกลับก่อนนะ” ไบรท์เอ่ย
“ขอบคุณมากนะที่มาส่ง ไว้รินเลี้ยงข้าวนะ” นารินเอ่ย
“อื้ม”
พูดจบ ไบรท์เดินออกจากห้องของนารินไป ก่อนจะไปเข้าเรียนจนกระทั่งช่วงเย็น
?(เบอร์ที่ไม่รู้จัก)
ไบรท์ : ครับ
ปลายสาย : นารินเองนะ รบกวนหรือเปล่า
ไบรท์ : อ่อ เปล่า พอดีเพิ่งเลิกเรียนน่ะ
นาริน : วันนี้มาที่คอนโดรินนะ รินจะเลี้ยงข้าว
ไบรท์ : อืม เธอไม่กลัวฉันหรือไง เพิ่งรู้จักกัน
นาริน : นายไม่ได้ดูเป็นคนเลวร้ายอะไรนิ อีกอย่างเพื่อนรินอยู่ด้วย จะกลัวทำไม
ไบรท์ : อืม ได้ เดี๋ยวฉันแวะไป
หลังออกจากมหาลัย ไบรท์ขับรถไปหานารินที่คอนโดเดิมที่เขามาส่งเธอเมื่อเช้า ก่อนเดินตรงไปยังห้องของเธอทันที
แอ๊ดดดด!!! นารินเดินมาเปิดประตูให้ ก่อนที่ไบรท์จะเข้าห้องไปแล้วนั่งลงที่โซฟา
“เจ็บแบบนี้เธอยังทำอาหารไหวอีกหรอ”
“ไหว ไม่ได้แขนขาหักซะเมื่อไหร่ แต่จะให้เดินออกไปข้างนอก คงไม่ไหว” นารินเอ่ย
“แล้วไหนเพื่อนเธอล่ะ”
“กำลังมา จะถึงแล้ว เดี๋ยวกินมื้อเย็นพร้อมกันเลยนะ”
ไม่นานประตูห้องก็เปิดออก พร้อมกับเพื่อนของนารินที่เดินเข้าห้องมา
“พี่ริน หยามาแล้ว...”
หญิงสาวที่มาใหม่ถึงกับชะงักทันที เมื่อเห็นมามีคนอื่นนั่งอยู่ในห้อง
“หยา มาพอดีเลย ช่วยพี่ตั้งโต๊ะหน่อย” นารินเอ่ย
“อะ..อ่อ ได้ๆเดี๋ยวหยาช่วยนะ”
ทั้งสามคนนั่งกินมื้อเย็นไปพร้อมกัน นารินคุยกับไบรท์มากขึ้น จนสนิทกันไว ปกติไบรท์ไม่ค่อยคุยกับคนอื่นที่ไม่ใช่เพื่อนหรือญาติเยอะขนาดนี้มาก่อน แต่นารินเธอสดใส คุยเก่ง เขาถึงคุยกับเธอไม่เบื่อ
“เดี๋ยวหยาล้างจานเอง พี่รินพะ..พาเพื่อนไปนั่งในห้องรับแขกเถอะ”
“วันนี้พี่รบกวนด้วยนะหยา”
“ไม่เป็นไรๆ พี่ไปเถอะ”
นารินกับไบรท์ออกมานั่งคุยกันที่ห้องรับแขก ในขณะที่ยะหยากำลังล้างจานในครัว
“ถ้างั้น ฉันกลับก่อนนะ ขอบคุณสำหรับมื้อเย็น” ไบรท์เอ่ย
“อืม ไว้เจอกันนะ” นารินเอ่ย
“อืม อย่าลืมกินยาล่ะ ฉันไปล่ะ”
ไบรท์เดินออกจากห้องไป ยะหยาก็เดินออกมาพอดิบพอดี
“พี่ริน นั่นแฟนพี่หรอ” ยะหยาเอ่ย
“เปล่า แต่เขาก็น่ารักดีนะ หยาว่ามั้ย” นารินเอ่ย
“ไม่รู้ซิพี่ริน”
“พี่เข็ดกับความรักแล้ว แต่ไม่รู้ทำไม เจอเขาแล้วพี่รู้สึกแปลกๆ” นารินเอ่ย
BRIGHT TALK
ปัก! ปัก! ปัก!
เสียงแรงหมัดชกเข้ากับกระสอบทรายภายในยิมของบ้านหลังใหญ่ ขายหนุ่มที่เปลือยอกท่อนบนมีเม็ดเหงือผุดขึ้นจนทั่ว บ่งบอกว่าเขาคงซ้อมมวยมาพักใหญ่
“เฮีย อะไรเข้าสิงมาชกมวยตอนสองทุ่มเนี่ย!”
เสียงเบย์ที่เดินเข้ายิมมา ซึ่งยิมนี้อยู่ภายในบ้านหลังใหญ่ของเลโก้ผู้เป็นปู่ บางวันหลานๆทุกคนก็จะมานอนกันที่นี่ให้ผู้เป็นย่าหายคิดถึงบ้าง วันนี้ก็เช่นกัน
“ไม่มีอะไร” ไบรท์เอ่ย
“นึกว่าไปโมโหใครมา ต่อยซะสงสารกระสอบทรายเลย”
“มาเป็นคู่ซ้อมให้หน่อยมา”
“ไม่เอาหรอก เดี๋ยวตายคาหมัดเฮีย เฮียซ้อมกับกระสอบทรายไปนั่นแหละ ผมไปหาย่าดีกว่า”
พูดจบเบย์ก็เดินออกไป เหลือแค่ไบรท์ทียังคงซ้อมมวยต่อในยิมเพียงลำพัง
- ผู้เขียน
