เจ้าสาวมาเฟีย

ตอนที่ 1 ยัยตัวแสบ

“แบบนี้มันโกงกันชัด ๆ”

“ไปเรียกผู้จัดการมาซิ ไม่งั้นกูไม่ยอมแน่!” เสียงโวยวายเป็นภาษาจีนที่ดังอยู่ในโซนของกาสิโน

ร่างเพรียวในเดรสเกาะอกสีดำกระโปรงยาวพ้นช่วงเข่าลงมาแต่กลับผ่าเว้าขึ้นจนเกือบถึงโคนขา เจ้าของใบหน้าสวยคมตามแบบฉบับลูกครึ่ง สีผมน้ำตาลเข้มที่ไม่ได้ผ่านการกัดสีมาแต่อย่างใด ผมยาวหนามัดรวบสูงโชว์ใบหน้ารูปไข่และด้านหลังปล่อยเป็นหางม้าจนถึงกลางหลัง ตาโตเฉี่ยวที่รับกับคิ้วดกดำเรียงเส้นสวยทำให้ดูไม่ใช่คนอ่อนหวาน ริมฝีปากกระจับอวบอิ่มที่รับจมูกโด่งที่ปลายรั้นบ่งบอกถึงความดื้อของเจ้าตัวได้เป็นอย่างดี ทั้งหมดอยู่บนเรือนร่างที่เหมือนฟ้าประทาน ไหล่บางและไหปลาร้าสวยรับกับอกอวบอัดน่ามอง เอวคอดกิ่วที่รับกับสะโพกผาย ทุกอย่างที่รวมกันเป็น เมนิลา สวิตเตียน ที่ทำให้ผู้ชายทุกคนที่ได้เจอต้องเหลียวหลัง

“ไม่ทราบว่ามีปัญหาอะไรเหรอคะ” เสียงเอ่ยเป็นภาษาจีนเช่นเดียวกันถามขึ้น

“...” หันมาตามเสียงก็เจอกับใบหน้าสวย จากที่ตอนแรกใบหน้าของชายคนนั้นบึ้งตึง ตอนนี้กลับยิ้มออกมา

“ฉันเป็นคนดูแลที่นี่ มีอะไรบอกได้นะคะ” มีอาเอ่ยอย่างสุภาพพร้อมกับรอยยิ้มที่เรียกได้ว่ามีบ้านให้บ้าน มีรถให้รถ

“อ้อ..” ผู้ชายคนนั้นยิ้มก่อนจะเดินเข้ามาหา การ์ดของมีอาที่ยืนประกบหลังเดินเข้ามาทันทีแต่มีอากลับยกมือขึ้นห้ามไว้เล็กน้อย

“เป็นผู้จัดการเหรอ” ผู้ชายร่างท้วมหัวล้านแต่ไม่ได้น่าเกลียดเท่าสายตาที่มองมาอย่างโลมเลีย มีอายกมุมปากขึ้น

แขกแบบนี้ไม่คู่ควรกับกาสิโนของเธอเลยสักนิด สถุล

“ถามอีกครั้งนะคะ ว่ามีปัญหาอะไรรึเปล่า”

“ก็พนักงานของคุณโกงผม แต่ตอนนี้มาคิดดูแล้ว..ถ้าคุณยอมรับผิดชอบแทนพนักงานคนนั้น ผมจะไม่เอาเรื่องก็ได้”

มีอาเลิกคิ้วเมื่อได้ยินแบบนั้น หันไปมองพนักงานที่เป็นคนแจกไพ่ ซึ่งแน่นอนว่ามันไม่มีทางเกิดเหตุการณ์แบบนั้นขึ้นแน่นอน ที่นี่สร้างขึ้นมาตั้งแต่เธอไม่เกิดด้วยซ้ำ ถ้าจะโกงไอ้พุงพลุ้ยนี่ ก็คงไม่คุ้ม

“น่าจะเกิดการเข้าใจผิดกันนะคะ ถ้ายังไงเรามาคุยเพื่อทำความเข้าใจกันได้” มีอายังพูดด้วยน้ำเสียงสุภาพ

“ดีสิ..งั้นเราไปหาที่เงียบ ๆ คุยกันดีไหมจ๊ะ” สายตาและน้ำเสียงที่ดูคุกคามมีอายังสะกดอารมณ์ของตัวเองเอาไว้ได้ แต่ทันทีที่มือของผู้ชายคนนั้นแตะเธอเพียงปลายขนอ่อน

“โอ๊ย!!! ปล่อย ๆ ๆ ๆ โอ๊ยย” เสียงร้องครวญครางที่ดังขึ้นจนคนแถวนั้นหันมามองอย่างสนใจ มือเล็ก ๆ ของสาวสวยที่จับข้อมือหนาอ้วนของผู้ชายคนนั้นแล้วพลิกข้อมือจนคิดว่าตอนนี้คงจะใกล้หักเต็มทนแล้ว

แกร๊บบ!

“โอ๊ยยย มืออั๊ววว” เสียงกระดูกที่เหมือนจะหักไปแล้ว มีอาสะบัดมือที่จับหักนั่นออกอย่างแรงจนผู้ชายคนนั้นกองลงไปกับพื้น

“หุบปาก!” มีอาตะคอกจนผู้ชายคนนั้นหยุดร้องทันที ดวงตาสวยเฉี่ยวตอนนี้มันกลับน่ากลัว..

“...” ปากที่ปิดสนิทแต่น้ำตาที่ไหลออกมาเพราะความเจ็บปวด

“ที่นี่ไม่เคยโกงใคร ถ้ามีอะไรข้องใจคุยกับคนของฉัน แต่หากพิสูจน์แล้วว่าข้อกล่าวหาของคุณไม่เป็นจริง คงจะไม่ใช่แค่ข้อมือที่จะหัก.. จัดการด้วย” ประโยคแรกที่พูดกับผู้ชายคนนั้นก่อนจะหันไปสั่งการ์ด

“ครับ”

มีอาเดินออกไปจากตรงนั้นด้วยใบหน้าที่เปื้อนยิ้มให้กับแขกคนอื่น ๆ

สายตาคมกริบหนึ่งคู่ที่นั่งมองอยู่ตั้งแต่ต้น ใบหน้าเรียบเฉยแต่สายตากลับมองไปเหมือนจะสนใจ ก็คงไม่มากเท่าไร หากผู้หญิงคนหน้าตาไม่ได้คล้ายกับผู้หญิงคนนั้นที่อ้วกใส่แขนของเขาเมื่อหลายเดือนก่อน

“หึ..”