วายุ
ผมนั่งรออยู่หน้าห้องคลอดพร้อมกับดวงตาที่แดงก่ำและน้ำตาที่หยดลงมาอย่างต่อเนื่อง
ตั้งแต่วินาทีที่รินปฏิเสธการเข้าไปของผม ทั้งที่แววตาของเธอมันสะท้อนความกลัวอย่างปิดไม่อยู่ แต่เธอก็เลือกจะทิ้งผมไว้ข้างหลัง และเดินหน้าไปด้วยตัวเอง
ผมมันเลวเกินกว่าจะเป็นสามีและพ่อที่ดีให้เธอกับลูก วันที่ผมมีโอกาสทำดีกับเธอผมกลับละเลย วันที่ผมมีสิทธิ์สนใจเรื่องลูกแต่กลับมองข้าม
แล้ววันนี้จะแปลกตรงไหนที่ผมจะไม่มีสิทธิ์หรือโอกาสนั้น
ผมได้แต่นั่งภาวนาให้เธอกับลูกปลอดภัย ขอให้ทุกอย่างผ่านไปด้วยดี อย่างน้อยแค่นั้นก็นับว่าเป็นโชคดีที่สุดสำหรับผมแล้วในตอนนี้
จนเวลาผ่านไปเท่าไหร่ผมก็ไม่รู้ ประตูห้องเปิดออกพร้อมกับรถเข็นเด็ก ผมรีบลุกขึ้นมองเด็กน้อยในรถที่ถูกห่อด้วยผ้า ดูน่าทะนุถนอมราวกับตุ๊กตาด้วยซ้ำ
“ภรรยาผมเป็นยังไงบ้างครับ” ผมเงยหน้าจากลูกหันไปถามหมอด้วยความเป็นห่วง
“ปลอดภัยทั้งแม่และลูกค่ะ เดี๋ยวจะย้ายคุ
