ซีแนบแก้มลงซบกลุ่มผมนุ่ม สูดกลิ่นหอมอ่อนเข้าปอด ซึมซับความรู้สึกละเมียดละไมที่อบอวลรอบตัวเงียบ ๆ กระทั่งหลับตามไปในที่สุด
กระทั่ง...
แกร๊ก!
“ไอ้... ซี....”
เสียงเปิดและเสียงเรียกแผ่วเบาปลุกคนรู้สึกตัวไวให้ลืมตาตื่น แสงสว่างจ้าทำให้มองเห็นชัดว่าคนที่เปิดประตูเข้ามาคือภูมิ เพื่อนสนิทเลิกคิ้วมองหน้าเขาก่อนสลับเหล่ไปยังใครอีกคนที่ซุกตัวแนบอยู่กับอก แววตาเริ่มฉาบฉายรอยยิ้มทำให้เขาเอ่ยปากไล่เสียงเบา
“ออกไป”
ภูมิยักไหล่ ไม่วายมองเสี้ยวหน้าจิ้มลิ้มที่แนบซบอยู่กับอกเพื่อน
“เพื่อนสนิทกันจริงด้วย”
“ไอ้ภูมิ ออกไป”
“ก็ได้ ๆ จะแปดโมงครึ่งแล้วไม่เห็นมึงออกไปเลยจะเข้ามาปลุก นี่ดีนะที่เป็นกู ถ้าเป็นไอ้บิ๊กละก็”
ซีชี้นิ้วไล่เพื่อนอย่างไม่อยากให้อีกฝ่ายมัวพูดมาก กลัวคนในอ้อมแขนจะตื่น แต่พอภูมิยอมออกจากห้องไป เขาหันมามองคนในอ้อมแขนก็สบสานตาคู่คมขลับที่มีความงัวเงียเล็กน้อย
“ตื่นแล้วเหรอ”
“อือ”
