บทที่6 ภาค2 หมู่บ้านเซิ่งหุน
1619 คำ
หลังจากที่ซานซานและเหล่าศิษย์น้องได้ขอให้ฉินหนานช่วยแนะนำการบ่มเพาะก็ได้นั่งลงเพื่อทำการบ่มเพาะให้ฉินหนานวิเคราะห์
จนเวลาผ่านไปกว่าหนึ่งก้านธูปฉินหนานก็เอ่ยขึ้นว่า “แม่นางพวกเจ้าหยุดบ่มเพาะกันก่อน”
ฉินหนานใช้นิ้วชี้มือขวาถูคาง พลางใช้สมองขบคิด “ข้าว่ามีสองสิ่งที่ข้าเห็นทีควรจะแก้ไข แม่นางยินดีรับฟังหรือไม่ เพราะว่าอาจจะขัดกับแนวทางการบ่มเพาะของสำนักท่านข้าเกรงว่าหากพูดไปมันจะดูไม่ดี”
ซานซานมองหน้าเหล่าศิษย์น้องต่างก็พากันพยักหน้าให้กัน “เชิญคุณชายเจ้าค่ะ พวกเรายินดีรับฟัง”
เหล่าศิษย์สำนักอักษรทั้งสิบนั้นรู้ดีว่าพวกนางเป็นเพียงเด็กกำพร้าและเป็นศิษย์ชั้นนอก เคล็ดวิชาบ่มเพาะที่พวกนางฝึกนั้น เป็นเพียงระดับพื้นฐานหาได้มีความลึกซึ้งแต่อย่างใด พวกนางจึงยินดีรับฟังถ้าหากว่าคำแนะนำเหล่านั้นทำให้พวกนางแข็งแกร่งขึ้น
“ข้าขอถามได้หรือไม่ เวลาพวกเจ้าดูดซับพลังฟ้าดินพวกเจ้านั้นเอาไปเก็บไว้ที่ใด”ฉินหนานถามด้วยใบหน้าที่รู้คำตอบ
“พวกแม่นางยังไม่ต้องรีบตอบ ฟังข้าพูดก่อนหากมีตรงไหนไม่ถูกต้องให้พวกท่านรีบแย้งขึ้นมาได้ทันที”
ฉินหนานพูดต่อในทันที “ทุกครั้งแม่นางจะดูดซับพลังฟ้าดิน ไว้ที่ตันเถียนเพียงอย่างเดียว ถึงเวลาที่พวกท่านจะใช้พลัง ถึงจะค่อยๆโคจรพลังไปตามจุดชีพจร ด้วยเหตุนี้พวกแม่นางไม่อาจจะบ่มเพาะได้เป็นเวลานานเพราะตันเถียนมีความจุที่จำกัด เวลาจะใช้ทักษะก็ใช้เวลาหลายอึดใจในการโคจรพลังไปทั่วร่างไม่อาจจะใช้พลังได้โดยทันทีและเมื่อใช้ไปได้ไม่นานพลังปราณก็จะเริ่มไม่ปะติดปะต่อทำให้ไม่อาจสู้พัวพันได้นาน น่าชื่นชมที่พวกเจ้าสามารถบ่มเพาะมาถึงระดับปราณปฐพีได้”
สตรีทั้งสิบเมื่อได้ยินสิ่งที่ฉินหนานพูด หัวใจก็ลอบสั่นสะท้านเพราะสิ่งที่ฉินหนานพูดมานั้นถูกทั้งหมด ไม่มีสิ่งใดผิดไปเลย
ไม่นานซานซานจึงเอ่ยปาก “พอจะมีวิธีการแก้ไข้หรือไม่เจ้าคะคุณชายฉิน”
ฉินหนานยิ้มบางๆใบหน้าสง่างามก่อนจะสะบัดมือเอาหุ่นไม้ที่ฉินหนานสร้างและจำลองการแสดงจุดชีพจรต่างๆที่เคยใช้สอนลูกศิษย์ของตนออกมาจากแหวนมิติ
“แม่นางดูนี่ นี่คือตันเถียนเวลาทั่วไปพวกเจ้าจะสะสมพลังฟ้าดินและพลังปราณไว้ที่นี่ แต่แท้จริงแล้วข้าอยากให้พวกเจ้าคิดว่าตันเถียนนี่คือทางผ่าน โดยการที่พวกเจ้าจะต้องเดินพลังไปสะสมตรงจุดนี้”ฉินหนานอธิบายพลางชี้ไปที่จุดต่างๆด้วยความใจเย็นพร้อมบอกเหตุผลต่างๆ
“เมื่อจุดชีพจรพิศดารทั้งแปดในจุดแรกมีพลังเต็มเปี่ยมอย่าเพิ่งทะลวงไปชีพจรที่สอง ให้ใช้พลังนั้นห่อหุ้มตันเถียนและจุดนั้นไว้ ตอนนี้อาจจะเจ็บสักหน่อยแต่เมื่อพลังนั้นไม่อาจไปต่อได้ จุดตันเถียนและจุดชีพจรพิสดารจุดแรกก็ไม่อาจแตกสลายได้เพราะมีพลังห่อหุ้มไว้ พวกมันก็จะขยายตัวออกมา”
“ทำให้พวกแม่นางมีแหล่งสะสมพลังสองที่และหากไม่รีบก็สามารถขยายจุดได้จนพอใจจึงค่อยไปจุดที่สองแล้วทำแบบเดิม”ฉินหนานพูดจบก็โบกมือเก็บหุ่นไม้เข้าแหวนมิติไป
“อย่างที่สองข้าคิดว่าทักษะกระบี่ที่พวกท่านใช้ ข้าได้เห็นเมื่อตอนสังเกตุการณ์ตอนแรกและได้คิดดูแล้ว ข้าว่าวิชาที่พวกท่านใช้มีสิบสี่แห่งที่ไม่สมบูรณ์ ข้าสามารถแสดงให้พวกท่านดูได้ พวกท่านสนใจหรือไม่”
เหล่าสตรีศิษย์สำนักอักษรโม่เซิน คราวนี้ไม่ได้ปรึกษากันแต่กลับพูดออกมากันอย่างพร้อมเพรียง “ขอบคุณคุณชายที่เมตตา..!!!”
ฉินหนานรีบโบกมือปฏิเสธ “เมตตาอะไรกัน ข้าเห็นพวกเจ้าเป็นสหายคนหนึ่ง เมื่อพวกเจ้ามาขอให้ข้าช่วยข้าก็เต็มใจช่วย จะเมตตง เมตตาอะไรกัน แต่ว่าคืนนี้ก็ดึกมากแล้วพวกแม่นางไปพักผ่อนให้เต็มที่ก่อนเถิด ข้ากางค่ายกลวิญญาณไว้แล้ว ข้ารับรองความปลอดภัยพรุ่งนี้ค่อยดูวิชากระบี่กัน”
หลังจากสตรีทั้งหลายกล่าวขอบคุณและแยกย้ายกันไปพักผ่อนฉินหนานก็ทำการบ่มเพาะดูดซับพลังฟ้าดินที่เข้มข้นและค่อนข้างบริสุทธิ์ของทวีปจิงโจวอีกครั้ง ด้วยการใช้เคล็ดวิชาบ่มเพาะเก้าตำหนักสวรรค์ ฉินหนานเปิดตำหนักทั้งเก้าพร้อมกันเพื่อเริ่มดูดซับในทันที
ทางด้านซานซานและศิษย์น้องเมื่อแยกตัวออกมาจากฉินหนานต่างก็ไม่ได้พักผ่อน แต่กลับนั่งบ่มเพาะตามวิธีของฉินหนานกันทุกคน ทำให้ฉินหนานที่รับรู้ด้วยปราณจิตสัมผัสถึงกับอมยิ้มต่อมา
เช้าวันต่อมาหลังจากทุกคนทำภารกิจส่วนตัวเรียบร้อยก็เริ่มออกเดินทางกันต่อโดยที่มีการแวะพักไปเรื่อยๆในระหว่างทาง ในช่วงเวลาพักฉินหนานก็มาพูดคุยกับพวกชาวบ้าน นำขนมที่เก็บไว้ในแหวนมิติออกมาให้เด็กๆได้กินกัน ทำให้ในตอนนี้พวกเด็กๆ ต่างติดฉินหนานกันแจเมื่อฉินหนานเดินมาก็รีบวิ่งเข้าไปกอดขาทักทายกันเกือบทุกคน
ในช่วงพักเที่ยงฉินหนานก็แสดงวิชากระบี่ของพวกซานซานที่ตนได้ขัดเกลาใหม่ โดยเป็นการแสดงการต่อสู้ให้ดูระหว่างฉินหนานและซานซาน
เมื่อได้ดูได้ชมพวกนางถึงกับตาค้างตื่นตะลึงกับเคล็ดวิชาที่ฉินหนานได้ขัดเกลาใหม่โดยที่ซานซานไม่อาจตอบโต้ได้แม้แต่กระบี่เดียวและยังมีอีกหลายครั้งที่ฉินหนานยั้งมือเพื่อให้กระบวนท่าได้เดินหน้าต่อไป หากเป็นศัตรูย่อมไม่อาจต้านรับได้แน่
กระบวนท่าที่ฉินหนานใช้ออกช่างดูอ่อนช้อยงดงามต่อเนื่องและทรงพลัง การฟาดฟันจ้วงแทงล้วนแม่นยำคล้ายการเขียนอักษรก็ไม่ปาน
เคร้ง..!!
เคร้ง.!! เคร้ง..!!
เคร้ง..!!!!เสียงกระบี่ฟาดฟันพัวพันกัน
ฟึบ…!!ครืดดดดด
“ซานซาน..!!!เจ้าเป็นอันใดหรือไม่”ฉินหนานรีบตะโกนก่อนจะแทรกตัวเข้าห้วงมิติปรากฏตัวข้างซานซานที่กำลังจะล้มฟาดแล้วใช้มือขวาอ้อมไปประคองซานซานจากด้านหลัง
ทั้งสองสบตากันอย่างใกล้ชิด ทำให้ทั้งคู่มีแก้มที่แดงออกมาเล็กน้อย เหล่าศิษย์น้องของซานซานและชาวบ้านที่ชมดูต่างซุบซิบอมยิ้มไปตามๆกัน หนึ่งบุรุษหนึ่งสตรีที่สง่างามช่างดูสมกันอย่างยิ่ง
ฉินหนานเมื่อรู้สึกตัวรีบประคองซานซานขึ้นพร้อมกับยกมือขึ้นประสานกัน “ขออภัยแม่นานซานซานที่ล่วงเกิน”
“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ประลองยุทธ์เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นได้เสมอ”ซานซานยิ้มหน้าแดงถึงใบหู
“อะแฮ่ม..!!” ฉินหนานกระแอมแล้วพูดกับพวกสตรีทั้งหมด “พวกเจ้าเห็นกระบวนท่าแล้วใช่ไหม”
“เจ้าค่ะ”สตรีทั้งสอบขานตอบ
ฉินหนานยิ้มบางๆก่อนจะพูดต่อ “แม้วิชากระบี่นี้มีพื้นฐานมาจากวิชากระบี่อักษรโม่เซิน แต่ข้าได้ขัดเกลาทั้งหมดใหม่ ข้าขอเรียกวิชานี้ว่ากระบี่พู่กันเร้นสวรรค์”
พวกเจ้าลดการป้องกันห้วงทะเลความรู้ ข้าจะถ่ายทอดเคล็ดการเดินลมปราณคู่กับกระบี่พู่กันเร้นสวรรค์นี้ให้
ทุกคนไม่รอช้ารีบลดการป้องกันทะเลความรู้ลง
ฟึบ..!!
วิ้งงง..!!!
ฉินหนานชูนิ้วชี้และนิ้วกลางมือขวาโครจรพลังวิญญาณขับเคลื่อนความรู้จากห้วงทะเลความรู้ ก่อนจะมีประกายแสงสีขาวออกมาที่ปลายนิ้วทั้งสองก่อนที่ฉินหนานจะส่งเคล็ดวิชามุ่งตรงไปยังห้วงทะเลวิญญาณของทั้งสิบคน
“พวกแม่นางไม่ต้องรีบซึมซับในตอนนี้ เอาไว้คืนนี้ค่อยทำความเข้าใจเรียนรู้ตอนนี้เราเดินทางกันต่อเถิด”ฉินหนานกล่าวจบก็ยิ้มออกมา
พริบตาเก้าวันผ่านไป ที่ผ่านมาเหล่าสตรีสำนักอักษรโม่เซินได้บ่มเพาะตามวิธีการของฉินหนานและฝึกกระบี่พู่กันเร้นสวรรค์อย่างขยันขันแข็งแม้จะฝึกได้อย่างไม่เต็มที่แต่ทุกคนก็รู้สึกได้ว่าการบ่มเพาะของตนนั้นแม้จะไม่ก้าวข้ามเขตแดนแต่ก็มีความก้าวหน้าอย่างก้าวกระโดด
“นั่น..!!ใกล้ถึงหมู่บ้านของพวกเราแล้ว”พวกชาวบ้านต่างตะโกนออกมาด้วยความดีใจ เวลาผ่านไปเพียงครึ่งชั่วยามทุกคนก็มาถึงหมู่บ้านเซิ่งหุน ในตอนนี้สภาพหมู่บ้านคือถูกทำลาย บางส่วนถูกเผาทิ้งชาวบ้านหลายคนเมื่อเห็นสภาพบ้านเรือนของตนต่างก็มีความโศกเศร้าแสดงออกมาให้เห็นทางใบหน้า
“พวกท่านอย่าได้โศกเศร้าเสียใจไป พวกเรายังไม่ตายก็สามารถสร้างใหม่ได้ ข้าจะอยู่ช่วยพวกท่านเอง”ฉินหนานกล่าวปลอบใจและเสนอตัวช่วยออกมาทำให้ชาวบ้านยิ่งซาบซึ้งในน้ำใจมากขึ้นไปอีก
- ผู้เขียน
